ความลับที่แตกสลาย

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวใกล้เข้ามาทุกขณะ ราวกับเข็มนาฬิกากำลังไขลานความพินาศให้เดินเร็วกว่าเดิม รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางเพนต์เฮาส์หรูหรา บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบจนน่าขนลุก แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานปกติ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งด้วยความจริงบางอย่างที่เพิ่งกระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจัง ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ร่วงหล่นอยู่บนพรมราคาแพง เผยให้เห็นมุมกระดาษหัวตราประทับอย่างเป็นทางการ และตัวอักษรหนาเตอะที่สะท้อนเข้าตา ‘สัญญาจ้างเพื่อผลประโยชน์เชิงพาณิชย์และภาพลักษณ์’ ไม่ใช่ความบังเอิญ… ทุกอย่างถูกเซ็ตอัพไว้ตั้งแต่ต้น รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหวั่นไหว ยามนี้กลับร่วงหล่นลงสู่เหวลึก ความรู้สึกชาหนาแผ่ซ่านไปทั่วปลายนิ้ว เธอมองหน้าวรินทร์ที่ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยราวกำแพงน้ำแข็ง แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้รินรดารู้ว่า… ทุกถ้อยคำหวานหู ทุกสัมผัสที่แนบชิด และทุกแววตาคลั่งรักที่อีกฝ่ายเคยแสดงออก ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของละครฉากใหญ่ที่มีเธอนั่งแท่นเป็น ‘นางเอก’ โดยไม่รู้ตัว “คุณนายใหญ่กำลังจะมาถึงเพนต์เฮาส์แล้วครับคุณวรินทร์!” เสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทละล่ำละลักเตือนสติ แต่เวลานี้ โลกทั้งใบของรินรดากลับหยุดหมุนไปเสียแล้ว “ออกไปก่อน” วรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ตวัดสายตาคมกริบไล่ลูกน้องออกไปจากห้องอย่างเฉียบขาด ประตูบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาก้มลงหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและทระงงตน ยามนี้กลับร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต เธอหัวנסเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและสมเพชตัวเองที่สุดในชีวิต “เบี้ยเหรอคะ…” รินรดาทวนคำในกระดาษ เสียงสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น “ฉันเป็นได้แค่นี้เองสินะคะ คุณวรินทร์… คนอย่างรินรดามันก็เป็นได้แค่หมากตัวหนึ่งที่คุณไว้ใช้เดินเกมตบตาคนอื่น เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตระกูลคุณสินะคะ!” วรินทร์ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ แววตาที่เคยเย่อหยิ่งและดุดัน ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม มือเรียวยาวเอื้อมออกหมายจะแตะแขนเธอ แต่รินรดากลับถอยหลังหนีราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” รินรดาตวาดลั่น นัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยว “คุณเก่งมากนะคะ วรินทร์… หลอกให้ฉันตายใจ ทำให้ฉันคิดว่าความรู้สึกที่เรามีให้กันมันคือเรื่องจริง ทำให้ฉันเกือบจะเปิดใจให้ผู้หญิงเย็นชาอย่างคุณ… ที่แท้ คุณก็แค่นักธุรกิจเลือดเย็นที่ซื้อความรู้สึกคนอื่นด้วยเงินสินะคะ!” “ริน… ฟังฉันก่อน” เสียงของวรินทร์แหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนแก้มเนียน “มันไม่ใช่แบบนั้น…” “แล้วความจริงมันคืออะไรล่ะคะ! ในสัญญานี่ระบุชัดเจนว่าฉันต้องทำหน้าที่เป็นคนรักของคุณในสายตาสื่อ เป็นเวลาหกเดือน แลกกับหุ้นและธุรกิจที่บ้านฉันกำลังจะล้มละลาย! ฉันมันก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่เงินในสายตาคุณใช่ไหมคะ ถึงได้ยอมเอาศักดิ์ศรีมาแลกกับเกมทุเรศนี่!” รินรดาปาซองเอกสารใส่ร่างอีกฝ่ายอย่างหมดความอดทน เอกสารปลิวว่อนกระจายไปทั่วห้องราวกับใบไม้ร่วง ความโกรธขึงและรอยร้าวในความรู้สึกพุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้หญิงที่เธอเคยคิดว่าใจร้ายที่สุด แต่กลับกลายเป็นคนที่เธอเผลอมอบหัวใจให้ไปเสียสนิท วรินทร์นิ่งรับกระดาษที่โปรยปรายลงมาโดยไม่หลบสายตา ความรู้สึกผิดหวังในตัวเองกัดกินหัวใจเธอจนเจ็บแปลบ เธอไม่ได้ตั้งใจให้ความลับนี้แตกสลายในวันที่เธอยังไม่พร้อมจะสูญเสียรินรดาไป… ใช่ เธอยอมรับกับตัวเองแล้วว่า จุดเริ่มต้นมันอาจจะเป็นแค่สัญญาทางธุรกิจ แต่วินาทีนี้ หัวใจของเธอมันไม่ได้เล่นละครตามสัญญามานานแล้ว “ใช่… ตอนแรกมันคือสัญญา” วรินทร์เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงสั่นน้อยๆ อย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาที่กำลังจะหันหลังเดินหนี คว้าข้อมือเล็กไว้แน่นด้วยความกลัวว่าจะสูญเสีย “แต่วันเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน… มันไม่ใช่เรื่องโกหก รินรดา ฉันไม่เคยคิดจะมองเธอเป็นแค่เบี้ยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!” “โกหก! คนอย่างคุณมันพูดคำไหนคำนั้นซะที่ไหนล่ะคะ!” รินรดาสบัดข้อมือออกสุดแรง พร้อมกับที่เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งด้วยจังหวะที่ทรงอำนาจและเยือกเย็นเกินกว่าจะปฏิเสธได้ พร้อมกับเสียงไขกุญแจสำรองที่ดังแกร็ก… ประตูบานหรูถูกผลักเปิดออกโดยหญิงสูงวัยผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลใหญ่ ร่างสง่างามในชุดสูทผ้าไหมสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบชีวิต บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที “วรินทร์… ลูกทำอะไรอยู่ในเพนต์เฮาส์ ทำไมปล่อยให้แขกของเราต้องรอเสียนาน” เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้น นัยน์ตาดุจพญาเหยี่ยวตวัดกวาดมองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษเอกสาร ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของรินรดาที่ยืนน้ำตาคลอเบ้า วรินทร์ขบกรามแน่น ดึงร่างของรินรดามาหลบไว้ด้านหลังของตนเองโดยสัญชาตญาณ เพื่อปกป้องคนตัวเล็กจากสายตาคมกริบของมารดา ทว่า… วินาทีต่อมา ร่างของใครอีกคนก็ก้าวตามหลังคุณนายใหญ่เข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไว้ด้วยความสะใจอย่างมิดชิด “อุ๊ย… ดูเหมือนว่าเราจะมาขัดจังหวะเวลาสำคัญของพวกคุณหรือเปล่าคะเนี่ย?” พราวฟ้าเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานใส แต่กลับทำเอาบรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม รินรดาชะงักงัน ดวงเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของอดีตคนรักเก่าของวรินทร์ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับซองเอกสารสำรองอีกชุดในมือของพราวฟ้า ที่ถูกชูขึ้นให้ทุกคนเห็นอย่างชัดเจน “ยินดีด้วยนะคะคุณรินรดา…” พราวฟ้ายิ้มเยาะ แววตาสەใจฉายชัด “เพราะตัวจริงของเกมนี้… เพิ่งจะรู้ว่าตำแหน่ง ‘คู่หมั้น’ ที่แท้จริงของคุณนายใหญ่ เขาเตรียมไว้ให้ใครกันแน่ค่ะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!