พี่อาร์ตตัวโบ้

"ถ้าพี่อาร์ตยังไม่เลิกส่งสติกเกอร์หน้าหมาหงอยมาง้อ หนูจะบล็อกจริงๆ ด้วยนะคะ!" นิ้วเรียวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือสั่นระริกด้วยความโกรธปนความเขินที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก ต้นข้าวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ ขณะที่หน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องสวยสั่นเตือนรัวๆ ไม่หยุดหย่อนจากแชทกลุ่มคณะที่มีสักขีพยานนับสิบชีวิตกำลังนั่งอมยิ้มกริ่มรอชมมหกรรมง้อแฟน... เอ๊ย ง้อน้อง ของรุ่นพี่ปีสี่ตัวแสบ *(กลุ่ม: แก๊งนี้มีแต่คนน่ารัก)* **P’Art:** ต้นข้าวขา... พี่ขอโทษษษษ 🐶🐾 **P’Art:** พี่สำนึกผิดแล้วจริงๆ ค่ะ ยอมจำนนต่อหลักฐานทุกประการแล้วด้วย **P’Art:** จะให้พี่ไปยืนถือป้ายคุกเข่ากลางลานคณะ หรือจะให้กวาดตึกคณะบริหารสามรอบจนสะอาดเอี่ยมอ่อง บอกมาได้เลยนะคะ คนดีของพี่ ต้นข้าวกัดริมฝีปากล่างแน่นจนห่อเลือด ความหมั่นไส้มันพุ่งทะยานจนแทบจะทะลุเพดานห้องนอน เหตุเกิดจากความปากไวและนิสัยขี้แกล้งของพี่อาร์ตล้วนๆ ที่บังอาจเอาภาพถ่ายตอนเขาเผลออ้าปากนอนน้ำลายยืดคาห้องสมุดไปแปะประจานในแชทกลุ่มรวม แถมยังแท็กเรียกเพื่อนฝากให้มาดูความเรียบร้อยของ 'ว่าที่ภริยา' (คำนี้แหละที่ทำเอาต้นข้าวอยากจะมุดแผ่นดินหนี) จนโดนทัวร์ลงแซวกันสนั่นหวั่นไหว "ฮึ่ม! คนอะไรหน้ามึนเป็นบ้า หน้าด้านยิ่งกว่าคอนกรีตเสริมเหล็กซะอีก!" ต้นข้าวพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ไม่ว่าพยายามจะตีสีหน้าบึ้งตึงใส่สักแค่ไหน หัวใจเจ้ากรรมก็ดันทรยศเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะทุกทีที่เห็นข้อความออดอ้อนพวกนั้น เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ต้นข้าวเหลือบตามองด้วยความหงุดหงิดปนระแวง **P’Art:** ถ้าน้องต้นข้าวยอมหายงอนพี่นะ... วันนี้พี่จะยอมทำตามใจทุกอย่างเลยค่ะ **P’Art:** สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือสำรองสามปีเลยเอ้า! อยากกินอะไร อยากไปไหน หรืออยากให้พี่ทำอะไร ชี้เป้ามาได้เลย ยอมเป็นทาสรับใช้ตลอด 24 ชั่วโมงค่าบบบ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองส่วนที่ชอบเอาชนะเริ่มทำงานทันที 'ยอมทำตามใจทุกอย่างงั้นเหรอ...' ข้อเสนอชวนเย้ายวนใจนี้มันช่างน่าสนใจเสียจนความโกรธที่มีเมื่อครู่ระเหิดหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว ต้นข้าวยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรวดเร็ว **Tonkhao:** พูดแล้วไม่คืนคำนะคะพี่อาร์ต? **P’Art:** ระดับพี่อาร์ตคนหล่อประจำคณะ มีแต่คำว่าสัจจะในหมู่โจรเอ๊ย ในหมู่คนคลั่งรักครับผม! สั่งมาได้เลยค่ะ ท่านแม่ทัพต้นข้าว **Tonkhao:** ดีมากค่ะ งั้นเย็นนี้... เจอกันที่ร้านหมูกระทะหน้ามอ **Tonkhao:** และเงื่อนไขข้อที่หนึ่งคือ... พี่อาร์ตต้องเป็นคนปิ้งและคีบใส่จานให้หนูตลอดเวลา ห้ามกินเองแม้แต่คำเดียว! **P’Art:** โอ้โห... โหดร้ายมากแม่ 😭 แต่เพื่อความสุขของน้องต้นข้าว พี่อาร์ตยอมพลีชีพครับผม! ต้นข้าวแค่นหัวเราะในลำคอ ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วโยนลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างผู้ชนะ วันนี้แหละเขาจะเอาคืนให้สาสมกับความอับอายที่โดนแกล้งเมื่อวานให้ดู! บรรยากาศภายในร้านหมูกระทะยามเย็นคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาหลากหลายคณะ ควันโขมงจากเตาถ่านและกลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อหมูย่างลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ โต๊ะริมสุดมุมร้านมีร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปีสี่กำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยผิดวิสัย พร้อมกับผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนลายหมีริลัคคุมะที่ถูกผูกไว้รอบเอวอย่างจำยอม "เชิญครับคุณชายต้นข้าว ที่นั่ง V.I.P. พร้อมบริการระดับโรงแรมห้าดาวแล้วครับผม" พี่อาร์ตส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ทันทีที่ต้นข้าวหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้าม ต้นข้าวปรายตามองชุดที่อีกฝ่ายใส่แล้วเกือบจะหลุดขำพรืดออกมา