ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อเรียก

"ถ้าพี่อาร์ตยังไม่หยุดกวนประสาท ข้าวจะบล็อกแชทพี่ทิ้งจริงๆ ด้วยนะ!" นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความโต้ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของต้นข้าวร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาระหว่างนั่งจดเลคเชอร์อยู่ในห้องสมุด บรรยากาศเงียบสงัดรอบตัวไม่ได้ช่วยให้ใจที่เต้นรัวเป็นกลองชุดของเขาสงบลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันยิ่งทำให้เสียงแจ้งเตือนแชทที่เด้งขึ้นมารัวๆ ในกลุ่ม 'โปรเจกต์จบที่รัก (ไม่) รัก' ดูเสียงดังฟังชัดราวกับตะโกนใส่หู [Art_Art]: บล็อกเลยครับ ถ้าบล็อกพี่ก็นอนไม่หลับ [Art_Art]: แล้วพอพี่นอนไม่หลับ พี่ก็จะเพ้อถึงใครบางคน [Art_Art]: พอน้องต้นข้าวบล็อกพี่ พี่ก็คงต้องไปเคาะประตูหอพักเรียกน้องแทน [Art_Art]: ว่าแต่... ห้องน้องลืมล็อกหรือเปล่าครับ? ต้นข้าววางปากกาลงดัง 'ปึก' ก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ พี่อาร์ตคนนี้น่ะนะ! ทำไมถึงได้ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของทั้งที่สถานะระหว่างเรามันยัง... ไม่มีชื่อเรียกด้วยซ้ำ เพื่อน? ก็ไม่ใช่ พี่น้อง? ยิ่งห่างไกลคำนั้นไปใหญ่ "เป็นอะไรน่ะข้าว หน้าแดงเชียว ไม่สบายหรือเปล่า?" เพื่อนกลุ่มเดียวกันที่นั่งอยู่ข้างๆ สะกิดถาม "ปะ...เปล่า! ร้อนน่ะ แอร์ห้องสมุดมันเสียมั้ง" ต้นข้าวรีบปฏิเสธ พยายามซ่อนหน้าจอมือถือให้พ้นสายตาคนอื่น ก่อนจะรัวนิ้วตอบโต้คนที่ทำเอาสติเขาแตกซ่าน [TonKhao_]: พี่อาร์ต! อย่ามามั่ว! ห้องข้าวล็อกแน่นหนา แล้วพี่ก็หยุดปั่นหัวคนอื่นในแชทกลุ่มสักที เพื่อนคนอื่นเขามองแปลกๆ หมดแล้ว! [Art_Art]: มองแปลกตรงไหน ก็มองว่าเราเป็นคู่หมั้น... อ้อ ไม่ใช่สิ คู่หูทำงานไงครับ [Art_Art]: ข้าวครับ... เงยหน้าหน่อย คำสั่งสั้นๆ นั้นทำให้ต้นข้าวชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เขาลืมตัวเงยหน้าขึ้นจากสมุดโน้ตตามสัญชาตญาณ ก่อนจะพบว่าสายตาคู่คมที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองเขามาจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามของโซนห้องสมุด พี่อาร์ตนั่งเท้าคางอยู่ตรงนั้น ดวงตาเรียวรีที่มักจะดูขี้เล่นเสมอในตอนนี้กลับมีความนิ่งลึกบางอย่างที่ทำให้ใจคนมองสั่นไหว พี่อาร์ตไม่ได้พิมพ์แชท แต่เขากำลังขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่ต้นข้าวอ่านออกว่าคนตรงหน้าพูดว่าอะไร *‘มองพี่อยู่ได้... เขินก็บอกว่าเขินสิครับ’* ต้นข้าวรีบก้มหน้าลงแทบจะมุดลงไปในโต๊ะ มือสั่นระริกจนแทบจับปากกาไม่อยู่ สถานะระหว่างเราตอนนี้มันเรียกว่าอะไรกันแน่? การที่เขายอมให้พี่อาร์ตเข้ามาวุ่นวาย การที่เขารู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่พี่อาร์ตไปคุยเล่นกับคนอื่นในแชทกลุ่ม หรือการที่หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมาทุกครั้งที่พี่อาร์ตหยอดคำหวานใส่... นี่มันยังเรียกว่า 'เพื่อน' ได้อีกหรือ? [Art_Art]: ไม่แกล้งแล้วครับ [Art_Art]: เย็นนี้เลิกคลาสแล้วรอพี่ที่หน้าตึกนะ [Art_Art]: พี่มีอะไรจะบอก... เรื่องที่พี่ค้างคาใจมานาน ข้อความนั้นจบลงพร้อมกับความเงียบที่กดทับหัวใจของต้นข้าว ไม่มีการหยอกล้อ ไม่มีอีโมจิกวนๆ มีเพียงความจริงจังที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ ต้นข้าวเผลอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด สายตาเหลือบมองไปที่คนตัวสูงที่ยังคงจ้องมองมาไม่วางตา ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งอยากรู้ว่าสิ่งที่พี่อาร์ตจะบอกคืออะไร และทั้งหวาดกลัวว่าคำพูดนั้นอาจจะทำลายความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนนี้ไปตลอดกาล มือของต้นข้าวสั่นเทาขณะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา [TonKhao_]: เรื่องอะไร... บอกตอนนี้ไม่ได้เหรอ? [Art_Art]: เรื่องที่ถ้าบอกผ่านแชท... พี่กลัวว่าน้องจะกดบล็อกพี่จริงๆ น่ะสิครับ ข้อความนั้นถูกอ่านในทันที แต่พี่อาร์ตไม่ได้พิมพ์ต่อ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ หยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพาย ก่อนจะเดินตรงมาทางที่ต้นข้าวนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของรุ่นพี่คนนี้ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึงเสียอีก ต้นข้าวพยายามรวบรวมสติ เตรียมจะลุกหนี แต่ทว่าจังหวะที่พี่อาร์ตเดินผ่านโต๊ะเขานั้น มือหนาแอบเอื้อมมาแตะข้อมือเขาเบาๆ เพียงชั่วครู่ แต่มันกลับเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง "ห้ามหนีนะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูท่ามกลางความเงียบในห้องสมุด "ถ้าเย็นนี้หนี... พี่จะประกาศให้คนทั้งคณะรู้ในแชทกลุ่มเลยว่า... น้องชอบทำหน้าเหวี่ยงใส่เพราะจริงๆ แล้วขี้อาย" ต้นข้าวเบิกตากว้าง หันไปจะโวยวายใส่คนขี้แกล้ง แต่พี่อาร์ตกลับหันหลังเดินลิ่วออกจากห้องสมุดไปแล้ว ทิ้งให้เขานั่งจมอยู่กับความร้อนที่พุ่งพล่านบนใบหน้าและหัวใจที่เต้นรัวจนควบคุมไม่อยู่ เหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาเลิกคลาส และข้อความสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอทำเอาต้นข้าวถึงกับหน้าซีดเผือด [Art_Art]: อ้อ... ลืมบอกไป [Art_Art]: ที่บอกว่าจะบอกเย็นนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องงานนะครับ [Art_Art]: แต่เป็นเรื่อง 'สถานะ' ของเรา ที่พี่ตัดสินใจแล้วว่า... จะไม่ยอมให้มันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นในแชทอีกต่อไป หัวใจของต้นข้าวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่ามกลางเสียงจอแจของเพื่อนร่วมชั้นที่เริ่มทยอยเก็บของเตรียมเลิกเรียน มือถือในมือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ และก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว จู่ๆ ประตูห้องสมุดก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคลที่สาม' ที่ทำให้สถานการณ์ที่ตึงเครียดอยู่แล้ว กลับกลายเป็นพายุโหมกระหน่ำในทันที ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับหัวใจของน้องต้นข้าวในตอนนี้นะคะ!