ความจริงหลังม่านควัน

กลิ่นควันธูปอบเชยและคราบเขม่าสีดำที่ยังหลงเหลืออยู่บนพื้นกระเบื้องยาง คือหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่า เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ห้องทำงานส่วนตัวของสารวัตรกองปราบปรามผู้นั้นเพิ่งผ่านพิธีกรรมอันสกปรกมาหมาด ๆ รตท. ธีธัช ใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางปัดเขม่าสีเทาบนโต๊ะทำงานไม้สักอย่างไม่แยแส แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววดูแคลนระคนหงุดหงิด เขากเกลียดกลิ่นธูป รังเกียจคราบน้ำมนต์ และที่ยิ่งไปกว่านั้น... เขาเกลียดผู้ชายที่กำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างสูบบุหรี่อยู่อย่างเงียบเชียบในมุมห้องคนนี้เหลือเกิน "คุณทำอะไรลงไป เพลิงกัลป์" น้ำเสียงทุ้มต่ำของนายตำรวจหนุ่มเต็มไปด้วยแรงกดดันที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "นี่คือสถานีตำรวจ ไม่ใช่สำนักทรงเจ้าของคุณ" เพลิงกัลป์ไม่รีบร้อนตอบ เขายังคงปล่อยควันสีเทาจาง ๆ ให้ลอยวนออกจากริมฝีปากหยักลึก แสงไฟสีส้มจากปลายมวนบุหรี่ส่องสะท้อนดวงตาสีเข้มที่ลึกล้ำจนคาดเดาความรู้สึกไม่ได้ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูโดดเด่นและอันตรายในคราวเดียวกัน เขาก้มมองร่องรอยยันต์ที่ถูกเผาไหม้บนพื้น ก่อนจะหันมาสบตาธีธัชด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยันบางเบา "ถ้าผมไม่ทำความสะอาดร่องรอยพลังงานตกค้างที่คุณตำรวจผู้ซื่อตรงมองไม่เห็น ป่านนี้วิญญาณสัมภเวสีที่มันส่งมาสะกดรอยพวกเราคงสิงคุณจนคลุ้มคลั่งไปแล้วครับ... หมวดธีธัช" "ผมไม่เชื่อเรื่องงดงามพวกนั้น" ธีธัชก้าวเท้าเข้าไปประชิด ร่างกายของทั้งคู่ห่างกันเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายบุหรี่เจือจางผสมกับกลิ่นอายจาง ๆ ของไม้กฤษณาและไสยเวทบางอย่างที่ติดตัวเพลิงกัลป์อยู่ตลอดเวลา ทำให้บรรยากาศในห้องแคบ ๆ นี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง "สิ่งที่ผมเชื่อคือรอยนิ้วมือ คราบดีเอ็นเอ และตรรกะของมนุษย์... ไม่ใช่เศษกระดาษยันต์บ้า ๆ ที่คุณเพิ่งเผาไปเมื่อกี้" "ความจริงกับความงมงาย มักมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่เสมอครับ" เพลิงกัลป์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนธีธัชต้องเป็นฝ่ายชะงักและถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว "คุณเกลียดไสยเวท เพราะคุณโทษมันว่าพรากครอบครัวคุณไปในอดีต... แต่เชื่อเถอะว่า บางครั้ง ความลับที่ซ่อนอยู่หลังควันธูปพพวกนี้ มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าสำนวนคดีบนโต๊ะทำงานของคุณเสียอีก" ประโยคแทงใจดำนั้นทำให้กรามของธีธัชขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มจ้องมองจอมขมังเวทหนุ่มด้วยความกรุ่นโกรธ แต่ก่อนที่บทสนทนาอันเชือดเฉือนจะลุกลามไปมากกว่านั้น สายตาของธีธัชก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองแฟ้มคดีเก่าบนชั้นหนังสือมุมห้อง ตู้เหล็กเก็บเอกสารที่ควรจะถูกล็อกไว้ด้วยกุญแจรหัส กลับมีร่องรอยการถูกงัดแงะด้วยของมีคม "ช้าก่อน..." ธีธัชยกมือขึ้นห้ามเพลิงกัลป์ที่กำลังจะก้าวตามมา เขารemove ตัวเองออกจากความกดดันทางอารมณ์ แล้วกลับคืนสู่โหมดนายตำรวจสืบสวนมืออาชีพทันที ถุงมือยางถูกดึงให้กระชับเข้ากับฝ่ามืออีกครั้ง "มีอะไรหรือครับ" เพลิงกัลป์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นตัวในแบบฉบับของนักล่า "แฟ้มคดีลับ... มันถูกเคลื่อนย้าย" ธีธัชก้าวฉับ ๆ ไปที่ตู้เหล็ก มือหนาดึงบานประตูออกอย่างแรง เอกสารคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในรอบสามปีที่ผ่านมาถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของนายตำรวจหนุ่มสะดุดกัก ไม่ใช่ความเสียหายของเอกสารราชการ หากแต่เป็นแฟ้มสีดำสนิทที่ไร้ตราประทับของทางราชการ ซึ่งถูกเสียบซ่อนไว้ในช่องลับที่แม้แต่สารวัตรเจ้าของห้องก็อาจไม่รู้ว่ามีอยู่ เพลิงกัลป์เดินตามมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง กลิ่นกายสะอาดเจือความเย็นยะเยือกของอีกฝ่ายแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ดูเหมือนว่า... จะมีคนจงใจทิ้ง 'ของขวัญ' ไว้ให้พวกเรานะครับ" ธีธัชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาใช้ปลายนิ้วคีบมุมแฟ้มสีดำนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เปิดมันออกภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนของห้องสืบสวน หน้าแรกของแฟ้มปรากฏภาพถ่ายโพลารอยด์ของเหยื่อรายล่าสุดที่เพิ่งถูกพบเป็นศพเมื่อสัปดาห์ก่อน แต่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ ภาพถ่ายเหล่านั้นถูกแปะทับด้วยแผ่นยันต์สีเลือด และมีรายชื่อบุคคลอีกหลายสิบคนเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ เรียงรายลงมา ชื่อสุดท้ายที่อยู่ท้ายสุดของหน้ากระดาษ... ยังคงเว้นว่างไว้ ไม่มีตัวอักษรใด ๆ นอกจากรอยเปื้อนคล้ายหมึกสีดำที่ยังคงชื้นแฉะ ราวเพิ่งเขียนเสร็จไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนนี้เอง ธีธัชไล่สายตาอ่านรายชื่อเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "นี่มัน... รายชื่อเหยื่อในอนาคต" ธีธัชพึมพำออกมาเบา ๆ "มันรู้ว่าเรากำลังตามหาตัวมัน มันเลยทิ้งรายชื่อของคนที่มันจะลงมือเป็นรายต่อไปไว้เย้ยพวกเราในนี้!" เพลิงกัลป์โน้มใบหน้าผ่านไหล่กว้างของธีธัชลงมามองตัวอักษรในแฟ้ม ดวงตาสคมกริบกวาดมองรายชื่อเหล่านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนที่แววตาของจอมขมังเวทจะเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "ไม่ใช่แค่การเย้ยหยันหรอกครับ... หมวดธีธัช" เพลิงกัลป์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของนายตำรวจหนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอจนเกิดความรู้สึกวابหวิวแปลกประหลาดท่ามกลางบรรยากาศอันน่าสะพรึง "ลองดูชื่อรองสุดท้ายในรายการนั้นสิครับ... ว่ามันคือชื่อของใคร" ธีธัชรีบก้มมองตามนิ้วเรียวยาวของเพลิงกัลป์ที่ชี้ลงไปบนกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาของนายตำรวจหนุ่มเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย เมื่อตัวอักษรภาษาไทยสามพยางค์ปรากฏเด่นชัดอยู่บนบรรทัดรองสุดท้าย... เป็นชื่อของสารวัตรเจ้าของห้องทำงานคนนี้เอง และเมื่อเขาสเลื่อนสายตาลงมามองที่บรรทัดสุดท้าย ซึ่งเป็นช่องว่างที่ยังไม่ถูกเติมชื่อ... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้าคู่หนึ่ง ก็ดังขึ้นแว่ว ๆ จากทางเดินมืดสนิทด้านนอกห้องทำงาน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอให้ใครบางคนข้างในเปิดต้อนรับผู้มาเยือนยามวิกาล... ทั้งที่ในเวลานี้ สถานีตำรวจควรจะร้างผู้คนไปหมดแล้ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสลัวและไสยเวทนี้นะครับ - อรุณมนตราขาว -