จังหวะโบ๊ะบ๊ะประจำกลุ่ม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของต้นข้าวสั่นเตือนรัวจนแทบจะหลุดรอดจากอุ้งมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ บรรยากาศในร้านกาแฟใต้คณะที่เคยเงียบสงบในช่วงบ่ายแก่ๆ กลับกลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อม เมื่อกลุ่มแชทที่ควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับการนินทารุ่นพี่ ตอนนี้กลับกลายเป็นเวทีประจานความซุ่มซ่ามระดับตำนานของตัวเองไปเสียแล้ว (กลุ่ม: "แก๊งนี้มีแต่คนหล่อ...และต้นข้าว") **[หมูป่าหน้าเซเว่น]:** @ต้นข้าว มึง สรุปเมื่อคืนที่มึงพิมพ์ในแชทกลุ่มรวมคณะว่า *"พี่อาร์ตขา...คืนนี้มาห้องน้องนะ น้องเตรียมหมูกระทะรอแล้ว"* คืออะไรวะ ไหนเคลียร์ซิ! **[ยัยเฉาก๊วยติดหวาน]:** นั่นสิคะคุณขาาา ไหนบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา รำคาญเขานักไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงผันตัวจากรุกเป็นทาสแมวซะงั้นอ่ะแกรรร หรือว่าแอบไปกินข้าวด้วยกันมาสองต่อสองแล้วไม่บอกพวกฉัน หื้มมม? **[ต้นข้าวผู้บอบบางและน่ารัก]:** พะ...พวกมึงบ้ากันไปใหญ่แล้ว! ใครส่ง! ใครพิมพ์! มือลั่นโวย มือมันลั่น! แบบว่า...ระบบทัชสกรีนโทรศัพท์ฉันมันเพี้ยน มันผีเข้าผีออกเว้ย อย่ามาใส่ร้ายนะ! **[พี่อาร์ตสุดหล่อกระชากใจ]:** หืม? น้องต้นข้าวพิมพ์เรียกพี่เหรอครับ เมื่อคืนพี่จำได้ว่าเราไม่ได้นัดกินหมูกระทะกันนี่นา... แต่ถ้าชวนแล้ว ไปตอนนี้ยังทันไหมครับเด็กดี? ต้นข้าวแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้หินอ่อนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู ร่างบางนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้พลาสติกพยายามใช้นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ปฏิเสธเป็นพัลวัน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะความซุ่มซ่ามของเจ้ากรรมนายเวรดันกดส่งสติกเกอร์รูปแมวกราบกรานออกไปแทนคำแก้ตัวซะนี่ ให้ตายเถอะ! นี่มันวันซวยอะไรกันเนี่ย! "นั่งหน้าดำคร่ำเครียดขนาดนั้น โทรศัพท์จะระเบิดคามือแล้วมั้งครับตัวเล็ก" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไร้พิธีรีตอง ต้นข้าวสะดุ้งสุดตัว รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทันทีราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแอบอ่านข้อความในแชทที่กำลังลุกเป็นไฟ "ใครตัวเล็กวะพี่! แล้วใครอนุญาตให้นั่งตรงนี้ ที่ว่างตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไปนั่งโต๊ะโน้น!" ต้นข้าวโวยวายกลบเกลื่อนความพิรุธ ดวงตากลมโตพยายามหลบสายตาคมกริบที่มองมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ้าว ก็เห็นเรานั่งทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามวัน เลยแวะมาดูด้วยความหวังดี... หรือจริงๆ แล้วกำลังเขินข้อความในแชทกลุ่มเมื่อคืนอยู่หรอก?" พี่อาร์ตเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ข้อศอกสองข้างท้าวคางมองคนตรงข้ามด้วยแววตากรุ้มกริ่มที่ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ "ใครเขิน! บ้าบอ! ผมไม่ได้เป็นคนพิมพ์สักหน่อย มือมันไปโดนต่างหากเล่า!" ต้นข้าวเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าแดงแจ๋จนพี่อาร์ตหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะเพลี่ยงพล้ำและต้นข้าวรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออกเพราะสายตารุกฆาตคู่นั้น หน้าจอก็สั่นขึ้นมาอีกครั้งราวกับมีคนกดปุ่มส่งสัญญาณกู้ภัยฉุกเฉิน (กลุ่ม: "แก๊งนี้มีแต่คนหล่อ...