มุมอ่อนโยนที่คาดไม่ถึง

"พี่อาร์ต! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอากล่องข้าวมาวางทับคีย์บอร์ดน่ะครับ! มันเลอะ!" เสียงแหลมสูงของต้นข้าวแผดขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องสมุดคณะในช่วงเย็นย่ำ คนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยคิ้วขมวดเป็นปม มือไม้สั่นด้วยความโมโหเมื่อเห็นคราบซอสมะเขือเทศจุดเล็กๆ กระเด็นลงบนปุ่มเว้นวรรคของโน้ตบุ๊กคู่ใจ ชายหนุ่มเจ้าของฉายาตัวกวนประจำสาขาอย่าง 'พี่อาร์ต' ทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางส่งยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก เขาก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มติดตัวเขาเข้ามาแทนที่กลิ่นอับของหนังสือเก่า "โวยวายอะไรครับคนดี พี่แค่อยากเอามาวางใกล้ๆ เพราะกลัวข้าวเย็น... หายโกรธนะ เดี๋ยวพี่เช็ดให้" เขาคว้าทิชชูเปียกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาอย่างรู้งาน นิ้วเรียวยาวบรรจงเช็ดคราบเปื้อนให้อย่างเบามือ สายตาที่เขามองแป้นพิมพ์นั้นอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นคนเดียวกับที่ชอบพิมพ์แชทมาปั่นประสาทต้นข้าวในกลุ่มไลน์สายรหัสตลอดทั้งวัน ต้นข้าวเงียบไป อดไม่ได้ที่จะมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรุ่นพี่คนนี้ ผิวขาวจัดที่ดูนุ่มนิ่มผิดกับนิสัยแสบๆ นั่น มันทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว ทั้งที่ตั้งใจว่าจะวีนให้สุดเสียงแท้ๆ แต่พอเจอสัมผัสแผ่วเบาที่พยายามรับผิดชอบความผิดพลาดของตัวเองแบบนี้ ความเกรี้ยวกราดก็เหมือนโดนน้ำแข็งใสราดดับร้อนจนมอดสนิท "พี่อาร์ต..." "หืม?" "ทำไมวันนี้ดู... ไม่ค่อยปั่นเลยล่ะ" ต้นข้าวถามอ้อมแอ้ม คนตัวสูงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ "อ้าว ก็เห็นหน้าคนขี้โวยวายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนรายงานไม่เสร็จ พี่ก็ต้องสวมบทพระเอกขี่ม้าขาวสิครับ จะให้ซ้ำเติมเดี๋ยวได้งอนยาวจนพี่อดเจอหน้าพอดี" คำพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงนั้นทำให้ต้นข้าวหน้าร้อนผ่าว เขาไม่ได้สนใจรายงานตรงหน้าแล้ว แต่มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกลับสั่นรัวไม่หยุด ข้อความในกลุ่มแชทที่เด้งขึ้นมาทำให้เขากดเข้าไปอ่านอย่างช่วยไม่ได้ *กลุ่ม: แก๊งค์ลูกหมาป่า (6)* **รุ่นพี่บี:** ใครเห็นอาร์ตบ้าง? น้องแมวจรจัดหลังตึกที่มันรับผิดชอบโดนรถเฉี่ยว อาการหนักมากเลยนะเว้ย **เพื่อนสนิทต้นข้าว:** พี่อาร์ตหายไปไหนนะ ปกติเห็นไปให้อาหารทุกเย็น ต้นข้าวชะงัก สายตามองไปที่พี่อาร์ตซึ่งกำลังเก็บของเข้ากระเป๋าด้วยท่าทีเฉยเมย "พี่อาร์ต... พี่ต้องไปหลังตึกไหม?" อาร์ตชะงักมือที่กำลังรูดซิปกระเป๋า ดวงตาคมกริบที่เคยเล่นตลกกลับวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที เขาหันกลับมามองต้นข้าวด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะถอนหายใจยาว "ข้าว... อยู่ทำงานต่อเถอะ พี่มีธุระต้องไปจัดการ" "ผมไปด้วยได้ไหม?" "อย่าเลย มันไม่น่าดูหรอกนะ" เขาปฏิเสธเสียงเรียบแล้วเดินเลี่ยงออกไปทิ้งให้ต้นข้าวยืนงงอยู่ตรงนั้น แต่ด้วยความสงสัยที่อัดแน่นจนเต็มอก ต้นข้าวตัดสินใจคว้ากระเป๋าเดินตามไปห่างๆ สิ่งที่เขาเห็นเมื่อเดินไปถึงหลังตึกร้างไม่ใช่ภาพน่ากลัว แต่เป็นภาพพี่อาร์ตคนกวนประสาทที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเปียกชื้น เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาหวงนักหวงหนาเลอะคราบดินและเลือดจากการพยายามอุ้มแมวตัวหนึ่งขึ้นมาแนบอก มือหนานั้นสั่นเทาขณะที่พยายามลูบหัวเจ้าตัวน้อยที่ส่งเสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด "อดทนหน่อยนะแก... อย่าเพิ่งไปนะ หมอกำลังมาแล้ว" เสียงของพี่อาร์ตที่เคยขี้เล่นกลับเต็มไปด้วยความสั่นเครือและอ่อนโยนอย่างที่สุด ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากท่าทางนั้นมันเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ต้นข้าวยืนพิงกำแพงหัวใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขากำลังมองเห็น 'มุม' ที่ไม่มีใครเคยเห็น... มุมของคนที่ดูเหมือนไม่แคร์โลก แต่กลับแบกความรักและความเมตตาไว้เต็มเปี่ยมในแบบที่เขานึกไม่ถึง ทันใดนั้น เสียงแชทดังขึ้นในมือถือของต้นข้าว เป็นแชทส่วนตัวที่ส่งมาจากพี่อาร์ต *พี่อาร์ต:* ข้าว... พี่รู้นะว่าเราตามมา *พี่อาร์ต:* อย่าเพิ่งเดินออกมานะ พี่ไม่อยากให้ภาพนี้มันดูน่าเวทนาสำหรับเรา *พี่อาร์ต:* จริงๆ แล้ว... ที่พี่ชอบกวนประสาทเราในกลุ่ม เพราะพี่อยากให้เรามองเห็นแค่พี่ในมุมที่สนุกสนาน ไม่ใช่คนขี้แพ้ที่อ่อนไหวกับอะไรแบบนี้ ต้นข้าวเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในอกมันอุ่นวาบจนเกือบล้นออกมาเป็นหยดน้ำตา เขาพิมพ์ตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว *ต้นข้าว:* พี่อาร์ตครับ... เลิกแสดงเป็นคนกวนตีนได้แล้ว *ต้นข้าว:* ผม... ผมว่าพี่ในมุมนี้ก็น่ารักดีนะ (เผลอ) นิ้วของต้นข้าวค้างอยู่บนหน้าจอ หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอก เมื่อตระหนักได้ว่าเผลอกดส่งคำว่า 'น่ารัก' ไปให้เจ้าตัวที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้เต็มๆ! ร่างสูงข้างหน้าชะงักกึก เขาค่อยๆ หันกลับมามองตามทางที่ต้นข้าวซ่อนตัวอยู่ แววตาของพี่อาร์ตเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยประกายเจ้าเล่ห์ดั่งเดิม แต่คราวนี้มันกลับมีบางอย่างที่จริงจังเกินกว่าทุกครั้ง... เขาหยิบมือถือขึ้นมาแล้วพิมพ์ตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะกดส่งภาพที่ถ่ายติดเงาของต้นข้าวจากมุมที่เขาเห็น ข้อความที่เด้งขึ้นมาทำให้ต้นข้าวแทบหยุดหายใจ: *พี่อาร์ต:* งั้นเตรียมตัวรับผิดชอบคำว่าน่ารักของพี่ให้ดีนะครับ เพราะคืนนี้... พี่ไม่ปล่อยให้เรานอนหลับสบายแน่ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของต้นข้าวและพี่อาร์ตในมุมที่ซ่อนไว้นะคะ!