แต่ต้องตีสีหน้าขรึมไว้ก่อนเพื่อรักษาฟอร์ม "ชุดอะไรเนี่ยพี่อาร์ต ขัดลุคหนุ่มฮอตคณะวิศวะฯ หมดเลยนะนั่น" "ก็แฟนสั่งให้ทำตามใจทุกอย่าง... พี่ก็ต้องยอมใส่ชุดนี้ตามที่น้องต้นข้าวแอบสั่งไว้กับเพื่อนสนิทของพี่ไม่ใช่เหรอครับ?" อาร์ตยิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ "ยอมรับมาเถอะว่าแอบแกล้งพี่" "ใครแกล้งไม่มี๊!" ต้นข้าวลอยหน้าลอยตาปฏิเสธเสียงสูง ก่อนจะกอดอกมองเตาหมูกระทะที่เริ่มส่งเสียงฉ่า "ไหนล่ะสัญญา? หมูสามชั้นตรงนั้นไหมแล้วค่ะคุณพี่ ปิ้งให้ทันความหิวของหนูด้วยสิ มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวหนูก็เปลี่ยนใจสั่งลงโทษเพิ่มหรอก" "ครับผม! รับทราบครับท่าน!" ตลอดเวลาเกือบสองชั่วโมงเต็ม มหกรรมทรมานพี่อาร์ตก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น ต้นข้าวสั่งให้ปิ้ง ให้ตัก ให้คีบผักเขี่ยกระเทียมออก แม้กระทั่งตอนจะกินกุ้ง พี่อาร์ตก็ต้องเป็นคนแกะเปลือกกุ้งร้อนๆ ป้อนใส่ปากให้อย่างทะนุถนอม ท่ามกลางสายตาแซวเล่นจากโต๊ะข้างๆ และเสียงหัวเราะคิกคักของต้นข้าวที่รู้สึกสะใจจนแก้มปริ จนกระทั่งมื้ออาหารอันยาวนานสิ้นสุดลง ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกมาจากร้านเพื่อตรงไปยังลานจอดรถ ลมหนาวช่วงค่ำพัดโชยมาเบาๆ ทำให้ต้นข้าวเผลอยกมือขึ้นกอดตัวเองโดยอัตโนมัติ พรึบ! เสื้อแจ็กเก็ตยีนส์สีเข้มตัวโคร่งถูกถอดออกแล้วนำมาคลุมไหล่บางของต้นข้าวไว้อย่างนุ่มนวล กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นควันหมูกระทะจางๆ ลอยเข้าจมูกจนคนตัวเล็กต้องช้อนตาขึ้นมอง "ดึกแล้ว อากาศเริ่มเย็น เดี๋ยวไข้ขึ้นจะลำบากเอา" อาร์ตเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาไม่มีความกะล่อนหรือความกวนประสาทเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความอบอุ่นจริงใจที่ส่งผ่านออกมาจนต้นข้าวใจกระตุกวูบ "อะแฮ่ม... ขอบคุณค่ะ" ต้นข้าวหลบสายตา ดึงสาบเสื้อยีนส์เข้ามาโอบกระชับตัวแน่นขึ้นเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขิน "ถือว่าทำตามสัญญาได้ดี... วันนี้หนูอนุญาตให้รอดตัวไปก่อนก็ได้" "รอดตัวเหรอครับ?" อาร์ตหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปประชิดตัวคนที่กำลังจะก้าวขึ้นรถมอเตอร์ไซค์จนต้นข้าวต้องถอยหลังไปชนกับตัวรถ "แต่สำหรับพี่นะ... วันนี้ยังไม่จบแค่นี้หรอก" "อะ... อะไรอีกเล่า อิ่มแล้ว ง่วงด้วย จะกลับหอ!" ต้นข้าวโวยวายกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อใบหน้าคมเข้มโน้มต่ำลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ อาร์ตไม่ตอบ เขาเพียงแต้มรอยยิ้มละมุนไว้ที่มุมปาก ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มใสของคนขี้โวยวาย ก่อนที่กระซิบแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาโลกทั้งใบของต้นข้าวหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ที่บอกว่ายอมทำตามใจทุกอย่าง... รวมถึงข้อนี้ด้วยหรือเปล่าครับ?" "ข้อ... ข้ออะไรเล่า ถอยไปเลยนะ!" "ข้อที่ว่า... อนุญาตให้จีบเด็กปากแข็งคนนี้เป็นแฟนแบบจริงๆ จังๆ ได้สักทีไงครับ" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมอย่างไร้การตั้งตัว ขณะที่นิ้วเรียวของพี่อาร์ตถือวิสาสะยื่นมาเกี่ยวปอยผมที่ตกลงมาทักใบหน้าของเขาไปทัดไว้หลังหูอย่างทะนุถนอม แชทกลุ่มคณะที่เคยครื้นเครงเมื่อตอนกลางวันผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความจริงที่ว่า... งานนี้เขาตกหลุมพรางของรุ่นพี่ตัวร้ายเข้าอย่างจังเสียแล้ว! และก่อนที่ต้นข้าวจะได้อ้าปากโวยวายแก้เขินเหมือนทุกครั้ง เสียงแจ้งเตือนไลน์จากหน้าจอโทรศัพท์ในมือของอาร์ตก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี... เป็นข้อความจากแม่ของต้นข้าวที่ส่งตรงมาหาเขาว่า: *"อาร์ตเหรอ พาตาข้าวกลับหอดึกระวังแม่ตีนะลูก"* ต้นข้าวอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ระบายเต็มใบหน้าของคนที่แอบไป "สปาย" เข้าทางผู้ใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและเขินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของน้องต้นข้าวกับพี่อาร์ตนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!