รอยสักประทับเวท

"กลิ่นเลือดจาง ๆ กับคราบเขม่าควันธูป... มันไม่ได้บอกว่าฆาตกรเป็นคนมีรสนิยมวิปริตหรอกนะครับ ผู้หมวด" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเจือความเย้ยหยันจาง ๆ ของเพลิงกัลป์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสืบสวนอับทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ทุกครั้งที่กระแสไฟฟ้าขัดข้อง ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดัน ร่างสูงในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิทก้าวเข้าไปใกล้เตียงชันสูตรช้า ๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันคมคายฉายแววพินิจพิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง รตท. ธีธัช กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน มือหนาที่สวมถุงมือยางกำเข้าหากันจนสั่นเทาด้วยความโกรธ ความสะอาดสะอ้านและระเบียบวินัยในโรงพักแห่งนี้ดูไร้ความหมายไปถนัดตาเมื่อเผชิญหน้ากับความลี้ลับที่วิทยาศาสตร์กระแสหลักปฏิเสธ "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อที่นี่ เพลิงกัลป์" ธีธัชเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มีสถานะเป็นทั้งที่ปรึกษาเฉพาะกิจและบุคคลอันตรายในสายตาของเขา "นี่คือคดีฆาตกรต่อเนื่อง ไม่ใช่ลานประกอบพิธีกรรมงมงายของพวกคุณ" "งั้นหรือครับ?" เพลิงกัลป์หัวנסในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้รู้สึกขนลุกอย่างประหลาด เขาปรายตามองศพไร้ญาติบนเตียงสเตนเลส ผิวหนังของเหยื่อรายล่าสุดถูกฉีกกระชากด้วยของมีคม แต่สิ่งที่ทำให้ตำรวจมือหนึ่งอย่างธีธัชต้องสะดุดไม่ใช่บาดแผลฉกรรจ์เหล่านั้น หากแต่เป็นรอยแผลเป็นนูนหนาที่บิดเบี้ยวเป็นลวดลายประหลาดบริเวณแผ่นหลัง เพลิงกัลป์ยกปลายนิ้วขึ้นแตะอากาศเหนือร่างไร้ลมหายใจราวกับกำลังสัมผัสร่องรอยที่มองไม่เห็น ทันใดนั้น ปลายเล็บของเขาก็เปล่งประกายแสงสีชาดเรืองรองขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่กลิ่นคาวเลือดจะถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมฉุนของกำยานโบราณ "ถอยไป!" ธีธัชพยายามจะพุ่งเข้าไปขวาง แต่แรงกดดันบางอย่างจากร่างสูงกลับตรึงเขาไว้กับที่ ราวกับอากาศรอบตัวหนาเตอะจนหายใจไม่ออก "มองด้วยตาเปล่า... ตำรวจอย่างคุณไม่มีทางเห็นหรอกครับ" เพลิงกัลป์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "นี่ไม่ใช่รอยสักธรรมดา แต่มันคือ 'ยันต์พันธนาการโลหิต' อาคมสายดำที่ใช้กักข่ายวิญญาณไม่ให้ไปผุดไปเกิด เพื่อดึงพลังชีวิตมาต่ออายุให้แก่ผู้บงการ" ธีธัชชะงักไปชั่วขณะ สมองที่ถูกหล่อหลอมด้วยตรรกะและหลักฐานพยายามปฏิเสธข้อมูลเหล่านั้น แต่ภาพรอยแผลเป็นบนร่างศพที่สะท้อนเข้าตา กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะ ลวดลายเหล่านั้น... มันช่างคุ้นตาเสียเหลือเกิน คุ้นจนน่ากลัว ภาพในอดีตเมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ วันที่น้องชายแท้ ๆ ของเขา... เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสดใสและอนาคตที่กำลังรออยู่ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจากห้องนอนที่ล็อคกลอนจากด้านใน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นธูปจาง ๆ และรอยแผลเป็นรูปทรงประหลาดบนหมอนหนุน รอยแผลเป็นรูปเดียวกัน... ไม่มีผิดเพี้ยน! "แก..." ธีธัชก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อของเพลิงกัลป์อย่างลืมตัว แรงปะทะทำให้จอมขมังเวทหนุ่มเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่แววตาคู่คมกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเวทนาและประกายแสงลึกล้ำที่อ่านไม่ออก "ใจเย็นก่อนสิครับ ผู้หมวด" เพลิงกัลป์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอของนายตำรวจหนุ่มท่ามกลางความเย็นเยียบของห้องชันสูตร "คุณกำลังโกรธ... และความโกรธกำลังทำให้คุณมองข้ามความจริงที่ว่า ฆาตกรคนนี้ไม่ได้อยู่ไกลจากตัวคุณเลย" ธีธัชชะงัก มือที่กำคอเสื้อของอีกฝ่ายค่อย ๆ คลายออก ความตระหนักรู้บางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในสมองราวกับสายฟ้าฟาด คดีฆาตกรต่อเนื่องที่ไม่มีเบาะแส ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่พยายามปิดข่าว และรอยสักอาคมที่เชื่อมโยงกับอดีตอันดำมืดที่เขาพยายามฝังกลบ "หมายความว่ายังไง..." เสียงของธีธัชแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด เพลิงกัลป์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและความลับที่พร้อมจะฝังกลบคนทั้งเป็น เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่กว้างของนายตำรวจหนุ่มเบา ๆ เป็นเชิงปลอบประโลม แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คืนนี้... เราต้องไปสถานที่แห่งหนึ่งด้วยกัน" เพลิงกัลป์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก "ที่ที่ความจริงทั้งหมดรอคุณอยู่... รวมถึงคำตอบว่าทำไมน้องชายของคุณถึงถูกเลือก" ในจังหวะที่ธีธัชกำลังจะปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนตื่นตระหนกของสารวัตรเวรที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ผู้หมวด! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" สารวัตรหนุ่มหอบหายใจจนตัวโยン สีหน้าซีดเผือกราวกับเห็นผี "ห้องเก็บของกลาง... จู่ ๆ ก็มีไฟลุกไหม้ขึ้นมาเอง ทั้งที่ไม่มีปลั๊กไฟ และ... และ..." "และอะไรวะ! พูดมาให้มันเคลียร์!" ธีธัชตวาดลั่น "และบนผนังห้อง... มีรอยเลือดเขียนชื่อของคุณไว้ครับ!" ************************************************** ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสลัวและไสยเวทนี้นะครับ