ความสัมพันธ์ในเงามืด

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกเบาๆ ลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดี เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้รินรดาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมามอง หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกตั้งแต่ตอนที่ประตูห้องทำงานส่วนตัวของรองประธานถูกปิดล็อกกลอนลงด้วยฝีมือของคนตรงหน้าแล้วก็ตาม "บัญชี 'จูบเมื่อครู่' ที่คุณติดไว้ในห้องประชุม... ฉันคิดอัตราดอกเบี้ยทบต้นเป็นความอึดอัดที่คุณต้องชดใช้ค่ะ รินรดา" วรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้มาดนักธุรกิจสาวผู้เยือกเย็น เธอทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน กอดอกมองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนด้วยสายตาที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่ถูกกักเก็บไว้ในเตาผิงน้ำแข็ง รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เธอขยับตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตา "คุณวรินทร์กำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ? จูบอะไรกัน ฉันจำไม่ได้สักนิด... อ้อ หรือว่าคุณกำลังเพ้อเจ้อเพราะพิษงานโปรเจกต์ใหม่กันแน่คะ?" ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ดวงตากลมโตกลับไหวระริกยามที่นึกถึงรสสัมผัสวาบหวามเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ ในห้องประชุมใหญ่ที่เพิ่งปลอดคน วรินทร์เป็นคนดึงเธอเข้าไปหลบหลังมุมเสา แล้วมอบจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเรียกร้องจนเธอแทบหมดลมหายใจ หากพนักงานคนอื่นเดินเข้ามาเห็นภาพประธานบริษัทกับผู้จัดการฝ่ายการตลาดจูบกันอย่างดูดดื่ม คงได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งของบริษัทในวันพรุ่งนี้แน่ๆ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้หัวใจมันเต้นแรง... ความเสี่ยง ความลับ และการต้องแอบซ่อนความสัมพันธ์นี้ไว้จากสายตานับร้อยคู่ในบริษัทแห่งนี้ มันช่างหอมหวานและอันตรายเสียจนน่าเสพติด "ปากเก่งเสียจริงนะคะ" วรินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้บริหารสาวลอยวนอยู่ปลายจมูก ปลุกเร้าสัญชาตญาณการต่อสู้ในตัวเธอให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง "แต่ตอนที่อยู่ในห้องประชุม... ฉันจำได้แม่นว่าคุณเป็นคนจูบตอบฉันก่อนนะคะ รินรดา" "ฉันแค่... ตกใจต่างหากค่ะ" รินรดาเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่ามือเรียวยาวของวรินทร์กลับเร็วกว่า เธอเอื้อมมือมาจับปลายคางมนของรินรดาไว้เบาๆ บังคับให้หันกลับมาสบตาตรงๆ สัมผัสอุ่นจัดที่แตะลงบนผิวเนื้อทำเอารินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง "อย่าดื้อกับฉันเลยค่ะ" วรินทร์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากบางเฉียบระบายยิ้มร้ายกาจ "คุณก็รู้ว่าเราแอบคบกันแบบนี้มันตื่นเต้นแค่ไหน... ยิ่งต้องทำตัวหมางเมินใส่กันในที่ประชุม ยิ่งต้องปั้นหน้าเย็นชาใส่กันเวลาเดินสวนกันที่ทางเดิน มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะ..." ประโยคที่เหลือถูกกลืนหายไปเมื่อวรินทร์ฉวยโอกาสกดริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากอิ่มของรินรดาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว เป็นการจูบที่รวดเร็ว ดุดัน และเต็มไปด้วยความโหยหา รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอทุบลงบนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่มีหรือที่คนเอาแต่ใจอย่างวรินทร์จะยอมปล่อย ยิ่งรินรดาขัดขืน วรินทร์ก็ยิ่งรุกรานลึกซึ้งมากขึ้น เรียวลิ้นร้อนล้ำเข้าไปกวาดความหวานในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนรินรดาต้องยอมจำนนยกมือขึ้นโอบรอบลำคอระหงของอีกฝ่ายไว้เป็นหลักยึด ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน มันทั้งหวานล้ำ รuนรอน และเต็มไปด้วยความหวาดเสียวว่าจะมีใครสักคนมาเคาะประตูห้องนี้เข้าจริงๆ และราวกับเป็นความซวยที่ถูกกำหนดไว้... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งเฮือกผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน วรินทร์ถอยหลังกลับไปยืนตั้งหลักที่โต๊ะทำงานด้วยใบหน้าเรียบสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่รินรดารีบลนลานหยิบเอกสารขึ้นมาถือแก้เขิน พร้อมกับยกมือขึ้นลบมุมปากที่เปื้อนลิปสติกของตัวเองอย่างลนลาน "คุณวรินทร์คะ... ดิฉันพราวฟ้าเองค่ะ พอดีเอกสารสรุปยอดไตรมาสนี้มีจุดที่ต้องให้คุณเซ็นด่วนค่ะ" เสียงหวานใสที่เอ่ยลอดผ่านบานประตูเข้ามาทำเอารินรดารู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นจัดสาดเข้าที่หน้าทันที ชื่อของ 'พราวฟ้า' อดีตคนรักเก่าของวรินทร์ที่เพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศและเข้ามาทำงานในตำแหน่งผู้บริหารฝ่ายพัฒนาธุรกิจ ทำเอาบรรยากาศสีชมพูในห้องทำงานระเหยหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตึงเครียดที่กลับมาเกาะกุมหัวใจ รินรดากัดริมฝีปากแน่น เผลอส่งสายตาตำหนิไปให้วรินทร์ที่ยืนนิ่งสนิท วรินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ช่วงเวลาความเป็นส่วนตัวถูกขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ "เข้ามาได้ค่ะ" วรินทร์ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นนักธุรกิจสาวผู้เยือกเย็นและทรงอำนาจดังเดิม กลอนประตูกำลังถูกหมุนเปิดออก รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงาน ในสถานการณ์ที่พวกเธอแอบคบกันอย่างหลบๆ ซ่อนๆ การที่พราวฟ้าเดินเข้ามาเจอเธอยืนอยู่ในห้องส่วนตัวของวรินทร์ตามลำพังแบบนี้... มันคือหายนะชัดๆ! ดวงตากลมโตมองสบตากับวรินทร์ที่หันมามองเธอนิ่งๆ ก่อนที่ประตูบานนั้นจะค่อยๆ ถูกผลักเปิดกว้างออกเผยให้เห็นร่างเพศหญิงระหงของพราวฟ้าที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่ทว่าแววตาคู่คมนั้นกลับมองตรงมาที่รินรดาด้วยประกายความสงสัยและความไม่เป็นมิตรอย่างปิดไม่มิด ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันตรายนี้ด้วยกันนะคะ ดอกเดซี่ริมทางสัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินระดับพรีเมียมให้ใจสั่นกันต่อในตอนหน้าค่ะ