สารภาพรักหรือแค่กวน

"ถ้าพิมพ์มายาวขนาดนี้ รบกวนช่วยเปิดบริษัทรับจ้างเขียนพรีเซนต์งานให้ผมด้วยเลยดีไหมครับพี่อาร์ต!" นิ้วเรียวของต้นข้าวรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือจนแทบไหม้ หน้าจอแสดงผลแชทกลุ่มคณะที่ตอนนี้เงียบกริบราวกับนัดกันไปเข้าค่ายลูกเสือ แต่ช่องแชทส่วนตัวระหว่างเขากับรุ่นพี่ปี 4 ตัวแสบกลับเด้งข้อความรัวยิ่งกว่าเสียงประทัดในงานตรุษจีน ประโยคยาวเหยียดที่อีกฝ่ายเพิ่งส่งมาก่อนหน้านี้เล่นเอาคนอ่านถึงกับต้องสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ สามที เพื่อตั้งสติไม่ให้เผลอปาโทรศัพท์เครื่องแพงลงพื้น **[Art_Suradet]:** ก็ไม่ได้อยากรับจ้างเขียนงานหรอกนะ... แต่อยากรับจ้างดูแลหัวใจเธอไหวไหมล่ะ เจ้าเด็กขี้โวยวาย ให้ตายเถอะ! นี่มันมุกเสี่ยวสาขาไหนกันเนี่ย! ต้นข้าวทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่หลาบนอนบนเตียงนอนนุ่ม ขยُمหมอนใบโปรดเข้ามากอดแน่นราวกับมันคือร่างของไอ้รุ่นพี่หน้ามึนที่กำลังนั่งยิ้มแป้นอยู่หน้าจอฝั่งโน้น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างดื้อๆ ทั้งที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำในห้องนอนแท้ๆ หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะจนเสียงตึ้บๆ ดังสะท้อนก้องในหู ร่างบางพลิกตัวคว่ำหน้าเอาคางเกยหมอน พลางกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างหมั่นไส้ผสมความเขินที่ตีรวนขึ้นมาจนจุกอก ใครก็ได้ช่วยส่งไม้หน้าสามฟาดหัวคนพิมพ์ทีเถอะค่ะ! ทำไมช่วงนี้พี่อาร์ตถึงขยันปล่อยดาเมจใส่เขารายวันแบบนี้เล่า! จากเหตุการณ์และจุดทิ้งปมในตอนที่แล้ว ที่พวกเขาทั้งคู่ต้องไปติดแหง็กอยู่ด้วยกันในห้องพัสดุของคณะเพราะฝนตกหนักจนประตูเปิดไม่ออก บรรยากาศแคบๆ และความเงียบงันในตอนนั้นเกือบจะทำให้ต้นข้าวเผลอใจไปกับสายตาคู่คมที่มองมานิ่งๆ ไหนจะฝ่ามืออุ่นจัดที่เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นให้อย่างเบามืออีก ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ดูเหมือนว่าเส้นกั้นระหว่าง "รุ่นพี่รุ่นน้อง" กับอะไรที่มันเกินเลยกว่านั้นก็เริ่มพังทลายลงทีละนิด... ชนิดที่เรียกว่ากู้คืนแทบไม่ทัน โทรศัพท์ในมือสั่นครืดเบาๆ ดึงต้นข้าวออกจากภวังค์ความคิด **[Art_Suradet]:** อ่านแล้วไม่ตอบ แปลว่าเขินเหรอครับ หูแดงหมดแล้วมั้งนั่น ต้นข้าวสะดุ้งโหยง รีบยกมือขึ้นมาจับใบหูตัวเองทันที ปรากฏว่ามันร้อนผ่าวและซ่านเห่อจนแทบไหม้จริงๆ ให้ตายสิ! หมอนี่มันมีตาหลังหรือไงถึงได้รู้ทันตลอดเวลา! **[ต้นข้าวเองครับ]:** ใครหูแดง! เพ้อเจ้ออะไรของพี่เนี่ย! เลิกส่งมุกเสี่ยวๆ แบบนี้มาสักทีได้ไหมครับ ผมจะทำการบ้าน! **[Art_Suradet]:** ทำการบ้านหรือนั่งยิ้มคนเดียวให้อ่านแชทพี่กันแน่ หื้ม? **[ต้นข้าวเองครับ]:** พี่อาร์ต! 