เมื่อหัวใจเริ่มไม่รักดี

"พิมพ์แล้วลบ... พิมพ์แล้วลบอยู่สามรอบเนี่ย พี่อาร์ตเขามีวิชาคุณไสยอะไรใส่โทรศัพท์ฉันหรือเปล่าคะ ทำไมแค่จะพิมพ์ปฏิเสธมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้!" เสียงพึมพำอย่างหัวเสียดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องนอนสีครีม ต้นข้าวทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนคว่ำหน้าซุกหมอนใบโต ปล่อยให้เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงกระจายเต็มเตียง มือเรียวกำสมาร์ทโฟนในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด หน้าจอแสดงผลแชทกลุ่มคณะที่ตอนนี้เงียบกริบ แต่บทสนทนาส่วนตัวระหว่างเขากับรุ่นพี่ตัวแสบอย่าง 'พี่อาร์ต' กำลังทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ให้ตายเถอะค่ะ... ตั้งแต่รู้จักกันมา ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้โลกส่วนตัวของเธอสงบสุขเลยสักวัน ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นลอยวนกลับเข้ามาในหัวสมองอย่างเด่นชัด ตอนที่เธอบ่นอุบอิบเรื่องร้านชาบูกลุ่มคณะที่ไกลเกินเดินเท้า แล้วจู่ๆ รุ่นพี่ปีสี่ตัวสูงใหญ่ก็ย่อตัวลงมาประชิดใบหน้า ส่งสายตากรุ้มกริมพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทำเอาโลกทั้งใบเอียงวูบ *“ถ้าไม่อยากเดินไกล... มาเดินอยู่ในใจพี่แทนไหมล่ะครับ ต้นข้าว”* ประโยคเลี่ยนๆ บ้าบอคอแตกนั่นแหละค่ะ ตัวการที่ทำให้เธอเผลอใจสั่นจนต้องวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงกลับห้องมาแบบไม่คิดชีวิต และตอนนี้... ตอนที่ความเงียบเข้าปกคลุม ต้นข้าวก็ต้องยอมรับความจริงอย่างเจ็บปวดและน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก เธอน่ะ... แพ้ทางเขาเข้าให้แล้วค่ะ ไม่ใช่แค่แพ้ธรรมดาด้วยนะคะ แต่มันคือการพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ชนิดที่ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ดึงความรู้สึกนี้กลับไปไม่ได้อีกแล้ว "บ้าที่สุด..." ต้นข้าวพลิกตัวหงายขึ้นมองเพดานห้อง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่ความอ่อนแอของตัวเอง "นี่ฉันชอบคนกวนประสาทแบบนั้นไปได้ยังไงเนี่ย หน้าตาก็ธรรมดา (มั้ง) นิสัยก็ชอบแกล้ง ปากเสียเป็นที่หนึ่ง แถมยังชอบทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เรื่อย... ฮึ่ย! ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด!" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นแทรกความคิดฟุ้งซ่าน หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบด้วยความตื่นตระหนก ต้นข้าวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีด้วยความเร็วแสง ชื่อของคนที่กำลังนึกถึงปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ **Art_Suradet:** เลิกมองโทรศัพท์แล้วถอนหายใจได้แล้วครับ ตัวข้าวไม่ได้อยู่ในจอ แต่ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องต่างหาก ต้นข้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงวิ่งพรวดไปที่ผ้าม่านหน้าต่างห้องนอนทันที มือเรียวแหวกม่านออกกว้าง แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เธอแทบอยากจะเอาหัวโขกกระจกให้รู้แล้วรู้รอด ร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปีสี่กำลังยืนพิงเสาไฟส่องสว่างริมถนนหน้าหอพัก มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู อีกข้างโบกขึ้นมาทักทายยุกยิกแถมยังส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้ถึงใต้ตึก ทั้งที่ดึกดื่นป่านนี้แล้ว! "ไอ้...