สัมผัสที่เกินเลย

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและคราบน้ำมันเครื่องเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องเก็บของใต้ถุนสถานีตำรวจเก่า ที่ซึ่งถูกดัดแปลงให้กลายเป็นสถานที่เก็บรักษาวัตถุพยานชั่วคราว ความชื้นจากฝนที่ตกกระหน่ำเมื่อคืนก่อนยังคงเกาะตัวตามผนังปูนเปลือย เย็นยะเยือกจนแทบจะแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ร้อยตำรวจตรีธีธัชสวมอยู่ นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการจับปืนและพลิกแฟ้มคดีมานับไม่ถ้วนกำลังคีบเศษกระดูกอาคมสีดำสนิทชิ้นเล็กเท่าเล็บมือขึ้นมาจากถุงพลาสติกใส แสงไฟฉายคาดหัวสาดส่องลงไปตรงรอยจารอักขระขอมโบราณที่ยังคงขับเน้นประกายสีนิลวาววับราวกับมีชีวิต "อย่าจับนานเกินไปนะครับ หมวด... รอยจารนั่นไม่ได้ทำขึ้นเพื่อให้คนเป็นสัมผัส" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากความมืดตรงมุมอับของชั้นวางแฟ้มคดีเก่า เพลิงกัลป์ก้าวออกมาจากเงาสลัว ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับ ทว่ากระดุมเม็ดบนถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีแทนที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว บรรยากาศรอบตัวเขามักจะดึงเอาความอึดอัดและเสน่ห์อันตรายมาผสมผสานกันอย่างลงตัวเสมอ ธีธัชไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาแค่นแค้นในลำคอเบาๆ "ผมไม่ได้งมงายเหมือนคุณ เพลิงกัลป์... นี่คือหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ มันคือกระดูกมนุษย์ที่ถูกเผาด้วยความร้อนสูงผสมกับยางรัก ไม่ใช่เวทมนตร์คาถาอะไรทั้งนั้น" "ความจริงกับศรัทธา มักจะกั้นอยู่แค่เส้นบางๆ ระหว่างรอยต่อของความกลัวนะครับ" เพลิงกัลป์สาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือจางด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของไม้กฤษณาโชยแตะจมูกนายตำรวจหนุ่ม "หมวดกำลังบอกว่าตัวเองไม่กลัว... แต่ชีพจรที่ข้อมือนั่นเต้นเร็วผิดปกติ ตั้งแต่ผมก้าวเข้ามาในระยะนี้แล้วนะ" ธีธัชชะงักมือที่กำลังจะเก็บวัตถุพยานลงถุง เขาตวัดสายตาขึ้นมองจอมขมังเวทหนุ่มด้วยแววตาแข็งกร้าว ทว่าดวงตาสองคู่ที่สบกันในระยะประชิดกลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ กำแพงที่ธีธัชสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากโลกของไสยเวทและอดีตอันเจ็บปวด ค่อยๆ ถูกกัดกร่อนด้วยความนิ่งสงบและลุ่มลึกในแววตาสีเข้มของอีกฝ่าย "ถอยไปหน่อย เพลิงกัลป์... คุณใกล้เกินไปแล้ว" ธีธัชเตือนด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แต่ความสั่นไหวเล็กน้อยในน้ำเสียงกลับทรยศเจ้าตัว "ถ้าผมถอย... แล้วใครจะเป็นคนช่วยดึงหมวดขึ้นมาจากหลุมพรางที่คุณขุดฝังตัวเองไว้ล่ะครับ" เพลิงกัลป์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มสากของนายตำรวจหนุ่ม นิ้วมือที่แข็งกระด้างของอดีตมือปราบศพเอื้อมออกไปแตะเบาๆ ที่ข้อมือซ้ายของธีธัช บริเวณชีพจรที่กำลังเต้นเร่า "หมวดเกลียดไสยศาสตร์... แต่ปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหมครับ ว่าสัญชาตญาณลึกๆ ของเราสองคนกำลังดึงดูดเข้าหากัน" สัมผัสจากปลายนิ้วนั้นไม่ได้เย็นเยียบอย่างที่ควรจะเป็น มันกลับร้อนรุ่มราวกับถ่านไฟใต้หิมะ ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตของ "ผู้ต้องสงสัย" กับ "เจ้าหน้าที่รัฐ" กำลังพังทลายลงทีละน้อย ความเงียบงันภายในห้องเก็บของแคบๆ เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาและเสน่ห์อันเย้ายวนที่ยากจะต้านทาน ธีธัชเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับเสียงกลองศึก ความโกรธขึงในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนที่ลึกล้ำ ก่อนที่นายตำรวจหนุ่มจะได้เอื้อนเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมาเพื่อรักษาเกียรติและหน้าที่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นแว่วๆ จากบันไดด้านบน ตามด้วยเสียงเคาะประตูเหล็กสนิมเขรอะดังสนั่นหวั่นไหว "ผู้กองธีธัช! อยู่ข้างล่างหรือเปล่าครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนของจ่าสิบตำรวจประจำเวรดังแทรกบรรยากาศอันเปราะบางจนขาดผึ่ง เพลิงกัลป์ถอยหลังออกไปช้าๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ เขายื่นมือไปหยิบเศษกระดูกอาคมชิ้นนั้นขึ้นมาจากมือของธีธัชหน้าตาเฉย ก่อนจะกระซิบเบาๆ "ดูเหมือนคดีนี้จะยังมีปริศนาอีกมาก... ที่เรายังต้อง 'สัมผัส' กันให้ลึกกว่านี้นะครับ, หมวด" ธีธัชสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ขณะหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เก่าๆ บนโต๊ะทำงานมุมห้อง ซึ่งจู่ๆ หน้าจอก็ติดขึ้นมาเองโดยไม่มีกระแสไฟฟ้า และปรากฏภาพกล้องวงจรปิดจากบ้านพักของเหยื่อรายล่าสุด—ภาพที่ทำให้เลือดในกายของนายตำรวจหนุ่มเย็นเฉียบลงทันที เพราะในภาพนั้น... นอกจากเงาร่างของฆาตกรแล้ว ยังมีเงาของบุคคลที่สามยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง ซึ่งเป็นคนที่ธีธัชรู้จักดีที่สุด... และคนๆ นั้นกำลังหันหน้าตรงมามองกล้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งตรงมาถึงเขาโดยเฉพาะ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในเงamมืดนี้ด้วยกันนะครับ