รอยร้าวที่ใหญ่ขึ้น

เสียงสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมดังเฉียบขาดท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดาไม่ได้ถอยหลังหนี แต่การตั้งกำแพงขึ้นมาใหม่ในเสี้ยววินาทีนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าการประกาศสงคราม ดวงตากลมโตที่เคยฉายแวววับด้วยแรงอารมณ์เมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเย็นชาที่เคลือบไว้ด้วยหยาดน้ำใสบางๆ ซึ่งเธอพยายามกะพริบไล่มันให้ออกไปอย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนว่ารินจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินคะ?" พราวฟ้าก้าวเข้ามาด้วยจังหวะก้าวที่มั่นใจ รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบบนริมฝีปากนั้นไม่ได้ส่งผลให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับแผ่ไอเย็นเยียบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสไตล์นักบริหารเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างวรินทร์อย่างสนิทสนม มือเรียวเอื้อมไปแตะท่อนแขนของคนตัวสูงกว่าเบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าingที่ชัดเจนและจงใจ วรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด หล่อนปัดแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของพราวฟ้าอย่างไม่ไยดี พร้อมกับหันไปตวัดเสียงดุใส่ผู้มาใหม่ทันที "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องทำงานฉันโดยไม่เคาะประตูก่อน พราวฟ้า?" "พราวเคาะแล้วค่ะ แต่วรินทร์คง m ยุ่งอยู่กับการเคลียร์... ปัญหาหัวใจ กับคนอื่น จนไม่ได้ยินเสียง" พราวฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงลื่นไหล รอยยิ้มบนหน้ายังคงประดับอยู่ แต่ดวงตาคู่นั้นกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามที่ซ่อนไว้ไม่มิด "แล้วก็นะคะ... พราวแค่เอาเอกสารโปรเจกต์สำคัญมาให้เซ็น ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้ ไม่อย่างนั้นคงรอให้เคลียร์กันเสร็จก่อน" รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยจังหวะแปลกๆ เมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอันเจ็บปวด เธอมองภาพคนทั้งสองตรงหน้า ภาพของอดีตคนรักที่ยืนเคียงคู่กันอย่างเหมาะสม มันช่างเป็นภาพสะท้อนที่ตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเองเสียจริง "ถ้าฉันรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณสองคน ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันแค่มาเคลียร์งานให้จบตามหน้าที่... และดูเหมือนว่ามันจะจบลงตรงนี้พอดี" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสั่นเครือ แม้ข้างในจะรู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเข้าที่ขั้วหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก "รินรดา เดี๋ยว." วรินทร์ก้าวเท้าตามหนึ่งก้าว มือเรียวยื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้ แต่รินรดาไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นกลับไป "อย่าแตะต้องตัวฉันด้วยมือข้างเดียวกับที่เพิ่งให้คนอื่นจับค่ะ คุณวรินทร์... เก็บความสนิทสนมนี้ไว้ใช้กับคนที่คู่ควรเถอะนะคะ ส่วนเอกสารและเรื่องระหว่างเรา ถือว่าจบกันแค่นี้" คำว่า 'จบกันแค่นี้' กระแทกเข้าที่ความรู้สึกของวรินทร์อย่างจัง จนใบหน้าสวยคมถอดสีลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มวับโรจน์ด้วยความตื่นตระหนก หล่อนรู้ดีว่ารินรดาเป็นคนประเภทไหน—คนที่ไม่เคยให้โอกาสคนที่สองแก่ใครก็ตามที่เหยียบย่ำความเชื่อใจ และตอนนี้ ความเข้าใจผิดอันเกิดจากความเงียบและความดื้อรั้นของตัวหล่อนเอง กำลังพังทลายทุกอย่างที่เพิ่งก่อร่างขึ้นมา "มันไม่ใช่แบบนั้น ริน ฟังฉันก่อน..." วรินทร์พยายามอธิบาย น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นคงมาตลอดกลับมีความสั่นพร่าเจืออยู่เล็กน้อยอย่างที่แทบไม่มีใครเคยได้ยิน "ฟังอะไรคะ? ฟังคำแก้ตัว หรือรอให้คุณเคลียร์กับคนของคุรให้เรียบร้อยก่อนดี?" รินรดาย้อนถาม เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวแต่บาดลึก "พอเถอะค่ะวรินทร์ เกมนี้คุณชนะแล้ว คุณทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าแค่ไหนที่เกือบจะเชื่อใจคนอย่างคุณได้... สนุกมากไหมคะกับการปั่นหัวคนอื่นเล่น?" "รินรดา!" วรินทร์ขึ้นเสียงอย่างเหลืออด