ไอ้รุ่นพี่บ้า!" ต้นข้าวสบถออกมาเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายและประหม่าระคนกัน เธอรีบกดโทรออกหาอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด (ว่าไงครับคนสวย คิดถึงพี่เหรอถึงโทรมาเร็วจัง) ปลายสายรับทันทีพร้อมเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอที่ฟังดูเจ้าเล่ห์เป็นบ้า "ใครคิดถึงคุณกันล่ะคะ! ดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังไม่กลับหอ ตัวเองอยู่ไกลไม่ใช่เหรอ มากวนประสาทอะไรแถวนี้เนี่ย!" ต้นข้าวแว้ดใส่ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของตัวเอง (ก็คนแถวนี้ทำหน้าบูดเป็นตูดหม้อผ่านแชท พี่เป็นห่วงก็เลยขับรถมาดู... กลัวว่าแถวนี้ฝนจะตกแล้วคนแถวนี้จะไม่มีคนกางร่มให้อีก) น้ำเสียงของอาร์ตอ่อนลงเล็กน้อย เจือความอบอุ่นที่ทำเอาคนฟังอย่างต้นข้าวรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในท้อง "เพ้อเจ้อ! กลับไปเลยนะ ไม่ต้องมาทำคะแนนแถวนี้ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่" (หงุดหงิดเรื่องอะไรครับ หงุดหงิดที่เผลอคิดถึงพี่ หรือหงุดหงิดที่รู้ตัวว่าชอบพี่เข้าแล้วล่ะหึ) น้ำเสียงนุ่มทายทักตรงจุดจนต้นข้าวสะอึก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดคำเถียงไม่ออกเลยสักคำ "ใคร... ใครบอกว่าฉันชอบคุณ มั่วตลอด!" (อ้าว ไม่ได้ชอบเหรอครับ งั้นที่พิมพ์มายาวเหยียดแล้วกดลบไปเมื่อกี้... พี่ตาฝาดไปเองสินะว่าน้องต้นข้าวพิมพ์ว่า 'ก็ไม่ได้เกลียดสักหน่อย... อื้ออ' แบบนั้นน่ะ) ต้นข้าวอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน "คุณ... คุณแอบดูโทรศัพท์ฉันเหรอ!" (เปล่าสักหน่อย พี่แค่มองผ่านหน้าต่างขึ้นมาแล้วเห็นเรานั่งกัดเล็บทำหน้าเหมือนคนกำลังสารภาพรักกับตัวเองต่างหากล่ะครับ) อาร์ตหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี (ไหนๆ ก็จับได้คาหนังคาเขาแล้ว... เลิกปากแข็งแล้วตอบพี่มาตามตรงได้แล้วมั้งครับ ต้นข้าว) ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ลอดผ่านสายโทรศัพท์ ต้นข้าวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกหลากหลายตีรวนกันอยู่ในอก ทั้งเขินอาย ทั้งประหม่า และ... ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจสูดหายใจเข้าลึกๆ "ถ้าบอกว่า... ใช่ล่ะคะ" เสียงของต้นข้าวเบาราวกับกระซิบ แต่ก็ดังพอให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเจน "จะ... จะเลิกแกล้งกันได้หรือยังเล่า!" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำด้วยความพึงพอใจจะดังขึ้น (หึๆ ใครจะไปยอมเลิกแกล้งคนที่น่ารักขนาดนี้ล่ะครับ... รอแป๊บนะ) "อ๊ะ! เดี๋ยว จะไปไหน..." ตู๊ด... สายถูกตัดไปดื้อๆ ต้นข้าวขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เธอลดโทรศัพท์ลงมองหน้าจออย่างไม่เข้าใจทว่าก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวเท้าเดินหนีจากหน้าต่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อกๆ ที่หน้าห้องพักของเธอเอง! ต้นข้าวสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบยิ่งกว่าเดิม เธอก้าวเท้าเดินไปที่ประตูด้วยความกล้าๆ กลัวๆ มือเรียวบิดลูกกลอนเปิดประตูออกช้าๆ และภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ร่างสูงของรุ่นพี่อาร์ตยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง ในมือถือกระป๋องน้ำอัดลมสองกระป๋อง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้ตรงๆ "ลงมาเปิดประตูไม่ทัน พี่ก็เลยวาร์ปขึ้นมาหาซะเลย... แฟนใครเนี่ย น่ารักเป็นบ้าเลยว่ะ" ต้นข้าวเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความหน้ามึนขั้นสุดยอดของอีกฝ่าย และก่อนที่เธอจะได้อ้าปากโวยวายอะไรออกไป อาร์ตก็ถือวิสาสะก้าวเท้าเข้ามาในห้อง พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม "ไหนๆ ก็สารภาพมาแล้ว... คบกับพี่เลยนะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับหัวใจของน้องต้นข้าวในตอนนี้นะคะ!