รอยแยกที่กว้างขึ้น

“คำสั่งย้ายด่วน... พร้อมตั้งคณะกรรมการสอบวินัยร้ายแรง” แผ่นกระดาษตราครุฑสีขาวสะอาดถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเก่าคร่ำคร่า เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังชัดเจนในห้องทำงานผู้กำกับการที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน รตท. ธีธัช ไม่ได้ก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของ พ.ต.อ. ธนดล ผู้บังคับบัญชาโดยตรง ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นครูฝึกสอนความเด็ดเดี่ยวให้แก่เขา แววตาของสารวัตรหนุ่มนิ่งสนิท ราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม แม้ภายใต้ความนิ่งนั้น พายุลูกใหญ่กำลังโหมกระหน่ำแผดเผาเหตุผลทุกตารางนิ้วในสมอง “นายทำเกินไป ธีธัช” เสียงของผู้กำกับการทุ้มต่ำและแหบแห้ง เจือความเหนื่อยหน่ายอย่างเปิดเผย “การที่นายบุกเข้าไปในสำนักทรงเจ้าของเสี่ยอัคราโดยไม่มีหมายค้น แถมยังอ้างเรื่อง... ไสยศาสตร์ อาคม มนตรา บ้าบออะไรนั่น มันทำให้กรมตำรวจกลายเป็นตัวตลกในสายตาสื่อมวลชน” “ผมเจอศพเด็กหญิงสามคนที่ถูกควักตับไต และรอยสักอักขระโบราณที่ใช้สะกดวิญญาณให้อยู่ในความทรมาน ท่านเรียกว่าผมทำเกินไป หรือท่านกำลังกลัวว่าอำนาจมืดของใครบางคนจะสาวไปถึงเก้าอี้ของรองผู้บัญชาการฯ กันแน่ครับ” ธีธัชย้อนถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ เขาไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ทว่าแรงกดดันจากตัวตนของนายตำรวจหนุ่มผู้ยึดมั่นในความจริงกลับทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พ.ต.อ. ธนดล หลบสายตาเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว “นายเก่ง ธีธัช นายฉลาด และคดีที่นายจับได้ส่วนใหญ่ก็ปิดได้สวยงาม แต่คราวนี้... นายเล่นกับของสูง และนายกำลังสู้กับสิ่งที่กฎหมายมองไม่เห็น นายถูกพักงาน ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ส่งปืนและตราสารวัตรของนายมาซะ” ไม่มีการโต้เถียง ไม่มีเสียงทุบโต๊ะแสดงความโกรธกริ้ว ธีธัชเพียงแค่ปลดซองพกสีดำออกจากเอวอย่างใจเย็น วางปืนพกประจำกายและบัตรราชการลงบนกองคำสั่งพักงาน เขามองมันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา—ความเจ็บ ปวดจากการถูกทรยศโดยระบบที่เขาอุทิศตัวรับใช้ มันช่างเยียบเย็นและคุ้นเคยเสียเหลือเกิน ร่างสูงโปรดเดินออกจากห้องทำงานโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผู้บังคับบัญชาอีก ท่ามกลางสายตานับสิบของเพื่อนร่วมงานในกองปราบที่มองมาด้วยความเวทนาและหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาเขา ไม่มีใครยื่นมือมาตบบ่าให้กำลังใจเหมือนตอนเช้าตรู่ โลกของกฎหมายและความยุติธรรมที่ธีธัชศรัทธามาตลอดชีวิต พังทลายลงในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมง อาคารสถานีตำรวจในยามบ่ายที่ควรจะพลุกพล่าน กลับเงียบงันราวกับป่าช้า ธีธัชก้าวเท้าออกมาสู่อากาศภายนอกที่ร้อนระอุ แสงแดดจัดจ้าแผดเผาผิวเนื้อจนแสบร้อน แต่หัวใจของเขากลับเหน็บหนาวจนชาชิน เขาควaกุญแจรถยนต์ขึ้นมาเตรียมจะไขประตู แต่แล้ว เงาร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาบังแสงแดดเบื้องหน้า กลิ่นอายจางๆ ของธูปหอมผสมกับกลิ่นสาบสุนัขป่าและพิมเสน ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะทันเอ่ยปาก “โดนสุนัขในบ้านกัดเข้าให้แล้วสิน้ำใจของระบบราชการ” เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้น เพลิงกัลป์ยืนพิงเสาปูนของลานจอดรถ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเข้ม อีกมือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายคู่นั้นมองสำรวจสภาพของอดีตนายตำรวจหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความสมเพชเวทนา กับความสะใจลึกๆ ที่ได้เห็นอีกฝ่ายหลุดพ้นจากโซ่ตรวนสีคราม ธีธัชหยุดยืนนิ่ง ปรายตามองจอมขมังเวทสายมืดผู้เป็นทั้งคู่ปรับและเงาตามตัว “นายมาทำอะไรที่นี่ เพลิงกัลป์... หรือมาดูความพ่ายแพ้ของคนที่เชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรมแบบโง่ๆ” เพลิงกัลป์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่ในแบบอันตราย เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวธีธัชอย่างรวดเร็ว ชนิดที่อดีตนายตำรวจไม่ทันได้ถอยหลบ กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายที่คลุกคลีอยู่กับความตายและอาคมขลังโชยเข้ามาชัดเจนขึ้น จนธีธัชต้องเป็นฝ่ายผับสายตาหลบเล็กน้อย “ความพ่ายแพ้? นายเข้าใจผิดแล้ว ธีธัช” เพลิงกัลป์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหู น้ำเสียงกระซิบนั้นราวกับเสียงกระซิบของปีศาจยามค่ำคืน “สิ่งที่นายเรียกว่า ‘พักงาน’ สำหรับคนอื่นมันคือจุดจบ... แต่สำหรับคนอย่างนาย มันคือการเริ่มต้นต่างหาก นายหลุดจากกรงขังของกฎหมายมนุษย์แล้ว ตอนนี้... นายถึงจะมีสิทธิ์ไล่ล่าสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ได้อย่างแท้จริง” “ฉันไม่ต้องการคำแนะนำจากคนนอกกฎหมายอย่างนาย” ธีธัชหันกลับมาสบตา ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อน ความโกรธขึงในแววตาของธีธัชปะทะเข้ากับประกายตาวับวามที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันดำมืดของเพลิงกัลป์ เป็นสงครามประสาทที่เงียบเชียบ แต่น่ากลัวและเร้าใจยิ่งกว่าการดวลปืน “คนนอกกฎหมายเหรอ?” เพลิงกัลป์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเย้ายวนจนน่าอันตราย “แล้วคนที่เพิ่งเซ็นคำสั่งไล่นายออกทางอ้อมเมื่อกี้ล่ะ... สารวัตรใหญ่คนสนิทของรองผู้บัญชาการฯ ที่นายสงสัยนักสงสัยหนา นายรู้ไหมว่าเมื่อคืนนี้ เขาไปทำพิธีอะไรที่โกดังร้างท่าเรือคลองเตย” คำพูดนั้นทำให้ธีธัชชะงัก ร่างกายที่เตรียมจะก้าวขึ้นรถหยุดกะทันหัน ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าของจอมขมังเวท “นายรู้เรื่องอะไร” “ฉันรู้มากกว่าที่นายเห็นในสำนวนคดี” เพลิงกัลป์ผละถอยหลังออกไปช้าๆ พลางจุดไฟแช็กขึ้นเผามวนบุหรี่ ควันสีเทาจางลอยขึ้นบังใบหน้าคมคายครึ่งหนึ่ง “และฉันก็รู้ด้วยว่า... ศพเด็กหญิงสามคน ไม่ใช่เหยื่อกลุ่มสุดท้ายที่มันต้องการ” เพลิงกัลป์หันหลังให้ เคาะขี้บุหรี่ทิ้งลงพื้น ก่อนจะโบกมือลาเบาๆ โดยไม่หันกลับมามอง “ถ้าอยากรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังรอยสักอักขระบนร่างเด็กพวกนั้น... คืนนี้ เที่ยงคืนตรง ที่โกดังหมายเลข 7 ท่าเรือเก่า นายจะมาในฐานะตำรวจที่ถูกพักงาน หรือจะมาในฐานะผู้ชายที่ต้องการล้างแค้นให้วิญญาณพวกนั้น... ตัดสินใจเอาเอง ธีธัช” ร่างสูงของจอมขมังเวทก้าวหายไปในเงาตึกของลานจอดรถ ทิ้งให้ธีธัชยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันและแสงแดดที่แผดเผา อดีตสารวัตรหนุ่มกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความแค้น ความจริง และความมืดมิดกำลังหลอมรวมกันเป็นเส้นทางสายใหม่ที่เขาไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นครืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ธีธัชหยิบมันขึ้นมาหน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจาก “ไม่ปรากฏ” เขากดรับโดยไม่ลังเล เสียงทุ้มแหบพร่าของผู้ชายคนหนึ่งดังลอดออกมาจากลำโพง—เสียงที่ทำให้เลือดในกายของธีธัชเย็นเฉียบลงในพริบตา *(“แกกำลังเดินเข้าทางของพวกเรา... อดีตสารวัตร ภูตผีที่แกตามหามันไม่ได้อยู่ไหนไกล แต่มันกำลังนั่งนับถอยหลังรอให้แกก้าวเข้ามาในหลุมศพที่พวกเราขุดไว้ให้ต่างหาก ล่ะ... ฮึๆๆ”)* สายตัดไปพร้อมกับสัญญาณที่ขาดหาย ทิ้งไว้เพียงเสียงซ่าในหู แต่ก่อนที่ธีธัชจะทันได้คิดอะไรต่อ แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือก็เปลี่ยนเป็นภาพถ่ายไฟล์แนบที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากเบอร์เดิม มันคือภาพถ่ายภายในห้องทำงานของรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ... บนโต๊ะทำงานหรูหรานั้น มีแฟ้มคดีลับของครอบครัวธีธัชที่ถูกปิดตายเมื่อสิบปีก่อน วางอยู่เคียงข้างกับกะโหลกศีรษะมนุษย์ขนาดเล็กที่ถูกลงอักขระสีแดงฉาน และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... เงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังโต๊ะทำงานนั้น ไม่ใช่เงาของนายพลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล แต่มันคือเงาของร่างไร้หัวที่กำลังแย I้มรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหู! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสืบสวนอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