ข้ามเส้นไปแล้ว

ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของวรินทร์ไม่ได้แปลว่าความสงบ หากแต่มันคือแรงดันมหาศาลของออกซิเจนที่ค่อยๆ ลดลงจนแทบหายใจไม่ออก ร่างโปร่งบางของพราวฟ้ายังคงยืนตรึงอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตากลมโตที่เคยฉาบด้วยความอ่อนหวานในอดีต บัดนี้กำลังสั่นระริกด้วยความขุ่นเคืองและริษยาที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มฝืนๆ "ดูเหมือนว่ารินจะเข้ามาขัดจังหวะสำคัญของคุณวรินทร์กับแขกคนสำคัญเข้าสินะคะ" รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยาะหยันจางๆ เธอก้าวถอยหลังออกมาจากรัศมีวงแขนของวรินทร์อย่างเชื่องช้า แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นรัวรากับกลองเพลจากการกระทำเมื่อครู่ แต่ภายนอกเธอยังคงรักษามาDความมั่นใจไว้ได้อย่างไร้ที่ติ วรินทร์หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ใบหน้างดงามคมคายกลับคืนสู่ความเรียบเฉยราดน้ำแข็ง ดวงตาสีเข้มฉายแววหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบังที่ถูกขัดจังหวะ "เธอมีธุระอะไร พราวฟ้า" น้ำเสียงของวรินทร์เยียบเย็นและห่างเหิน ชนิดที่คนฟังคงเจ็บแปลบไปถึงขั้วหัวใจ แต่วันนี้พราวฟ้าดูเหมือนจะมีความอดทนมากกว่าปกติ "ฟ้าแค่... เป็นห่วงค่ะคุณวรินทร์ เห็นช่วงนี้โปรเจกต์ใหญ่มีปัญหา กลัวว่าคุณวรินทร์จะเครียด เลยเอาชาคาโมมายล์มาให้" พราวฟ้ากล่าวพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ โดยพยายามปรายตามองรินรดาด้วยหางตาที่เป็นปฏิปักษ์ "ไม่คิดว่าจะมี 'แขก' ที่ไร้กาลเทศะเข้ามาคุยงานกันถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอปรายตามองถาดชาในมือของอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตากับพราวฟ้าตรงๆ "การคุยงานที่ต้องใช้ความใกล้ชิด มันก็ยังดีกว่าการเดินเข้ามาโดยไม่เคาะห้อง แล้วทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นนะคะ คุณพราวฟ้า" "นี่เธอ!" พราวฟ้าหน้าตื่นตระหนักด้วยความโกรธ "พอได้แล้วทั้งคู่!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของวรินทร์ดังขึ้นตัดบท ความกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด วรินทร์ก้าวเข้ามาคั่นกลางระหว่างผู้หญิงสองคน สายตาคมกริบมองพราวฟ้าด้วยความระอา "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญออกไปก่อนค่ะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณรินรดาต่อตามลำพัง" คำว่า 'ตามลำพัง' เน้นย้ำชัดเจนจนพราวฟ้ารู้สึกหน้าชา ร่างระหงกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอมองหน้าวรินทร์สลับกับรินรดาด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะยอมหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกไปพร้อมกับกระแทកประตูปิดเสียงดังสนั่น ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนมาอีกครั้ง รินรดาลอบถอนหายใจยาว แสร้งทำเป็นจัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอกที่ยังไม่สงบดี "รสนิยมของคุณนี่... ยังมีเศษซากอารมณ์ค้างคาที่น่ารำคาญใจไม่เบาเลยนะคะ คุณวรินทร์" รินรดาเอ่ยแซะพลันหันหลังจะเดินไปหยิบกระเป๋าเอกสารของตัวเองบนโซฟา ทว่า... ไวกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของวรินทร์กลับพุ่งเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ตะครุบเหยื่อ แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของรินรดาแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างของวรินทร์กักขังเธอไว้ในวงแขน "คุณ..." รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าใบหน้าของวรินทร์อยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่แก้มสางจนขนลุกชัน "ปากเก่งนักนะคะรินรดา" วรินทร์กระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบที่เคยนิ่งสนิท บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อครู่ "ชอบนักใช่ไหม... การทำให้ฉันสติหลุดเนี่ย" "ปล่อยฉันนะคะวรินทร์ คุณเสียมารยาทเกินไปแล้ว..." รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและใช้มือผลักไหล่กว้าง แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งตรึงข้อมือของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงมหาศาลจากผู้หญิงตรงหน้าทำให้เธอนึกเจ็บใจตัวเองที่เผลอประเมินอีกฝ่ายต่ำไป "ปล่อยเหรอคะ? เมื่อกี้ตอนที่เธอยั่วอารมณ์ฉัน ทำไมไม่เห็นพูดแบบนี้บ้างล่ะ" วรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวทำเอาสติของรินรดาเตลิดเปิดเปิง "ฉันไม่ได้ยั่ว! คุณต่างหากที่... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี วรินทร์ไม่ได้จูบเพื่อเป็นการลงโทษ แต่เป็นการประกาศิตความเป็นเจ้า2การที่ดุดัน เร่าร้อน และลึกซึ้งจนเกินกว่าจะต้านทาน ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาที รสสัมผัสที่หวานล้ำแต่เฉียบขาดทำเอาขาแทบทรุด แรงพายุกรุ่นโกรธจากวรินทร์ถ่ายทอดผ่านจูบนี้จนกลายเป็นความโหยหาที่รุนแรง มือเรียวพยายามจะทุบประท้วงแต่กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ทางหนี รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ระหว่างสติที่สั่งให้ผลักไส กับหัวใจทรยศที่เผลอจูบตอบสนองกลับไปอย่างโหยหา มันเป็นจูบแรกที่ไม่ทันได้ตั้งตัว แต่กลับเร่าร้อนและสูบเอาอากาศในปอดของเธอไปจนหมดสิ้น วรินทร์บดเบียดริมฝีปากหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับต้องการฝังรอยแผลเป็นทางความรู้สึกนี้ไว้ในวิญญาณของคนตรงหน้า ความดุดันที่ซ่อนเร้นระเบิดออกมาอย่างไม่มีกั๊ก ทำให้รินรดารู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผาจนแทบละลายคามือ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น ก่อนที่วรินทร์จะยอมผละริมฝีปากออกมาช้าๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ ลมหายใจของทั้งสองคนหอบกระชั้น ร่างบางพิงแผ่นผนังด้วยความอ่อนระทวย ดวงตาสั่นระริกมองสบกับคนตรงหน้าที่ริมฝีปากเจ่อช้ำไม่แพ้กัน วรินทร์ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ระข้างแก้มของรินรดาแผ่วเบา ปลายนิ้วสั่นเทานิดๆ บ่งบอกว่าเธอก็รวนเรไม่แพ้กัน ดวงตาสีเข้มมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอพร้อมเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังชัดเจนในความเงียบ "ทีนี้... ยังกล้าบอกไหมคะ ว่าเราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญมาร่วมเกมกัน" รินรดาเม้มริมฝีปากที่บวมช้ำ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดประชดประชันเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมา... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วกتดขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าตกใจของพราวฟ้าที่ตะโกนแทรกเข้ามาจากด้านนอก "คุณวรินทร์คะ! แขกคนสำคัญจากสำนักงานใหญ่มาถึงแล้วค่ะ พวกเขากำลังรอคุณอยู่ที่ห้องประชุมใหญ่!" วรินทร์ชะงัก สีหน้ากลับมาเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เธอละสายตาจากรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก ร่างสูงถอยหลังออกไปสองก้าว ปรับลมหายใจให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว รินรดารีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายและหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เธอกำลังจะหยิบกระเป๋าเพื่อเดินเลี่ยงออกไปทางประตูด้านข้าง ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมถึงลูกบิดประตู วรินทร์กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงประกายความท้าทายที่ทำให้รินรดาต้องแข็งค้าง "อย่าเพิ่งไปไหนค่ะ รินรดา..." วรินทร์หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยเห็น "เพราะหลังจากประชุมเสร็จ... ฉันยังเคลียร์บัญชี 'จูบเมื่อครู่' กับคุณไม่จบ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!