ความเมาคือทางออก

"คิดว่าสภาพทุเรศ ๆ แบบนี้ จะเรียกแขกหรือไล่แขกกันแน่ล่ะ, คุณวรินทร์" เสียงหัวاะในลำคอของ 'กรณ์' ดังขึ้นท่าย์บรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะใช้มือเปล่าตัดขาดได้ รินรดารemปัสสาวะในอกเต้นโครมครามด้วยความตกใจปนกรุ่นโกรธ ร่างบางรีบผละออกจากอ้อมแขนของวรินทร์ทันทีราวกับโดนไฟลวก แม้ว่าเมื่อครู่เธอจะเกือบเคลิบเคลิ้มไปกับไออุ่นและความนุ่มนวลที่อีกฝ่ายมอบให้ ทว่าการปรากฏตัวของอดีตกิ๊กเก่าที่เต็มไปด้วยพิษสงคนนี้กลับพังทลายทุกอย่างลงในพริบตา วรินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววอ่อนโยนเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลค่อย ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ก่อนจะก้าวขึ้นมาบังร่างของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะเข้ามาได้ตามอำเภอใจ, กรณ์" วรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก เยียบเย็น และกดดันจนอีกฝ่ายต้องชะงักรอยยิ้มร้ายกาจนั้นลงไปนิด "และมารยาทในการเคาะประตูก่อนเข้าห้องคนอื่น... โรงเรียนไฮโซที่นายจบมาคงไม่ได้สอนสินะ" กรณ์ไหล่งอน ๆ อย่างไม่ยี่ห้อ เขากวาดสายตามองสำรวจสภาพห้องที่ระเกะระラระ และมาหยุดอยู่ที่รินรดาซึ่งยืนกอดอกใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์โกรธ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทาย "โอ๊ะ ๆ อย่าเพิ่งทำหน้าดุใส่กันแบบนั้นสิครับคุณวรินทร์ ผมก็แค่ผ่านมาแถวนี้แล้วบังเอิญเห็นประตูห้องเปิดแง้มไว้... ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะได้เห็นภาพเด็ด ๆ ระหว่างคุณกับ 'เด็กในคาบเกี่ยว' คนนี้" กรณ์จงใจเน้นเสียงคำว่าเด็กในคาบเกี่ยวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "ว่าแต่... พราวฟ้าเขารู้เรื่องนี้หรือยังล่ะครับ? ถ้าเขาเห็นว่าผู้หญิงคนเพียบพร้อมอย่างคุณกำลังลดตัวมาคลอเคลียกับยัยตัวร้ายปากจัดนี่เข้า คงอกแตกตายแน่ ๆ" ชื่อของ 'พราวฟ้า' ลอยเคว้งเข้ามาในห้อง สร้างความระคายหูให้รินรดาจนทนไม่ไหว มือบางปัดป้องวรินทร์ที่พยายามจะก้าวออกไปเผชิญหน้าคนเดียวออกเบา ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวออกมาจ้องหน้ากรณ์ตรง ๆ นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ปากดีแบบนี้... สงสัยแอลกอฮอล์ในเลือดฉันคงยังน้อยไปสินะ ถึงได้ยังต้องมาทนฟังเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญเห่าหอนอยู่ในห้องส่วนตัว" รินรดายกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาและเคลือบด้วยยาพิษชั้นดี "ถ้าสมองนายยังพอมีรอยหยักอยู่บ้าง กรุณาใช้มันคิดดูนะคะว่า ตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นส่วนเกิน และใครที่กำลังทำตัวไร้มารยาทอย่างไร้ที่ติ" กรณ์หน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อโดนย้อนเข้าให้ ปากจัดสมคำร่ำลือจริง ๆ ยัยนี่ไม่เคยทำให้ผิดหวังในความกวนประสาทเลยสักครั้ง "ปากเก่งให้มันตลอดเถอะรินรดา..." กรณ์หรี่ตามองอย่างคาดโทษ ก่อนจะหันไปสบตากับวรินทร์ที่ยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่ข้างหลัง "ฝากเตือนเด็กของคุณด้วยนะวรินทร์ ช่วงนี้พราวฟ้าเขากำลังกลับมาทวงทุกอย่างที่เป็นของเขาคืน ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... ของรักของหวงน่ะ ถ้าเผลอปล่อยปละละเลย เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน" พูดจบ กรณ์ก็หัวاะในลำคออย่างสะใจก่อนจะหันหลังเดินจากไป พร้อมกับผลักประตูปิดลงเสียงดังสนั่น เพื่อทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้ค้างเติ่งอยู่กลางห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดายืนตัวสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ ชื่อของพราวฟ้าเปรียบเสมือนหนามยอกอกที่คอยทิ่มแทงความรู้สึกของเธอมาโดยตลอด แม้ปากจะบอกว่าไม่แคร์ แต่วินาทีที่ได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังจะกลับมาทวงคืนพื้นที่... หัวใจเธอกลับกระตุกวูบอย่างน่าสมเพช "ริน..." เสียงทุ้มต่ำของวรินทร์เอ่ยเรียกเบา ๆ พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาแตะที่ไหล่บาง "อย่ามาแตะ!" รินรดาปัดมือออกทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน "ออกไปเลยนะวรินทร์! ไปหาพราวฟ้าของเธอโน่น จะมาวนเวียนอยู่ใกล้ฉันทำไมในเมื่อคนเก่าของเธอก็ยังตามรังควานไม่เลิกแบบนี้!" วรินทร์ชะงักไป ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็วถูกแทนที่ด้วยความดื้อรั้นตามแบบฉบับของเจ้าตัว ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้หลบหนี ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความสั่นไหวข้างใน "พูดอะไรไม่เข้าท่า..." วรินทร์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม แววตาจริงจังจนน่ากลัว "ฉันไม่เคยสนใจใครอื่น... และพราวฟ้าก็เป็นแค่อดีตที่จบไปนานแล้ว" "โกหก!" รินรดาลืมตัวตะคอกใส่หน้าอีกฝ่าย น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่อัดแน่น "ถ้าไม่แคร์แล้วทำไมตอนที่เขากลับมา เธอถึงลังเล? ทำไมทุกครั้งที่ฉันพยายามจะถอยห่าง เธอถึงทำเหมือนอยากจะรั้งแต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเลือกฉันสักทีล่ะ!" ความเมาและฤทธิ์แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดประกอบกับความอึดอัดที่เก็บงำมานาน ทำให้เกราะป้องกันทุกอย่างของรินรดาพังทลายลง ความในใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้คำพูดประชดประชันถูกพรั่งพรูออกมาหมดสิ้น ร่างบางทุบอกแกร่งของวรินทร์เบา ๆ หลายครั้งด้วยความคับแค้นใจ "ฉันเหนื่อยนะวรินทร์... เหนื่อยที่จะต้องมาคอยเดาใจคนปากแข็งอย่างเธอ เหนื่อยที่จะต้องเป็นฝ่ายเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว... ถ้าคิดจะแค่เล่นสนุก ก็ไสหัวไปหาคนอื่นซะ!" คำพูดตัดพ้อที่หลุดออกมาจากปากของคนที่มักจะเหนือกว่าเสมอ ทำให้วรินทร์นิ่งอึ้งไป หัวใจของนักธุรกิจสาวกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดและหวงแหนตีรวนขึ้นมาจนจุกอก เธอไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ท่าทางมั่นใจและปากจัดนั้น รินรดาจะแบกรับความรู้สึกไว้มากมายขนาดนี้ ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของวรินทร์ มีเพียงแววตาที่ไหวระริกและเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้มานานเกินทน มือเรียวที่กอดเอวบางไว้เปลี่ยนเป็นประคองกรอบหน้าสวยให้เงยขึ้นสบตา รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน ไม่มีคำพูดหวานเลี่ยน มีเพียงการกระทำที่เด็ดขาดและดุดันเพื่อลบความหวาดระแวงทั้งหมดในใจของคนตรงหน้า วรินทร์โน้มใบลงมาประกบเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว... สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานที่ละมุนละไมจนคนตัวเล็กแทบละลายคาอ้อมแขน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่สมองกลับตื้อตันจนไม่สามารถต่อต้านได้ รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเว้าวอนทำให้หัวใจที่กำลังสั่นคลอนยอมจำนนอย่างราบคาบ มือบางที่เคยผลักไสค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิร์ตของอีกฝ่ายแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนแรงและเคลิบเคลิ้มจนลืมโลกภายนอก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... *ติ๊ง!* วรินทร์ผละริมฝีปากออกอย่างเสียดายเล็กน้อย แต่ยังคงโอบกอดร่างบางไว้แน่น ดวงตาคู่คมเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืดสลัวของห้องนอน ชื่อผู้ส่งข้อความที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอทำเอาลมหายใจของวรินทร์สะดุดกึกทันที มันคือข้อความจาก 'พราวฟ้า' พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งมาสด ๆ ร้อน ๆ... และภาพในนั้นคือภาพที่กรณ์ยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่หน้าตึกคอนโดของรินรดา พร้อมกับข้อความสั้น ๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ *[พรุ่งนี้ฉันจะไปเคลียร์ทุกอย่างให้จบ... เตรียมตัวไว้ได้เลยนะ วรินทร์]* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ! — ดอกเดซี่ริมทาง