กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของแฟ้มคดีเก่าในห้องเก็บหลักฐานใต้ดินของกองปราบปราม ไม่เคยจางหายไปไหน เช่นเดียวกับความจริงอันเน่าเฟะที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เครื่องแบบกากีรีดเรียบ
“คุณกำลังเล่นกับไฟ, ผู้กองธีธัช”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความสลัวของหลอดไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ เพลิงกัลป์ยืนพิงชั้นเหล็กเก็บเอกสาร ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มทอดเงายาวทับร่างของนายตำรวจหนุ่มที่กำลังนั่งชันเข่ารื้อค้นกล่องลังกระดาษสีน้ำตาล แววตาคมกริบภายใต้กรอบสายตาคู่คมคายคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอันเงียบงัน มันเป็นความเย้ยหยันที่ไม่ได้มาจากความเหนือกว่า แต่มาจากความเข้าใจในความโหดร้ายของโลกใบนี้ดีกว่า
ธีธัชเงยหน้าขึ้นจากกล่องลัง เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมสันที่ฉายแววเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยไฟแห่งความดื้อรั้น เขาไม่เคยชอบรอยยิ้มมุมปากของเพลิงกัลป์ รอยยิ้มที่เหมือนจะรู้ทันทุกความคิดในหัวของเขา รอยยิ้มที่ทั้งอันตรายและยั่วยวนในคราวเดียวกัน
“ไฟเหรอครับ?” ธีธัชแค่นหัวเราะ น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “ผมคิดว่าผมกำลังเหยียบย่างเข้าไปในกองขยะที่พวกคุณช่วยกันกวาดซุกไว้ใต้พรมต่างหาก ลายเซ็นบนใบสั่งปล่อยตัวผู้ต้องหาคดีพิธีกรรมไสยเวทเมื่อสามเดือนก่อน... ไม่ใช่แค่ระดับสารวัตรแน่นอนครับ คนระดับ ‘พลตำรวจตรี’ ต่างหากที่มีอำนาจมากพอจะเซ็นคำสั่งนี้”
เพลิงกัลป์ไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่ามั่นคง กลิ่นจางๆ ของกำยานและไม้จันทน์หอมที่มักติดตัวชายหนุ่มลึกลับคนนี้ลอยละลิ่วมาปะทะนาสิก ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ เพลิงกัลป์ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าธีธัช ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะกัน
“คุณเป็นคนฉลาด, ธีธัช...” เพลิงกัลป์กระซิบ เสียงนั้นต่ำพร่าจนเกือบกลายเป็นเสียงคำรามในลำคอ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ของนายตำรวจหนุ่ม ราจะปัดฝุ่นละอองออกให้ แต่มันคือการคุกคามทางจิตวิทยาที่แนบเนียนและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ “แต่ความฉลาดอย่างไร้ที่ยึดเหนี่ยว มักจะพาเจ้าของไปตายเร็วกว่ากระสุนปืนเสมอ คุณคิดจริงๆ หรือว่าการสาวหาหนอนบ่อนไส้ในกรมตำรวจ จะทำให้คุณรอดออกไปจากตึกนี้ได้ทั้งเป็น?”
ธีธัชปัดมือของอีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่เขาเกลียดชังนักหนา “อย่ามาแตะต้องตัวผม... และเลิกพูดจาเหมือนรู้ดีเสียทุกเรื่อง เพลิงกัลป์ ถ้าคุณมีหลักฐานว่าใครในกรมนี้ที่เป็นสาวกลัทธิ ‘อัคนีทมิฬ’ ก็คายมันออกมาซะ อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยากับผม”
“ผมไม่ได้เล่นเกม” เพลิงกัลป์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความจริงจังที่น่ากลัว “ผมกำลังปกป้องคุณ... ในแบบที่คนบาปอย่างผมจะทำได้ คุณกำลังขุดคุ้ยรากเหง้าของอำนาจที่ฝังรากลึกมานานกว่าทศวรรษ ตำรวจระดับสูงครึ่งหนึ่งในกองบัญชาการนี้ ไม่ได้ใช้กฎหมายตัดสินคดี... พวกเขาใช้ ‘คำทำนาย’ และ ‘เลือด’ ของเหยื่อในการไต่เต้า”
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คำพูดของเพลิงกัลป์หนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ถูกทุ่มลงกลางอกของธีธัช แม้ปากจะปฏิเสธความงมงายมาตลอดชีวิต แต่หลักฐานในมือของเขากลับสอดคล้องกับคำกล่าวหานั้นอย่างน่าสะพรึงกลัว รอยสักรูปเปลวไฟสีดำที่พบในศพเหยื่อทุกราย มันคือสัญลักษณ์เดียวกับแหวนทองคำขาวที่สวมอยู่บนนิ้วก้อยของ ‘พลลอบ’ รองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ ผู้มีอำนาจล้นมือ
“รองผบ.ตร...” ธีธัชพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ ความโกรธเกรี้ยวและรังเกียจพุ่งพล่านขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว “คนที่ฆ่าพ่อแม่ผม... คนที่สั่งปิดคดีครอบครัวผมเมื่อสิบปีก่อน ก็คือไอ้สารเลวนั่นใช่ไหม!”
เพลิงกัลป์มองปฏิกิริยานั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มีทั้งความเห็นใจและความระมัดระวังผสม
ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินบันไดหินด้านนอก แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาผ่านลูกกรงเหล็กของห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของธีธัชเย็นเฉียบ
“เฮ้ย! ใครอยู่ข้างล่างนั่น! ปิดตึกแล้ว ห้ามคนนอกเข้า!”
ธีธัชหันขวับไปมองหน้าเพลิงกัลป์ทันที ความตระหนกฉายชัดในแววตา “คุณบอกว่าไม่มีใครรู้ว่าเรามาที่นี่?”
เพลิงกัลป์ถอนหายใจยาว แววตาคมกริบเปล่งประกายความเยือกเย็นออกมาอย่างน่าประหลาด “ผมไม่ได้บอกว่าไม่มีใครรู้... ผมแค่บอกว่า ‘พวกมัน’ กำลังรอให้คุณเดินมาติดกับต่างหาก”
สิ้นคำพูดนั้น เพลิงกัลป์ก็คว้าข้อแขนของธีธัชไว้ด้วยแรงอันมหาศาล แล้วกระชากให้หลบเข้าไปหลังชั้นเก็บเอกสารเหล็กขนาดใหญ่ในมุมมืดทันที ก่อนที่ประตูเหล็กห้องใต้ดินจะถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงถีบอย่างรุนแรง พร้อมกับเงาร่างของนายตำรวจในเครื่องแบบเต็มยศสามนายที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา พร้อมอาวุธปืนในมือที่ปลดเซฟพร้อมยิง
และคนที่เดินนำหน้าเข้ามาภายใต้แสงไฟฉายกราดส่อง คือรอยยิ้มเย็นเยียบของสารวัตรใหญ่ผู้เป็นมือขวาคนสนิทของรองผู้บัญชาการฯ... ผู้ซึ่งเพิ่งตบบ่าให้กำลังใจธีธัชเมื่อเช้าวันนี้เอง
ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดด้วยกันนะครับ
ศัสตราอาคมกับคนชายขอบในเงามืด•ตอนที่ 14
การทรยศของความไว้ใจ
ผลงานโดย อรุณมนตราขาว
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (อรุณมนตราขาว)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ศัสตราอาคมกับคนชายขอบในเงามืด นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!