เผลอใจไปนิดเดียวเอง

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นรัวติดกันสามครั้งในเวลาไม่ถึงห้าวินาที คือสิ่งเดียวที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจเต้นโครมครามในอกของต้นข้าวตอนนี้ค่ะ ให้ตายเถอะ... ประโยคทิ้งท้ายของพี่อาร์ตเมื่อคืนนี้มันยังวนเวียนอยู่ในหัว ชนิดที่ต่อให้เอาเครื่องซักผ้าฝาหน้ามาปั่นความคิดออกไป ก็ไม่มีทางหลุดลอดไปได้ *‘เพราะคืนนี้... พี่ไม่ปล่อยให้เรานอนหลับสบายแน่’* แล้วผลลัพธ์คืออะไรล่ะคะ? ผลลัพธ์ก็คือการที่ต้นข้าวตาดำเป็นหมีแพนด้า นั่งเขี่ยข้าวผัดในจานไปมาอยู่ที่โรงอาหารคณะ ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนตอนนี้เก้าโมงครึ่งแล้ว สมองยังประมวลผลคำว่า ‘ไม่ปล่อยให้นอนหลับสบาย’ ไม่เสร็จสิ้นสักที! "ไอ้ข้าว! มึงเป็นเหี้ยอะไร นั่งทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวัน นั่งเขี่ยข้าวอยู่ได้ ข้าวในจานมันจะแหลละเอียดเป็นโจ๊กสูตรป้อนคนป่วยอยู่แล้วนะเว้ย" เสียงของไอ้โบ๊ท เพื่อนสนิทตัวดีที่เพิ่งเดินถือแก้วชานมไข่มุกพูนชีสมานั่งแปะก้นลงตรงข้าม ทำเอาต้นข้าวสะดุ้งสุดตัว รีบวางช้อนส้อมในมือลงแทบไม่ทัน "เปล่าสักหน่อย... กูไม่ได้เป็นอะไร" ต้นข้าวปฏิเสธเสียงสูงกลบเกลื่อน พร้อมกับยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวอย่างไร้สาเหตุ แค่คิดถึงหน้าเจ้าของแชทเมื่อคืน หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกแล้วค่ะ "หน้าแดงแจ๋ขนาดนี้ มึงบอกไม่ได้เป็นอะไรเนี่ยนะ? เป็นไข้ป่ะวะ หรือว่า... เมื่อคืนโดนผีอำ?" โบ๊ทหรี่ตามองด้วยความสงสัยขั้นสุด ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "หรือว่าโดนพี่อาร์ตสุดหล่อคณะบริหารคนนั้นแกล้งอะไรในแชทอีก บอกมากuse ซะดีๆ" "บ้าบอ! ใครโดนแกล้ง เลิกพูดถึงพี่เขาเลยนะเว้ย วันนี้กูจะสงบสติอารมณ์ จะไม่ยอมตกหลุมพรางคำพูดกวนๆ ของพี่เขาเด็ดขาด!" ต้นข้าวโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย พยายามทำเสียงให้ดังที่สุดเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะไร้ผลทันที เมื่อหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับชื่อที่ไม่อยากเห็นที่สุดในวินาทีนี้ *(Art.K): ตื่นยังครับเด็กดื้อ หรือตื่นมานั่งคิดถึงพี่ตั้งแต่ตีสาม?* "อุ๊บ!" ต้นข้าวสำลักน้ำลายตัวเองทันทีจนไอโขลงใหญ่ มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์คว่ำหน้าลงกับโต๊ะอย่างลิบลน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีอาจารย์เข้าห้องสายเสียอีกค่ะ คนอะไร... รู้ดีตลอดเวลาว่าเขากำลังทำอะไรอยู่! "ฮั่นแน่! แค่เห็นชื่อก็สำลักน้ำท่าขนาดนี้ อาการหนักว่ะเพื่อนกู" โบ๊ทหัวเราะร่าอย่างรู้ทัน "ไหนดูซิ พี่เขาไลน์มาว่าอะไร ถึงทำให้คนปากแข็งแถวนี้หน้าแดงเป็นตูดลิงได้" "ไม่ต้องมาเสือกเลยไอ้โบ๊ท! รีบกินข้าวแล้วไปตึกคณะได้แล้ว เดี๋ยวก็โดนอาจารย์เช็กชื่อสายหรอก" ต้นข้าวรีบเก็บกระเป๋า ลุกขึ้นยืนพรวดพราดเพื่อหนีสายตาจับผิดของเพื่อนสนิท แต่ทว่า... ก้าวขาออกไปได้แค่สองก้าว ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก็มายืนขวางทางไว้เสียก่อน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ แบบที่คุ้นจมูก... "รีบหนีไปไหนล่ะครับตัวเล็ก... หรือว่าเขินที่พี่ทักไปหาแต่เช้า?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ พี่อาร์ตยืนกอดอกพิงเสาโรงอาหาร สายตาแพรวพราวคู่นั้นมองตรงมาที่ต้นข้าวราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว วันนี้รุ่นพี่ปีสี่อยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ แต่อารมณ์และรัศมีรอบตัวกลับดูอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของต้นเหลือเกินค่ะ "ใครเขิน! พี่อาร์ตมาทำอะไรที่คณะผมเนี่ย ที่นี่คณะศิลปกรรมนะ ไม่ใช่บริหาร!" ต้นข้าวเชิดหน้าขึ้นเถียงกลบเกลื่อนความประหม่า พยายามถอยหลังเว้นระยะห่าง แต่พี่อาร์ตกลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละนิดอย่างมีชั้นเชิง "ก็มารับแฟน เอ้ย... มารับน้องรหัส... เอ้ย มารับคนแถวนี้ไปกินกาแฟครับ" พี่อาร์ตแกล้งพูดติดอ่างหยอกเย้า ยิ่งเห็นใบแดงก่ำลามไปถึงใบหูของคนตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ยิ่งกว้างขึ้น "เมื่อคืนบอกว่าจะไม่ปล่อยให้นอนสบาย จำได้ใช่ไหมครับว่าพี่ทำอะไรไปบ้าง" ภาพความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวฉับพลัน... ตอนที่พี่อาร์ตส่งข้อความเสียงมายืนยันว่า *'พี่เป็นคนนอนดึก และตื่นเช้ามากพอที่จะโทรปลุกเราทุกวันนะ'* แล้วก็ตามด้วยการโทรมาคุยกันยาวนานเกือบสองชั่วโมง โดยที่ปลายสายไม่ได้พูดอะไรสาระสำคัญเลยสักนิด นอกจากคอยถามว่ากินข้าวหรือยัง ง่วงหรือยัง และแอบหยอดคำหวานจนต้นข้าวเผลอหลับคาโทรศัพท์ไปเอง! "พี่อาร์ตบ้า! ใครแฟนพี่เลิกพูดจาเรื่อยเปื่อยสักที ผมจะไปเรียนแล้ว!" ต้นข้าวตวาดแว้ดแก้เขิน มือเล็กผลอกแผงอกกว้างของคนพี่เบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน พี่อาร์ตกลับคว้าข้อมือบางเอาไว้ รั้งร่างของต้นข้าวเข้าไปใกล้เสียจนแผ่นอกแนบชิดกัน "ใจเย็นๆ สิครับเด็กดี... วันนี้พี่ยอมรับก็ได้ว่าตั้งใจมาหาเราจริงๆ" น้ำเสียงกวนประสาทเมื่อครู่หายไป ถูกแทนที่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนใจสั่น สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความจริงจังจนต้นข้าวไม่กล้าสบตาตรงๆ "ที่แกล้งหยอด... ที่คอยกวนประสาท... ที่ตามตื๊ออยู่ในแชทกลุ่มและแชทส่วนตัว... รู้ใช่ไหมครับว่าเพราะอะไร?" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงจอแจของโรงอาหารรอบข้างเงียบหายไปในความรับรู้ ต้นข้าวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความรู้สึกหวั่นไหวที่พยายามกดทับเอาไว้ตลอดหลายสัปดาห์กำลังพรั่งพรูออกมาจนต้านทานไม่ไหว... แพ้แล้วค่ะ... แพ้ราบคาบให้กับความเอาใจใส่และความเสมอต้นเสมอปลายของคนตรงหน้าคนนี้ "ใครจะไปรู้... พี่ก็ชอบแกล้งไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนเจ้าชู้แหละ" ต้นข้าวพึมพำตอบเสียงเบาหวิว หลบสายตาไปมองปลายรองเท้าผ้าใบของอีกฝ่ายแทน พี่อาร์ตหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นมาเบาๆบังคับให้สบตา "พี่ไม่เคยเจ้าชู้กับใครนะ... โดยเฉพาะกับเด็กปากแข็งแถวนี้" ปลายนิ้วอุ่นลากไล้ข้างแก้มที่ร้อนผ่าวอย่างทะนุถนอม "แล้วก็... เลิกคิดไปเองว่าพี่เล่นๆ ได้แล้ว เพราะที่ทำอยู่เนี่ย... จีบจริงๆ และจีบมานานแล้วด้วย" คำสารภาพตรงไปตรงมาทำเอาต้นข้าวสมองดับสนิท โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ... พี่อาร์ต... พูดจริงเหรอเนี่ย? "อะ... ไอ้พี่อาร์ตบ้า..." ต้นข้าวหน้าแดงแจ๋จนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่เรียบเรียงคำพูดไม่ได้สักคำ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้รอยยิ้มอบอุ่นของอีกฝ่ายละลายกำแพงในใจจนหมดสิ้น ในจังหวะที่ต้นข้าวกำลังจะอ้าปากยอมจำนนและเอ่ยปากบอกความรู้สึกในใจออกไป จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อก็สั่นครืนขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มรวมเพื่อนปี 4 และปี 2 ที่ปกติไม่เคยมีความเคลื่อนไหวอะไรในเวลานี้ *(Boat_B): เห้ยพวกมึง! ด่วนๆ เลย! ตอนนี้อาจารย์คณะบริหารกับคณะศิลปกรรมเขากำลังประชุมด่วนเรื่องโครงการกิจกรรมสัมพันธ์ แล้วประเด็นคือ...* *(Boat_B): พ่อของพี่อาร์ตที่เป็นคณบดีคณะบริหาร กับแม่ของไอ้ข้าวที่เป็นอธิการบดี กำลังเดินตรวจตึกคณะศิลปกรรมอยู่ตอนนี้! แล้วพวกมึงสองคนอยู่ตรงไหนวะเนี่ยยยย!)* ต้นข้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด รีบผลักอกพี่อาร์ตออกทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'แม่' และ 'พ่อ' ในประโยคเดียวกัน ส่วนพี่อาร์ตเองก็ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีหน้าตกตะลึงทันทีเมื่อหันไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของท่านคณบดีกำลังเดินเลี้ยวโค้งตึกมาทางนี้พอดีเป๊ะ! "ฉิบหายแล้ว..." พี่อาร์ตพึมพำเสียงเบา ก่อนจะคว้ามือต้นข้าวหมุนตัววิ่งหนีสุดชีวิตท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ลั่นจากไอ้โบ๊ทที่ยืนแอบมองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ! --- *ขอบคุณที่ติดตามความนุบนิบหัวใจในตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าทั้งคู่จะรอดเงื้อมมือท่านผู้ปกครองได้ยังไง!* 🤎✨