และต้นข้าว") **[ยัยเฉาก๊วยติดหวาน]:** อุ๊ย! ทุกคนคะ ดูเหมือนว่าระบบทัชสกรีนของต้นข้าวจะไม่ได้มีปัญหาแค่มือถือเครื่องเดียวนะคะ พอดีเมื่อกี้ฉันบังเอิญไปเห็นโพสต์ในสตอรี่ไอจีของใครบางคน ที่แคปหน้าจอแชทตอนที่รุ่นปีสี่คนเก่งส่งรูปแมวอ้อนมาให้ต้นข้าวเมื่ออาทิตย์ก่อน... แหมๆๆๆ ที่แท้ก็ต่างคนต่างแอบส่องกันนี่เองเนอะว่าไหมแกรรร! **[หมูป่าหน้าเซเว่น]:** อุ๊ยตายวายร้าย! ฉันนี่ร้องกรี๊ดเลยค่ะซิส แบบนี้นี่เองที่เขาเรียกว่า 'เข็ญครกขึ้นภูเขา แต่ใจสองเราพุ่งชน' ใช่ไหมวะ ฮ่าๆๆๆๆ ต้นข้าวเบิกตากว้าง ควาญคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความของเพื่อนสนิทตัวแสบทั้งสองคนที่ร่วมมือกันหักมุมสถานการณ์หน้าแตกของเขาให้กลายเป็นเรื่องแซวเล่นได้อย่างแนบเนียน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในแชทของเพื่อนรักทำให้ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหมั่นไส้ที่อยากจะหยิกเนื้อเพื่อนสักทีสองทีข้อหาเผาเครื่องกลางอากาศ แต่ยังไม่ทันที่ต้นข้าวจะได้พิมพ์ด่าเพื่อนในกลุ่ม สายตาคู่คมของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของพี่อาร์ตขยายกว้างขึ้นกว่าเดิม มือหนาเอื้อมมาเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ "อ๋อ... ที่แท้ก็แอบส่องสตอรี่พี่นี่เองเหรอครับ หืม?" พี่อาร์ตลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน ดวงตาพราวระยับจ้องมองเข้ามาในดวงตาของต้นข้าวที่ตอนนี้ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก "ใครแอบส่อง! อย่ามามั่วซ้ำสองนะพี่! เพื่อนผมมันก็พูดไปเรื่อยเปื่อย!" ต้นข้าวเสียงสูงปรี๊ด พยายามลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวเผ่นหนีออกจากสนามรบตรงนี้ ทว่า... ไวกว่าความคิด มือหนาของรุ่นปีสี่กลับเอื้อมมาคว้าข้อมือบางเอาไว้เบาๆ แรงดึงเพียงเล็กน้อยทำให้ต้นข้าวเซถลาล้มลงนั่งที่เดิมอย่างจำยอม ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารด "ไม่ต้องรีบหนีหرفหรอกครับเด็กดี..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาจนคนฟังขนลุกซู่ "ในเมื่อเพื่อนๆ อุตส่าห์เปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว... คืนนี้ไปกินหมูกระทะตามที่แชทกลุ่มว่าไว้... ดีไหมครับ?" ต้นข้าวสมองตื้อตันไปชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อปลายนิ้วอุ่นยังคงกุมข้อมือเขาไว้หลวมๆ ท่ามกลางเสียงแซวปรบมือเบาๆ ของกลุ่มเพื่อนสนิทที่แอบซุ่มดูอยู่หลังเสาปูนไม่ไกลนัก และในวินาทีที่ต้นข้าวอ้าปากจะปฏิเสธเพื่อรักษาฟอร์ม โทรศัพท์ในมือก็เด้งข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง... แต่ทว่า มันไม่ใช่ข้อความจากกลุ่มเพื่อนตัวแสบ มันคือข้อความส่วนตัวจากบัญชีไลน์ของพี่อาร์ตที่ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของต้นข้าวสะดุดกึกไปในทันที *[พี่อาร์ตสุดหล่อกระชากใจ]: ถ้าน้องต้นข้าวไม่ยอมตอบตกลงภายในสามวินาทีนี้... พี่จะขอเปลี่ยนจากชวนกินหมูกระทะ เป็นขออนุญาตจีบแบบไม่ผ่านแชทกลุ่ม... ตั้งแต่ตรงนี้เลยนะคับ?* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับโมเมนต์ใจสั่นของน้องต้นข้าวกับพี่อาร์ตนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!