ความสุขที่แสนสั้น

กลอนประตูห้องชุดหรูใจกลางเมืองส่งเสียงปลดล็อกด้วยระบบดิจิทัล แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟระย้าภายในห้องสะท้อนกระทบกับร่างระหงของวรินทร์ที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าบานประตูราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างทันที ชนิดที่ว่าต่อให้เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังขยับตัว ทุกคนก็คงได้ยินเสียงมันชัดเจน รินรดาที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องครัวพร้อมแก้วกาแฟอุ่นในมือ ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญยืนส่งยิ้มหวานหยดย้อยอยู่ตรงธรณีประตู รอยยิ้มของพราวฟ้าในเวลานี้ไม่ได้ต่างอะไรจากมีดอาบน้ำผึ้งที่พร้อมจะกรีดลงกลางความสัมพันธ์เปราะบางที่เธอกับวรินทร์เพิ่งจะประคับประคองให้กลับเข้ารูปเข้ารอยได้ไม่นาน "ไงคะ? ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้" พราวฟ้าวางกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงลงบนตู้คอนโซลอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตคู่สวยกราดมองไปรอบห้องด้วยท่าทีคุ้นเคย ราวกับลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นฝ่ายเดินออกไปจากชีวิตของวรินทร์ด้วยความสมัครใจเมื่อหลายปีก่อน "ถ้าฉันรู้ว่ามีแขกไร้มารยาทมายืนรออยู่หน้าห้อง ฉันคงสั่งให้ระบบรักษาความปลอดภัยปล่อยตัวเงินตัวทองเข้าตึกแทนที่จะกดเปิดลิฟต์ให้คุณขึ้นมา" เสียงหวานใสแต่คมกริบดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างวรินทร์อย่างไม่เกรงกลัว ไหล่บางแนบชิดกับร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งราวกับสติหลุดลอยไปชั่วขณะ ความอุ่นร้อนจากกายสาวที่เบียดเข้ามาทำให้วรินทร์ได้สติ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความสุขุมกลับคืนมา แม้ว่าแววตาคู่คมจะไหววูบด้วยความยุ่งยากใจอย่างปิดไม่มิด "ปากคอเรายังเราะร้ายเหมือนเดิมเลยนะคะรินรดา... แต่ก็นั่นแหละค่ะ คนเรามักจะหวงของที่ตัวเองเพิ่งแย่งมาได้ไม่นานเสมอ" พราวฟ้าไหวไหล่เบาๆ เดินน่องสะบัดตรงเข้ามาในห้องนั่งเล่นราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองข้าวของเครื่องใช้ที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย "วรินทร์คะ... ดูสิคะ รสนิยมการแต่งห้องของคุณเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ตั้งแต่มี... *คนอื่น* เข้ามาอยู่ด้วย" "พราวฟ้า คุณเข้ามาได้ยังไง ใครอนุญาตให้คุณขึ้นมาบนชั้นนี้" วรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ระดับความกดดันในอากาศลดฮวบลงจนติดลบ ดวงตาสีเข้มจ้องมองอดีตคนรักด้วยความรังเกียจที่ไม่อาจปิด "อ้าว ถามแปลกจังค่ะ ก็คุณแม่ของคุณเป็นคนบอกรหัสผ่านชุดนี้ให้พราวเองนี่คะ... จริงสิ ท่านบอกว่าอยากให้พราวแวะเอาของฝากมาให้คุณด้วย แต่พราวเห็นว่าไหนๆ ก็มาถึงแล้ว แถมคุณเองก็ดูจะเหงาๆ ...มีรูมเมทปากจัดมาคอยต่อปากต่อคำแก้เซ็ง พราวก็เลยคิดว่า... ขอมาพักรอดูความเป็นไปสักหน่อยคงไม่รบกวนเกินไปใช่ไหมคะ" คำว่า 'คุณแม่ของคุณ' และ 'รหัสผ่าน' พุ่งเข้าชนประสาทรับความรู้สึกของรินรดาเข้าอย่างจัง ความรู้สึกชาหนึบแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศกลับเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวยิ่งกว่า อ๋อ... เกมการเมืองในครอบครัวตระกูลใหญ่สินะคะ ถึงว่าทำไมแม่ผู้ดีตีนแดงของคุณวรินทร์ถึงได้ดูสงบเสงี่ยมผิดปกติในช่วงนี้ ที่แท้ก็ส่งกองกำลังเสริมมือฉกาจกลับมาเพื่อพังทุกอย่างให้พังพินาศนี่เอง "เชิญตามสบายเลยค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนมุมปากสวย "บ้านหลังนี้กว้างขวางพอจะต้อนรับคนหน้าด้านสักคนอยู่แล้วนี่คะ โดยเฉพาะคนที่ชอบเก็บของเหลือใช้ของคนอื่นกิน" "รินรดา!" วรินทร์ปรามเสียงต่ำ ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาจำเป็นไว้ทันที กลัวเหลือเกินว่าอารมณ์พยศของอีกฝ่ายจะระเบิดออกมาจนควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่คมหันไปมองพราวฟ้าด้วยความกรุ่นโกรธ "ถ้าคุณจะมาเพื่อพูดจาไร้สาระแล้วสร้างความรำคาญ ก็เชิญกลับไปซะ พราวฟ้า! ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมตื้นๆ กับคุณ" "วรินทร์ไล่พราวใจร้ายจังเลยนะคะ" พราวฟ้าทำหน้าเศร้าสร้อยอย่างน่าหมั่นไส้ เดินเข้าไปใกล้ร่างสูงแล้วทำท่าจะเอื้อมมือมาแตะแขนเสื้อ แต่รินรดาไวกว่า มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพราวฟ้าไว้ทันที บีบแน่นจนอีกฝ่ายต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "อย่าแม้แต่จะคิดเอามือสกปรกของคุณมาแตะต้องเมียฉัน" รินรดาพูดลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "จำไว้ให้ขึ้นใจนะคะพราวฟ้า ว่าต่อให้คุณจะเอาชื่อแม่ของวรินทร์มาอ้างเป็นร้อยเป็นพันรอบ หรือต่อให้คุณจะกราบกรานขอร้องยังไง ที่ตรงนี้... ก็ไม่มีวันมีที่ยืนให้ผู้หญิงหน้าด้านอย่างคุณอีกแล้ว!" "อุ๊ย มือหนักจังนะคะ... ระวังนะคะรินรดา ของบางอย่างที่คุณอุตส่าห์แย่งมาได้ด้วยเล่ห์เหลี่ยม วันดีคืนดี... มันอาจจะหลุดลอยกลับมาหาเจ้าของเดิมอย่างไร้เยื่อใยก็ได้ใครจะไปรู้" พราวฟ้าสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก่อนจะฉีกยิ้มเยาะเย้ยส่งให้วรินทร์ที่ยืนนิ่งเงียบ บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความหวาดระแวงที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน เมื่อหันไปมองวรินทร์... ร่างสูงยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้เอ่ยปากไล่อย่างเด็ดขาดเหมือนทุกที ความเงียบงันและท่าทีลังเลของวรินทร์ในเสี้ยววินาทีนั้น คือมีดกรีดใจที่คมที่สุดสำหรับรินรดา "ทำไมคะ... ไม่ออกปากไล่เธอให้มันเด็ดขาดไปเลยล่ะคะคุณวรินทร์" รินรดาหันไปจ้องหน้าคนรัก น้ำเสียงสั่นระรัวด้วยความน้อยใจที่พยายามกลืนกลับลงคอ "หรือว่าในใจคุณ... ยังมีพื้นที่เหลือให้คนเก่าคนนี้อยู่จริงๆ ถึงได้ลังเลที่จะเลือกฉัน" "ริน..." วรินทร์เบิกตากว้าง รีบหันมาคว้ามือบางของรินรดาไว้ แต่ถูกอีกฝ่ายสะบัดออกอย่างไร้เยื่อใย "ไม่ต้องมาแตะฉัน!" รินรดาแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าแต่ไม่มีทางยอมไหลออกมาให้ใครเห็น "ฉันมันก็แค่ของเล่นแก้เบื่อของคุณสินะคะ... อยากจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ หรืออยากจะมีใครเพิ่มเข้ามาในบ้านตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ!" พราวฟ้ามองภาพตรงนั้นด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ แกล้งยกมือขึ้นทัดผมทุยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด "แหม ถ้าพวกคุณจะทะเลาะกันเพราะพราว... พราวเกรงใจแย่เลยค่ะ งั้นคืนนี้พราวขอตัวไปพักผ่อนที่ห้องรับแขกชั้นบนก่อนนะคะ พอดีคุณป้ากระซิบมาว่า... *ห้องนั้น* จัดเตรียมไว้ให้พราวโดยเฉพาะเลยค่ะ" สิ้นคำพูดของพราวฟ้า รินรดาก็รู้สึกราวกับมีค้อนยักษ์มาทุบลงกลางศีรษะ รหัสผ่านห้อง... คำสั่งจากแม่ของวรินทร์... และการจัดเตรียมห้องพักไว้ล่วงหน้า ทุกอย่างถูกวางแผนไว้อย่างดิบดีเพื่อตบหน้าเธอดังฉาดใหญ่ วรินทร์หน้าถอดสี รีบหันขวับไปมองพราวฟ้าด้วยความตกใจและโกรธจัด "พราวฟ้า นี่เธอกำลังเล่นตลกอะไร..." "ฉันไม่ได้เล่นตลกค่ะวรินทร์..." พราวฟ้ายิ้มรับอย่างเยือกเย็น ก่อนจะก้าวเดินผ่านร่างทั้งสองขึ้นบันไดไปช้าๆ ทิ้งให้ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ หันหลังให้วรินทร์ทันทีโดยไม่ต้องการคำแก้ตัวใดๆ อีก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจึงเย็นชาและไร้ซึ่งเยื่อใยสิ้นเชิง "ถ้าคุณไม่กล้าจัดการ... งั้นฉันจะจัดการเองค่ะ" รินรดาก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูห้องนอนใหญ่ หวังจะเก็บข้าวของแล้วเดินออกไปจากขุมนรกนี่ให้พ้นๆ แต่ทว่า... ก่อนมือเรียวจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู เสียงทุบประตูดังปัง! จากด้านนอกพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดในเวลานี้ก็พรวดพราดเข้ามาในห้องชุดโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต *คุณหญิงแม่* ยืนหอบหายใจรดต้นคอด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดุจพญาเสือโคร่งกวาดมองสภาพความวุ่นวายในห้อง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่รินรดาด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ปิดบัง "ดีมากลูกรัก... แม่จัดการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินด่วนที่สุดให้เธอเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้า... เธอต้องออกไปจากชีวิตลูกสาวฉันซะ รินรดา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!