😡 **[Art_Suradet]:** ครับผม? เรียกซะเสียงดังเชียว เจ็บคอไหม เดี๋ยวพี่ต้มน้ำขิงไปให้เอาป่ะ อยู่ห้องข้างๆ นี้นี่เอง ต้นข้าวชะงัก ลุกพรวดขึ้นมานั่งตัวตรงแหน่ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองที่ระเบียงห้องทันที ห้องพักของเขาอยู่ถัดจากห้องของพี่อาร์ตแค่ห้องเดียว... อย่าบอกนะว่าที่หมอนี่พิมพ์มาแบบนี้ เพราะกำลังยืนมองเขาอยู่ตรงระเบียงจริงๆ! และพอลุกขึ้นไปแง้มผ้าม่านออกดู ก็ต้องพบกับร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปี 4 ที่กำลังยืนพิงระเบียงห้องฝั่งตรงข้าม มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ ส่วนมืออีกข้างถือโทรศัพท์มือถือแนบหู ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่หน้าต่างห้องของเขาพอดี พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ส่งสัญญาณทักทายด้วยการยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวยามค่ำคืน กรี๊ดดด! หมอนี่มันปีศาจชัดๆ! ต้นข้าวรีบปล่อยผ้าม่านหลุดมือพรวด ทรุดตัวลงไปนั่งกุมขมับอยู่กับพื้นห้อง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกวูบวาบแปลกๆ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความใกล้ชิดที่มากเกินไป การกระทำที่ชวนให้คิดไกล และคำพูดหวานเลี่ยนที่แทรกซึมเข้ามาในชีวิตประจำวันอย่างไร้รอยต่อ กำลังทำให้เกราะป้องกันที่ต้นข้าวสร้างไว้พังทลายลงทีละน้อย เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง **[Art_Suradet]:** ม่านบังความเขินของเธอไม่ได้หรอกนะ ต้นข้าว **[Art_Suradet]:** ที่หยอดอยู่ทุกวันนี้... ไม่ได้แปลว่าว่างนะ **[Art_Suradet]:** แต่หมายถึง "จอง" ไว้หมดแล้วต่างหาก นิ้วที่กำลังจะกดพิมพ์ข้อความตอบกลับชะงักค้างกลางอากาศ สมองขาวโพลนไปหมด ประโยคสั้นๆ แต่หนักแน่นและจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาทำให้ลมหายใจของต้นข้าวสะดุดกึก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้าง มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นดังโครมครามแข่งกับเสียงแอร์ นี่... พี่อาร์ตกำลังสารภาพรักทางอ้อมอยู่หรือเปล่าเนี่ย! ต้นข้าวเม้มปากแน่น ความลังเล ความเขินอาย และความกลัวที่จะต้องยอมรับหัวใจตัวเองตีรวนกันมั่วไปหมด ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า นิ้วเรียวจิ้มลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความสั่นเทา ตั้งใจจะพิมพ์ด่ากลบเกลื่อนความเขินเหมือนทุกที แต่ทว่า... จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็ดับวูบลง พร้อมกับการโทรเข้าแบบไม่ทันตั้งตัวจากชื่อของคนที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัว สายเรียกเข้า: **"พี่อาร์ตเอง"** ต้นข้าวสะดุ้งเฮือก มือไม้เย็นเฉียบราวกับคนทำความผิด นิ้วเรียวค้างอยู่เหนือปุ่มรับสายและปฏิเสธ ขณะที่เสียงริงโทนยังคงดังเร้าใจราวกับกำลังเร่งเร้าการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต และก่อนที่สติสัมปชัญญะจะทันได้สั่งการ ปลายนิ้วเจ้ากรรมก็ดันเผลอกดปุ่ม "รับสาย" ไปเสียแล้ว! "เอ่อ... ฮัลโหล..." ต้นข้าวกรอกเสียงตะกุกตะกักลงไปในสายด้วยความประหม่า ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ทุ้มต่ำ นุ่มนวล และเจือเสียงหัวเราะเบาๆ จะดังลอดเข้ามาในโสตประสาท ชัดเจนเสียจนเหมือนเจ้าตัวมายืนกระซิบอยู่ข้างหู "รับสายแบบนี้... แปลว่ายอมให้จีบแบบเปิดเผยแล้วใช่ไหมครับ แฟนเด็ก" (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับหัวใจของน้องต้นข้าวในตอนนี้นะคะ!)