กับดักความใกล้ชิด

"คุณจะยืนมองหน้าฉันอีกนานไหมคะคุณวรินทร์ ลิฟต์ไม่ได้ขยับเพราะสายตาจ้องจับผิดของคุณหรอกนะ" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เธอไม่ได้หันไปมองคนที่ยืนพิงผนังลิฟต์ฝั่งตรงข้าม แต่รับรู้ได้ถึงรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบนั้นได้เป็นอย่างดี วรินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคมกริบคู่นั้น "ฉันแค่กำลังคิดว่า... การติดอยู่ในพื้นที่แคบๆ กับคนปากร้ายอย่างคุณ มันคือโชคชะตาเล่นตลก หรือฉันเผลอทำบุญมาน้อยกันแน่" "ถ้าคิดว่าเสียเวลา นักธุรกิจระดับคุณก็น่าจะมีวิธีสั่งการให้ช่างซ่อมลิฟต์ทำงานเร็วขึ้น มากกว่ามายืนกัดฉันแบบนี้นะคะ" รินรดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวบางกอดอก สายตาคู่สวยท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว วรินทร์ขยับกายก้าวเข้าหาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีเริ่มลดน้อยลงจนอากาศรอบตัวดูจะเบาบางลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของวรินทร์—กลิ่นไม้จันทน์หอมที่เจือความเย็นเยียบ—เริ่มรุกรานพื้นที่หายใจของรินรดา "คำก็สั่ง สองคำก็สั่ง" วรินทร์โน้มตัวลงมาต่ำจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ดวงตาของวรินทร์วาวโรจน์ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "คุณชอบคุมเกมนักใช่ไหมรินรดา แต่ดูเหมือนครั้งนี้... คุณจะพลาดไปหน่อยนะ" "พลาดตรงไหนคะ" "พลาดที่ทำให้ตัวเองมาติดอยู่กับฉัน... ในที่ที่ไม่มีใครมาขัดจังหวะเราได้" คำพูดนั้นทำเอารินรดาชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของวรินทร์เป่ารดผิวแก้มจนรู้สึกวูบวาบไปทั้งใจ เธอพยายามก้าวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังลิฟต์เย็นเฉียบอย่างจัง วรินทร์ไม่รอช้า เธอใช้แขนทั้งสองข้างยันผนังลิฟต์กักขังร่างเล็กไว้ตรงกลางทันที หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามควบคุมอารมณ์ให้คงที่ที่สุด "คุณวรินทร์... อย่าเล่นอะไรที่มันเกินขอบเขตนะคะ เรายังต้องร่วมงานกันอีกนาน" "ร่วมงาน?" วรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาทอดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ของคนตรงหน้าอย่างนึกหมั่นเขี้ยว "ฉันไม่เคยคิดเรื่องงานเลยสักนิด ตั้งแต่เห็นคุณยืนยิ้มระรื่นอยู่กับคนอื่น... คุณทำแบบนั้นกับฉันแค่คนเดียวไม่ได้หรือไง" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางความถือดีทำเอารินรดาถึงกับอึ้ง เธอไม่คิดว่าคนอย่างวรินทร์จะกล้าพูดเรื่องความรู้สึกออกมาตรงๆ ในสถานการณ์แบบนี้ ความซึนเดเระที่เคยสร้างเป็นกำแพงดูเหมือนจะพังทลายลงชั่วขณะเหลือเพียงความปรารถนาที่ปิดไม่มิด "คุณหึงฉันเหรอคะ?" รินรดาถามเสียงแผ่ว แต่แววตายังคงมีความดื้อรั้นปนอยู่ "หึง?" วรินทร์ทวนคำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน "ไม่ใช่แค่หึงรินรดา... ฉันกำลังอดทนไม่ให้ตัวเองทำอะไรที่มันมากกว่าการยืนคุยกับคุณต่างหาก" บรรยากาศในลิฟต์ที่ควรจะน่าอึดอัดกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน แสงไฟสีส้มอ่อนในลิฟต์ขับเน้นใบหน้าคมคายของวรินทร์ให้ดูมีเสน่ห์จนรินรดาแทบหยุดหายใจ มือของวรินทร์ขยับมาแตะที่ปลายคางมนเชยขึ้นเบาๆ ให้สบตา ประกายไฟแห่งความปรารถนาในดวงตาคู่นั้นทำให้คนมั่นใจอย่างรินรดาเริ่มสั่นคลอน เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปตลอดกาล แต่แล้ว... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกกว้าง แสงไฟสว่างจ้าจากโถงทางเดินสาดเข้ามาจนทั้งคู่ต้องรีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว วรินทร์รีบถอยกลับไปยืนตัวตรงจัดสูทให้เข้าที่ทันที ขณะที่รินรดารีบเสหน้ามองไปทางอื่นเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวบนใบหน้า ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่หน้าลิฟต์กลับทำให้บรรยากาศที่กำลังละลายกลายเป็นน้ำแข็งในทันที พราวฟ้ายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยหวานฉาบด้วยความตกใจและระคนโกรธเคือง เธอจ้องมองรินรดาและวรินทร์สลับกัน ก่อนจะเหยียดยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก "รินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ? ทำไมคุณถึงมาอยู่ในลิฟต์กับ 'เด็ก' ของคุณในสภาพแบบนี้" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอกลับมาคุมเกมได้อีกครั้ง เธอมองผ่านพราวฟ้าไปยังวรินทร์ที่กลับมาสวมมาดนิ่งสนิทไร้อารมณ์เหมือนเดิมราวกับว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น วรินทร์เหลือบมองพราวฟ้าเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "เรายังคุยกันไม่จบนะรินรดา... คืนนี้ฉันจะไปรอที่ห้องทำงาน หวังว่าคุณคงไม่ลืมคำตอบที่ฉันเคยถามไว้หรอกนะ" คำพูดทิ้งท้ายนั้นไม่ใช่แค่การสั่งงาน แต่มันคือการประกาศศักดาต่อหน้าพราวฟ้าโดยตรง วรินทร์เดินผ่านพราวฟ้าไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งอยู่หน้าลิฟต์ด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ กับดักความใกล้ชิดครั้งนี้... ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่รินรดาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะรับมือไหวหรือไม่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ดอกเดซี่ริมทางเสมอนะคะ