วิกฤตคนเก่า

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานราคาแพงหูฉี่ดังขึ้นจนรินรดาแทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็รู้ทันทีว่าพายุลูกใหม่กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ใจกลางเพนต์เฮาส์หรูหลังนี้ด้วยความเร็วสูง "อ่านซะ รินรดา ก่อนที่เธอจะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บจนไม่มีแผ่นดินจะ พราวฟ้าโยนซองเอกสารสีน้ำตาลกระแทกHoffmanลงตรงหน้าหญิงสาว ท่าทางของเธอยโสและเต็มไปด้วยความสะใจราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู รินรดาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่หระ ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ เคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ แทนที่จะรีบร้อนคว้ามันขึ้นมาดูตามที่อีกฝ่ายต้องการ "ถ้ามันเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าจากคนแพ้ที่พยายามจะขุดคุ้ยซากศพความหลัง ฉันแนะนำให้เธอเก็บใส่กระเป๋าแล้วเดินออกไปทางเดิมดีกว่านะคะ พราวฟ้า... พื้นห้องนี้ราคาแพงเกินกว่าจะให้คนไม่มีมารยาทมาทำรก" รินรดายิ้มมุมปาก น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "คนแพ้งั้นเหรอ? หึ..." พราวฟ้าหัวנסในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง "ผู้หญิงที่กำลังจะโดนคุณนายใหญ่เฉดหัวส่งออกนอกประเทศอย่างไร้เยื่อใยอย่างเธอ มีสิทธิ์มาใช้คำนี้กับฉันด้วยเหรอ? เปิดดูสิ! รูปพวกนั้น... มันจะทำให้เธอรู้ว่าที่ผ่านมา เธอก็เป็นแค่ 'ตัวแทน' เงาอัปลักษณ์ที่วรินทร์เก็บไว้แก้เหงาระหว่างรอฉันกลับมาเท่านั้นแหละ!" หัวใจของรินรดากระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทไร้รอยร้าว เธอรู้เรื่องคำสั่งเด็ดขาดจากมารดาของวรินทร์เมื่อคืนนี้ดี ตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินด่วนถูกส่งตรงถึงอีเมลพร้อมข้อความกดดัน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอจะยอมจำนน... ไม่ใช่กับผู้หญิงคนนี้ รินรดาดึงซองเอกสารออกมา ภาพถ่ายนับสิบใบกระจายเกลื่อนบนโต๊ะ ภาพของวรินทร์กับพราวฟ้าในอดีต—ช่วงเวลาที่แนบชิด รอยยิ้มที่วรินทร์ไม่เคยส่งให้ใคร และแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน... ภาพที่ตอกย้ำว่าพวกเธอเคยมีอดีตที่ลึกซึ้งเพียงใด "เห็นหรือยังล่ะ?" พราวฟ้าโน้มตัวลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "วรินทร์ไม่เคยลืมฉัน ความเย็นชาที่เธอเห็น ความใจร้ายที่เธอต้องทน... มันเป็นเพราะฉันคนเดียวที่ทิ้งเขาไปต่างหาก ถ้าฉันไม่เดินออกมา วรินทร์ไม่มีวันชายตามองผู้หญิงอย่างเธอหรอก รินรดา!" รินรดานิ่งเงียบ เปลือกตาปิดลงช้าๆ เพื่อซبความไหววูบในดวงตา ปมในอดีตเรื่องความรักที่มักถูกหักหลังและเป็นฝ่ายถูกทิ้งเสมอพรั่งพรูเข้ามาในหัว สมองสั่งให้เธอถอยหลังและยอมรับชะตากรรมตามที่ผู้ใหญ่ขีดเส้นไว้ แต่หัวใจกลับกรีดร้องปฏิเสธความพ่ายแพ้ครั้งนี้ ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากตอกกลับ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าของวรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาเหยียบที่นี่... พราวฟ้า?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชาถึงขีดสุด วรินทร์สาวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินรดา สายตาจ้องมองพราวฟ้าด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กของรินรดามากุมไว้แน่น ราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของเธอ ท่ามกลางซากปรักหักพังของอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทำร้าย พราวฟ้าหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเย้ยเมื่อครู่เลือนหายไปทันทีเมื่อเจอสายตาดุดันของวรินทร์ "วอ... วรินทร์คะ ฟังฉันก่อนนะ ภาพพวกนี้..." "ฉันบอกให้ 'ไสหัว' ออกไปจากห้องของฉัน ก่อนที่ฉันจะสั่งให้คนลากเธอออกไปทั้งกระดูกแหลกเหลว" วรินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความปรานี รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่กุมมือเธอไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของวรินทร์ส่งผ่านความมั่น มั่นใจว่าคนๆ นี้... ไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่นอน แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำด้วยความซาบซึ้งปนความสับสน วรินทร์ก็หันกลับมามองเธอ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนและความกังวลที่ปิดไม่มิด ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอמהคำอธิบายใดๆ ออกมาจากปาก... เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับร่างของบอดี้เนิร์ดคนสนิทที่เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณวรินทร์ครับ... ทางคุณนายใหญ่ ท่าน... ท่านกำลังขึ้นมาที่เพนต์เฮาส์ตอนนี้เลยครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบบทนี้ค่ะ