ความอดทนที่ใกล้ขาดผึ่งทำให้หล่อนก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาในพริบตาเดียว มือแกร่งบีบเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้างของคนตัวเล็กแน่นราวกับต้องการตรึงให้อยู่กับที่ "ฉันไม่เคยเล่นเกมกับเธอ! และพราวฟ้าก็เป็นแค่..." "ปล่อยค่ะ!" รินรดาตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวรินทร์อย่างไร้ความเกรงกลัว หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อคลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่นลงมาสักหยด "ถ้ายังไม่อยากให้ฉันเกลียดคุณไปมากกว่านี้... ก็ปล่อยมือ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้อง พราวฟ้าที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมห้องลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะแสร้งทำเป็นกระแอมเบาๆ เพื่อดึงสติ "เอ่อ... วรินทร์คะ ดูเหมือนรinเขาจะไม่ต้องการฟังอะไรตอนนี้นะคะ ให้เวลาเขาสักนิดเเถอะค่ะ ส่วนเอกสารนี่..." วรินทร์หันขวับไปมองพราวฟ้าด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีด รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงทำให้พราวฟ้าถึงกับหุบยิ้มและผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ "ไสหัวออกไปจากห้องฉัน เดี๋ยวนี้!" วรินทร์คำรามลอดไรฟัน เสียงต่ำลึกที่เปี่ยมไปด้วยโทสะทำให้พราวฟ้ารีบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานแล้วสาวเท้าเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัว เมื่อประตูปิดลง ความกดดันในห้องไม่ได้ลดน้อยลงเลย วรินทร์ค่อยๆ หันกลับมาหารินรดาที่ตอนนี้ยืนกอดอกแน่น ถอยร่นไปจนชิดผนังกระจกใสเบื้องหลัง ดวงตาสีเข้มฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นรอยยิ้มหยันที่ยังคงประดับอยู่บนริมฝีปากของคนตรงหน้า "พอใจหรือยังคะ?" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบ แววตาสั่นไหวแต่ยังคงความพยศ "ไล่เขาไปแล้ว จะแสดงละครฉากไหนต่อดีล่ะคะ วรินทร์... หรือจะบอกว่าทั้งหมดนี่คือแผนการที่คุณสนุกนักหนา?" "ริน... ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ" วรินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ ช้าๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ หล่อนยกมือขึ้นหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้ แต่รินรดาเบี่ยงหน้าหนีอย่างรังเกียจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาแค่นหัวเราะ น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม แต่แววตากลับแข็งกร้าวขึ้นเป็นทวีคูณ "จำเอาไว้นะคะวรินทร์... คนอย่างรินรดา เจ็บแล้วจำ และไม่มีวันกลับมาอยู่จุดเดิมให้ใครเหยียบย่ำเป็นครั้งที่สอง" พูดจบ รินรดาก็ก้มตัวมุดลอดแขนของวรินทร์แล้ววิ่งตรงไปยังประตูห้องทันที วรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หล่อนพุ่งตัวตามไปคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันก่อนที่รินรดาจะเอื้อมมือถึงลูกบิดประตู แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของรินรดาเซถลำเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่นของวรินทร์อย่างจัง กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมผสานกับลมหายใจที่ร้อนผ่าวรดอยู่ข้างขมับ "ปล่อยนะ!" รินรดาดิ้นรนสุดแรง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่าให้อีกฝ่ายเจ็บแสบ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ใบหน้าของทั้งคู่หันมาสบตากันในระยะประชิด ประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูของบุคคลที่สามที่เอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มกวนประสาท "อุ๊ย... ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญอีกแล้วหรือเปล่าครับเนี่ย?" รินรดานิ่งงั้น วรินทร์ชะงักก้างค้างเติ่งในท่าที่กำลังโอบกอดรินรดาไว้แน่น ทั้งคู่หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยแววตาเบิกกว้าง เมื่อพบว่าผู้ชายคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจนั้น... คือคนที่รินรดาไม่อยากเจอหน้าที่สุดในเวลานี้ และเป็นคนเดียวที่จะทำให้สถานการณ์ระเบิดเป็นจุลได้ทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะใจเต้นแรงไปกับรินรดาและวรินทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!