คำเตือนจากความตาย

กลิ่นหอมเย็นของไม้จันทน์ผสมคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของห้องเก็บวัตถุพยานร้าง รตท. ธีธัช กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดจากการถูกคมมีดอาคมกรีดลึกลงที่หัวไหล่ขวาเป็นเพียงสิ่งเร้าชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายผ่านแสงสลัวของหลอดไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ เงาดำขมุกขมัวรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์กำลังเคลื่อนไหวอยู่ตามซอกมุม มันไม่ใช่ภาพหลอนและไม่ใช่จิตวิทยาเชิงซ้ำ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตจากแดนอธรรมที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยคาถาอาคมชั้นต่ำ เพื่อปิดปากนายตำรวจหนุ่มผู้พยายามขุดคุ้ยคดีฆ่าบูชายัญ "อย่าขยับเลยผู้กอง..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนของฝ่ามือใหญ่ที่แตะลงบนต้นคออย่างแม่นยำ เพลิงกัลป์ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับคนนี้เคลื่อนไหวไร้สุ้มเสียงราวกับภูตผี ธีธัชเบี่ยงตัวหลบสัญชาตญาณความเป็นตำรวจทำให้เขาเกือบจะชักปืนพกประจำกายออกM9เพื่อเล็งใส่หน้าอกของอีกฝ่าย แต่ปลายนิ้วที่แข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของเพลิงกัลป์กลับกดล็อกข้อมือเขาไว้เสียก่อน "ผมบอกแล้วว่าโลกที่คุณกำลังสืบสวนมันกว้างกว่าแฟ้มคดีในสถานีตำรวจมากนัก ธีธัช" เพลิงกัลป์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงกระแสอำนาจบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปยังเงามืดเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็น ในเสี้ยววินาทีที่เงามืดนั้นพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมเสียงกรีดแหลมเสียดแก้วหู เพลิงกัลป์ไม่ได้หยิบปืน เขาเพียงแต่ยกมือซ้ายขึ้น นิ้วเรียวยาววาดอักขระกลางอากาศด้วยความเร็วสูง พร้อมกับพึมพำคาถาภาษาโบราณที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดมิด เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากสิ่งนั้น ก่อนที่มันจะสลายกลายเป็นควันสีดำและมลายหายไปในอากาศ กลิ่นอายกดดันในห้องจางลงทันที เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของธีธัช นายตำรวจหนุ่มสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แม้จะรอดตายมาได้หวุดหวิด แต่ความรู้สึกพ่ายแพ้และศักดิ์ศรีที่ถูกท้าทายก็ทำให้ดวงตาของเขาฉายแววกรุ่นโกรธ "คุณต้องการอะไรกันแน่ เพลิงกัลป์?" ธีธัชเค้นเสียงถาม ร่างกายสูงโปร่งสั่นเทาเล็กน้อยจากพิษบาดแผลและความโกรธ "คุณรู้เห็นเป็นใจกับพวกมันตั้งแต่แรกใช่ไหม? คุณเข้ามาใกล้ผมเพื่อขัดขวางคดีนี้ หรือเพื่อคอยเก็บกวาดหลักฐานให้ฆาตกรตัวจริงกันแน่!" เพลิงกัลป์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างน่าประหลาด ทว่าแววตาของจอมขมังเวทหนุ่มกลับว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวธีธัชอย่างไร้ระยะห่าง กลิ่นกายเฉพาะตัวที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นบุหรี่จางๆ และว่านยาโบราณโชويเข้าจมูกนายตำรวจหนุ่มจนหัวใจกระตุกวูบอย่างไม่สบอารมณ์ "ถ้าผมอยากให้คุณตาย คุณคงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้ซากตึกร้างไปตั้งแต่คืนแรกที่เราเจอกันแล้วครับ ผู้กอง" เพลิงกัลป์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม บาดลึกถึงจิตวิทยา "คุณใช้เหตุผลและกฎหมายเป็นเกราะป้องกันความหวาดกลัวในใจ แต่ลืมไปว่า... สิ่งที่คุณกำลังสู้ด้วย มันไม่สนหรอกว่าคุณจะมีหมายจับหรือยศถาบรรดาศักดิ์อะไร" เพลิงกัลป์เอื้อมมือมาแตะที่บาดแผลบริเวณหัวไหล่ของธีธัชอย่างถือวิสาสะ ธีธัชผวาถอยหลังแต่ถูกมืออีกข้างของอีกฝ่ายคว้าเอวสอบไว้มั่น แรงปะทะจากสัมผัสนั้นทำให้ทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่แตกต่างกันสุดขั้ว ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความเกลียดชัง ความเคลือบแคลง และแรงดึงดูดประหลาดหลอมรวมกันเป็นบรรยากาศอันตึงเครียดและเซ็กซี่อย่างน่าอันตราย "เจ็บไหมครับ?" เพลิงกัลป์กระซิบชิดริมฝีปาก "ถอนมือของคุณออกไป..." ธีธัชขู่ลอดไรฟัน แม้ร่างกายจะประท้วงด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับไม่ยอมเบือนหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความลับคู่นั้น เพลิงกัลป์ยอมปล่อยมือแต่โดยดี เขาย่อตัวลงหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นท่ามกลางเศษซากเถ้าถ่าน มันคือเหรียญโบราณเนื้อสำริดขึ้นสนิมเขียวขจี ลวดลายสลักบนเหรียญเป็นรูปอสุรกายอ้าปากแยกเขี้ยว ซึ่งตรงกับรอยแผลบนศพทุกประการ "นี่คือคำเตือนจากความตายที่แท้จริง..." เพลิงกัลป์พลิกเหรียญในมือช้าๆ ก่อนจะโยนมันมาให้ธีธัชรับไว้ตามสัญชาตญาณ "พวกมันไม่ได้แค่ต้องการฆ่าเหยื่อเพื่อบูชายัญ แต่พวกมันกำลังทำพิธีเปิดประตูบานใหญ่... และชื่อของคุณ ธีธัช ถูกสลักไว้เป็นรายชื่อถัดไปในสมุดบัญชีเลือดของพวกมันแล้ว" ธีธัชมองเหรียญในมือ เย็นเยียบจนแล่นริ้วไปถึงกระดูกสันหลัง เขารู้ดีว่าหลักฐานชิ้นนี้มีน้ำหนักมากพอที่จะพลิกคดีทั้งหมด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือหลักฐานที่ดึงเขาเข้าสู่วังวนแห่งไสยเวทที่เขาเกลียดชังยิ่งกว่าสิ่งใด เมื่อนายตำรวจหนุ่มเงยหน้าขึ้นเพื่อจะซักถามต่อ ความมืดรอบกายก็ว่างเปล่า เพลิงกัลป์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นจางๆ ของไม้จันทน์ ธีธัชสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขากำเหรียญในมือแน่นจนโลหะบาดฝ่าฝืนมีเลือดซึม ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินออกจากห้องเก็บพยานเพื่อกลับไปยังสถานีตำรวจ แต่ในจังหวะที่ก้าวพ้นขอบประตู สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนยืนรออยู่ใต้แสงไฟสลัวของทางเดิน ร่างนั้นสวมชุดเครื่องแบบตำรวจยศสูง ผิวซีดเซียว และส่งรอยยิ้มเย็นเยียบมาให้เขา... ซึ่งเป็นนายตำรวจใหญ่ที่เพิ่งเซ็นคำสั่งพักราชการเขาไปเมื่อช่วงเช้าของวันนี้เอง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสลัวและไสยเวทนี้นะครับ