กรงขังแห่งวิญญาณ

กลิ่นอับชื้นของซากอิฐปรักหักพังผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมเลือด จู่โจมประสาทสัมผัสของ รตท.ธีธัช อย่างรุนแรงจนกระเพาะอาหารปั่นป่วน พื้นห้องใต้ดินของโรงงานร้างแห่งนี้มืดสนิท มีเพียงแสงไฟฉายคาดหัวของเขาที่กวาดผ่านคราบเขม่าสีดำบนผนัง ซึ่งแต้มด้วยอักขระโบราณบิดเบี้ยว อ่านไม่ออกแต่ให้ความรู้สึกเสียดแท่นลึกลงไปในขั้วหัวใจ นี่คือคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ไร้ร่องรอยการต่อสู้ เหยื่อทุกรายนอนเสียชีวิตด้วยอวัยวะภายในที่ถูกควักออกอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ไร้รอยแผลเปิดภายนอก ไร้คราบดีเอ็นเอของฆาตกร มีเพียง "ยันต์กระดาษสา" เปื้อนคราบน้ำมันพรายที่ถูกยัดไว้ในช่องอก "คุณกำลังใช้ไฟฉายส่องความโง่เขลาของตัวเองอยู่หรือเปล่าครับ หมวด" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงความเย้าหยวนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ธีธัชชะงักฝีเท้า หันขวับไปพร้อมกับมือที่กระชับปืนพก Glock 19 ในมือขวาอย่างมั่นคง แสงไฟฉายสาดกระทบเข้ากับร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของเพลิงกัลป์ ชายหนุ่มผู้ก้าวออกมาจากเงาสลัวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความมืดมิดนั้นเอง "ถอยไป เพลิงกัลป์" ธีธัชเอ่ยเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความระแวงระวัง "ที่นี่คือสถานที่เกิดเหตุ ห้ามแตะต้องหลักฐานเด็ดขาด... คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในเขตควบคุมของตำรวจ" เพลิงกัลป์แย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกทั้งอันตรายและดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน เขาสกิดปลายรองเท้าหนังขัดมันหลบกะโหลกศีรษะสัตว์ที่วางเรียงรายเป็นวงกลมบนพื้นอย่างไม่ยี่หระ ดวงตาสมส่วนคู่นั้นพินิจพิเคราะห์นายตำรวจหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง "หลักฐาน? คุณหมายถึงเศษกระดาษเปื้อนเลือดพวกนั้นน่ะหรือครับ" เพลิงกัลป์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มนุ่มแต่เย็นเยียบ "น่าเสียดายที่วิทยาศาสตร์ทางนิติเวชของคุณไม่มีวันอธิบายได้ว่า ทำไมหัวใจของเหยื่อถึงหยุดเต้น ทั้งๆ ที่กล้ามเนื้อหัวใจยังสมบูรณ์ดี... มันไม่ได้ถูกควักออกด้วยมีดผ่าตัดครับหมวด แต่มมันถูก 'ดึง' ออกไปด้วยแรงอาฆาต" "เหลวไหล!" ธีธัชตวาดกร้าว ความทรงจำในวัยเด็กแวบเข้ามาในหัว ภาพมารดาที่ต้องล้มป่วยและเสียชีวิตลงเพราะความงมงายของหมอผีท้องถิ่น ความเกลียดชังต่อไสยศาสตร์พุ่งพล่านขึ้นมาเป็นเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยงความเชื่อมั่นในกฎแห่งเหตุและผลของเขา "ผมไม่เชื่อเรื่องงมงายพวกนี้ ทุกอย่างมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์... พวกคุณก็แค่ฆาตกรโรคจิตที่ใช้ความกลัวมาอำพรางคดี" "ถ้าอย่างนั้น..." เพลิงกัลป์ก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ธีธัชไม่ทันได้ตั้งตัว กลิ่นอายจางๆ ของกำยานและไม้จันทน์หอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้ นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นแตะที่คางของนายตำรวจหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ธีธัชสะดุ้งเฮือก ตั้งท่าจะผลักออกแต่กลับถูกตรึงไว้ด้วยสายตาคู่คมที่สะท้อนแสงไฟฉายระยิบระยับ "ลองมองข้ามกรอบเหตุผลแคบๆ ของคุณไปสักครั้งสิครับ... แล้วคุณจะเห็นว่า สิ่งที่คุณพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต กำลังยืนหายใจอยู่ตรงหน้าคุณนี่เอง" สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วนั้นร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิง ธีธัชรู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปและแรงดึงดูดประหลาดที่เขารังเกียจแต่ปฏิเสธไม่ได้ ดวงตาของทั้งคู่สบประสานกันในความมืด อารมณ์ดิบเถื่อนและความเย้ายวนตีรวนกันอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เพลิงกัลป์จะลดมือลง แล้วผายมือไปยังความมืดเบื้องลึกของห้องใต้ดิน "ถ้าไม่เชื่อ ลองหันไปมองตรงนั้นสิครับ... สิ่งที่คุณตามหามาตลอดสามเดือน" ธีธัชขบกรามแน่น สะบัดหน้าหนีสัมผัสที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ แล้วหันปากกระบอกไฟฉายสาดส่องไปยังทิศทางที่เพลิงกัลป์ชี้ แสงไฟวาบผ่านเสาคอนกรีตเก่าคร่ำคร่า ในวินาทีนั้น... ลมหายใจของนายตำรวจหนุ่มก็ขาดห้วง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยลิ่มน้ำแข็ง ไม่ใช่ร่องรอยการต่อสู้ ไม่ใช่คราบเลือด หรือศพมนุษย์ แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของธีธัชคือ "กลุ่มหมอกควันสีเทาเข้ม" ที่กำลังจับตัวกันเป็นรูปร่างมนุษย์บิดเบี้ยว มันลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศเหนือวงสตรีเวท ดวงตากลวงโบ๋ทั้งสองข้างหันมาจ้องมองตรงมาที่เขา ราวกับกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด นี่ไม่ใช่ภาพหลอน... มันคือวิญญาณ... และเขากำลังมองเห็นมันด้วยตาเปล่าของตัวเองอย่างชัดเจน หัวใจของธีธัชเต้นรัวระรัว ความจริงที่เขาปฏิเสธมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเดียว แขนขาเย็นเฉียบจนแทบก้าวไม่ออก ทว่า ในขณะที่สติกำลังจะหลุดลอย มืออุ่นจัดของเพลิงกัลป์ก็เอื้อมมาโอบกระชับรอบเอวสอบของเขาไว้มั่นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ริมใบหู แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ "ยินดีต้อนรับสู่โลกอีกด้านนะครับ... หมวดธีธัช" เพลิงกัลป์กล่าวพร้อมกับดันร่างของนายตำรวจหนุ่มให้ก้าวเข้าไปใกล้กลุ่มหมอกวิญญาณนั้นมากขึ้น และในวินาทีที่แสงไฟฉายสะท้อนกระทบลงบนพื้นเบื้องหน้าวิญญาณตนนั้น สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองเถ้าถ่านก็ปรากฏชัดเจน—แหวนแต่งงานทองคำขาวสลักชื่อย่อ "ธ-พ" ซึ่งหลุดร่วงมาจากนิ้วของศพรายล่าสุด... เป็นแหวนวงเดียวกับที่พี่ชายฝาแฝดของธีธัชสวมติดตัวไว้ตลอดเวลาก่อนจะหายสาบสูญไปเมื่อปีก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงาสลัวและไสยเวทนี้นะครับ