ความลับของรอยสัก

ความมืดมิดที่โอบล้อมเปรียบเสมือนของเหลวหนืดข้นที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงหัวใจของธีธัชเต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้นจนเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก รอยยิ้มกว้างจนน่าสะพรึงกลัวของร่างเด็กชายตรงหน้า—ร่างที่เป็นตัวเขาเองในวัยเยาว์—ทำเอาเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง “อย่ามองมัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้นข้างหู พร้อมกับฝ่ามือร้อนผ่าวที่โอบรอบไหล่ของธีธัชไว้อย่างมั่นคง เพลิงกัลป์ดึงเขาให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว กลิ่นกำยานจางๆ ผสมกับกลิ่นอายดินชื้นและโลหะในตัวชายหนุ่มคนนี้ ทำหน้าที่เป็นสมอเรือเดียวที่ยึดเหนี่ยวสติของธีธัชไว้ในพายุแห่งภาพหลอน “นั่นไม่ใช่คุณ ธีธัช... นั่นเป็นแค่เศษเสี้ยวของรอยจำที่ถูกขังไว้ในรอยสักของที่นี่” เพลิงกัลป์กระซิบ ประกายไฟสีเขียวมรกตที่ปลายทางเดินเริ่มหรี่ลง ก่อนจะมอดดับไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ธีธัชหอบหายใจถี่ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังตำแหน่งที่ร่างเงาเคยยืนอยู่ “คุณรู้... คุณรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงเห็นภาพพวกนั้น? และคุณรู้ใช่ไหมว่ากำแพงพวกนี้มันต้องการอะไรจากผมกันแน่?” เพลิงกัลป์นิ่งไปชั่วครู่ แววตาคมกริบคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ เขาคว้าข้อมือธีธัชแน่นแล้วลากให้เดินลึกเข้าไปในอุโมงค์อิฐที่เต็มไปด้วยกลิ่นสาบสางของกาลเวลา “คุณมองหาความยุติธรรมในคดีฆาตกรรม แต่คุณกลับปฏิเสธความจริงที่ว่าโลกนี้มีระบบระเบียบที่กฎหมายของคุณเอื้อมไม่ถึง” เพลิงกัลป์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อล่าวิญญาณ ผมมาที่นี่เพื่อ ‘ปิดบัญชี’ กับสิ่งที่ทำลายชีวิตผม... และดูเหมือนว่าชีวิตคุณกับผม มันถูกขีดไว้ด้วยเส้นหมึกสีดำเส้นเดียวกัน” เพลิงกัลป์หยุดเดิน เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่ง ผิวหนังเหนือหัวใจของเขามีรอยสักอักขระโบราณที่ขดตัวราวกับงูพิษ มันไม่ใช่หมึกธรรมดา แต่มันดูเหมือนรอยแผลเป็นที่นูนเด่นและขยับเขยื้อนได้เองยามที่แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือของธีธัชสาดส่องไปโดน ธีธัชเบิกตากว้าง ความเป็นตำรวจในตัวเขาสั่งให้ถอยหนี แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะมนุษย์ที่จมอยู่ในเงามืดกลับตรึงเขาไว้ “นี่มันอะไร... คุณสักสิ่งนี้มาเพื่ออะไร?” “นี่คือ ‘สลักเวทชดใช้บาป’” เพลิงกัลป์ตอบ พลางใช้นิ้วเรียวยาวลูบไปบนรอยสักนั้นอย่างแผ่วเบาจนน่าขนลุก “อดีตมือปราบศพอย่างผม ไม่ได้มีหน้าที่แค่ส่งคนตายให้ไปสู่สุขคติ แต่เราต้อง ‘รับ’ สิ่งที่คนตายเหลือทิ้งไว้... ความแค้น ความลับ และคำสาป ธีธัช คุณคิดว่าทำไมผมถึงเลือกอาชีพนี้? เพราะผมไม่มีทางเลือกอื่นตั้งแต่วันที่ครอบครัวของผมถูกเซ่นสังเวยให้แก่พิธีกรรมที่คนมีอำนาจในเมืองนี้เป็นคนบงการ” ธีธัชกัดฟันแน่น “คนในเมืองนี้เหรอ? ใคร? คุณกำลังพูดถึงใครกันแน่” “คุณยังไม่พร้อมจะรู้ชื่อของพวกมันตอนนี้หรอก” เพลิงกัลป์ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนธีธัชรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากร่างของเขา “แต่คุณควรจะรู้ว่าทำไมคุณถึงรอดชีวิตมาได้ในเหตุการณ์วันนั้น... วันที่คุณเห็นพ่อแม่คุณถูกพรากไปต่อหน้าต่อตาในบ้านหลังเก่าหลังนั้น” เขายกมือขึ้นแตะที่รอยสักบนอกของตนเอง แล้วกดลงบนรอยแผลเป็นกลางหน้าอกของธีธัช “เพราะผมเป็นคน ‘ย้าย’ คำสาปนั้นมาไว้ที่ตัวผมเองอย่างไรล่ะ ธีธัช... ผมแลกทุกอย่างของผม เพื่อให้คุณมีลมหายใจมาเป็นตำรวจที่คอยตามล่าหาความจริงจนมาถึงจุดนี้” ลมหายใจของธีธัชสะดุดกึก เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ข้อมูลที่ได้รับช่างหนักหนาและเกินกว่าจะรับไหว ความเกลียดชังที่มีต่อไสยศาสตร์ถูกสั่นคลอนด้วยความรู้สึกผิดและหนี้ชีวิตที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าติดค้างคนตรงหน้ามาตลอดหลายปี “คุณ... คุณเป็นคนทำ?” เสียงของธีธัชสั่นเครือ “คุณคือคนที่อยู่ในความทรงจำผมวันนั้นเหรอ?” เพลิงกัลป์ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแค่ยิ้ม—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่ มีเพียงความเศร้าโศกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของชายผู้เย็นชา “เราต่างก็เป็นเพียงเศษซากของความแค้นที่รอวันแตกสลายครับ ธีธัช” ทันใดนั้น ผนังอิฐรอบตัวพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงครืดคราดดังลั่นราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาพยายามพังกำแพงเข้ามาจากอีกฟากหนึ่งของมิติ ธีธัชสังเกตเห็นประกายแสงสีมรกตเริ่มสว่างวาบขึ้นจากรอยสักบนอกของเพลิงกัลป์ มันไม่ได้ส่องสว่างเพื่อนำทาง แต่มันกำลัง ‘สูบ’ พลังชีวิตของเพลิงกัลป์ไปอย่างรวดเร็ว “ถอยไป!” เพลิงกัลป์คำราม ลากร่างธีธัชให้หลบเข้ามุมอับ ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหลบพ้น ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากกำแพงที่แตกแยกออก—มันไม่ใช่ภูตผีหรือปีศาจ แต่มันคือชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่ธีธัชคุ้นตาเป็นอย่างดี... ผู้อำนวยการสถานีตำรวจที่เขาเพิ่งทำคดีร่วมด้วยเมื่อเช้านี้! มือของชายผู้นั้นถือมีดลงอาคมอาบเลือดสดๆ พุ่งเข้าหาเพลิงกัลป์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนทำเอาเลือดในกายของธีธัชเย็นเฉียบ “ในที่สุด... ข้าก็หา ‘ภาชนะ’ ใบใหม่ที่สมบูรณ์แบบได้เสียที” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ อรุณมนตราขาว