ของขวัญวันเกิดสุดเซอร์ไพรส์

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของต้นข้าวสั่นเตือนรัวจนแทบจะหลุดรอดจากอุ้งมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อซึม บรรยากาศภายในร้านกาแฟมุมโปรดใต้คณะสถาปัตย์ฯ ที่ปกติควรจะเงียบสงบ กลับอัดแน่นไปด้วยเสียงหัวคิกคักของเพื่อนร่วมกลุ่มที่แอบส่องหน้าต่างกระจกใสกันอยู่ด้านนอกอย่างสนุกสนาน ขณะที่เจ้าตัวปัญหาต้นเรื่องอย่าง "พี่อาร์ต" กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มกวนประสาทมาให้จากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม บนโต๊ะไม้มีกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลผูกโบสีแดงสดวางเด่นเป็นสง่าอยู่ "บอกมาเลยนะพี่อาร์ต ว่าข้างในคืออะไร... ถ้าเป็นตุ๊กตาหน้าผีหรือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหมดอายุอีกล่ะก็ ผมจะเทราดหัวพี่จริงๆ ด้วย" ต้นข้าวขู่เสียงลอดไรฟัน พยายามทำหน้าบึ้งตึงกลบเกลื่อนรอยแดงเห่อร้อนที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู "ระดับพี่อาร์ตแล้ว จะให้ของไร้สาระได้ยังไงกันล่ะครับน้องต้นข้าว... เอ่อ หมายถึง... น้องต้นข้าวต่างหากล่ะคะ" พี่อาร์ตแก้คำพูดตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามหลุดปากออกไปแบบนั้น พร้อมกับส่งสายตาแพรวพราวระยิบระยับจนน่าหมั่นไส้ "นั่น! พูดผิดอีกแล้วนะ! ไหนบอกว่าจะไม่แกล้งกันต่อหน้าคนเยอะๆ ไงเล่า!" ต้นข้าวโวยวายเสียงหลง พยายามดึงฮู้ดเสื้อกันหนาวขึ้นมาคลุมโปงเพื่อซ่อนใบหน้าที่ตอนนี้แดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก ในแชทกลุ่ม "สมาคมคนโดนพี่อาร์ตแกง" ตอนนี้ข้อความไหลผ่านรัวเป็นน้ำป่า *[ยัยกะปิขี้โวยวาย]: กรี๊ดดดดด น้องข้าวขา หน้าแดงถึงคอแล้วลูก!* *[มีนเพื่อนรัก]: เปิดเลยสิคะ รออะไรอยู่ เดี๋ยวเพื่อนๆ ช่วยกั้นประตูเงินประตูทองให้ตรงนี้เลย!* *[พี่อาร์ตคนกวน]: อย่าเพิ่งแซวสิครับทุกคน เดี๋ยวเขินจนวิ่งหนีกลับหอไป พี่อดมองหน้าแฟนเด็กพาร์ทไทม์กันพอดี* ต้นข้าวเหลือบตาขึ้นมองหน้าจอแชทสลับกับเจ้าของร่างสูงที่นั่งยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับมีกองทัพกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความรู้สึกขัดเขิน ความหงุดหงิดปนความเอ็นดูตีรวนกันจนปั่นป่วนไปหมด มือเรียวบางเอื้อมไปแตะกล่องของขวัญเบาๆ ราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ "เปิดสิครับ... พี่ตั้งใจเลือกมาให้ด้วยตัวเองเลยนะ" น้ำเสียงของพี่อาร์ตอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาคู่คมที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นในยามปกติ ตอนนี้กลับฉายประกายความจริงจังและความอบอุ่นละมุนละไมออกมาจนต้นข้าวเผลอกลั้นหายใจ นิ้วเรียวค่อยๆ แกะโบสีแดงออกอย่างระมัดระวัง เปิดฝากล่องกระดาษออกช้าๆ สิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่ภายในคือกล่องดนตรีไม้แกะสลักลวดลายแมวเหมียวกำลังนอนขดตัวนอนหลับปุ๋ย ทันทีที่ไขลานด้านหลัง เสียงเพลงบรรเลงคลอเบาๆ แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้น—มันคือทำนองเพลงโปรดที่ต้นข้าวเคยฮัมเบาๆ ตอนนั่งทำงานในห้องสมุดเมื่อเดือนก่อน ไม่ใช่แค่ของขวัญราคาแพง... แต่มันคือความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่อาร์ตจำได้แม่นยำ "ชอบไหมครับ?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามชิดริมฝีปาก ขณะที่ร่างสูงโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ต้นข้าวเม้มริมฝีปากแน่น สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือข้างที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกเมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวจากพี่อาร์ตเด้งขึ้นมาตรงหน้าจอพอดี *[พี่อาร์ตคนกวน]: ของขวัญชิ้นนี้... แลกกับการที่น้องต้นข้าวต้องเป็นแฟนกับพี่แบบเป็นทางการได้ไหมครับ?* ข้อความนั้นสว่างวาบขึ้นมาในความมืดสลัวของร้าน พร้อมๆ กับที่พี่อาร์ตยื่นมือหนามาสัมผัสหลังมือของต้นข้าวแผ่วเบา ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมทับลงมาทำให้สติที่เหลืออยู่กระเจิงหายไปหมดสิ้น ต้นข้าวอ้าปากค้าง เตรียมจะพ่นคำด่ากลบเกลื่อนความเขินตามสัญชาตญาณ ทว่า... ก่อนที่เสียงโวยวายจะหลุดออกจากปาก ร่างสูงของใครอีกคนก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาหยุดยืนตรงโต๊ะ พร้อมกับเสียงทุ้มห้วนที่เอ่ยแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน "ขอโทษนะครับ... น้องต้นข้าว ใช่คนที่พี่นัดติวชีวะวันนี้หรือเปล่าครับ พอดีอาจารย์ให้พี่ตามตัวด่วนเลย" พี่อาร์ตชะงัก สีหน้ากวนประสาทเปลี่ยนเป็นเรียบตึงในเสี้ยววินาที ขณะที่ต้นข้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าชายหนุ่มแปลกหน้าที่โผล่มาขัดจังหวะเวลาสำคัญอย่างพอดิบพอดี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและลุ้นไปกับโมเมนต์ใจสั่นของน้องต้นข้าวกับพี่อาร์ตนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!