แอบมองคนน่ารัก

"บอกแล้วไงคะว่าซุ้มนี้ต้องใช้กระดาษฟิวเจอร์บอร์ดสีครีม ไม่ใช่สีขาวโอโม่แบบนี้น่ะน้องต้นข้าว!" เสียงบ่นง้องแง้งของพี่มิว ประธานฝ่ายสันทนาการของคณะดังขึ้นท่ามกลางเสียงเลื่อยไม้และเสียงตอกตะปูที่ดังสนั่นหวั่นไหว ต้นข้าวที่กำลังยืนถือกระป๋องกาวลาเท็กซ์ในสภาพเหงื่อท่วมหน้าผากจนผมปรกลู่ลงมาแนบแก้ม ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน วันนี้เป็นวันเตรียมงานนิทรรศการประจำปีของคณะ และในฐานะที่เขาเป็นกรรมการฝ่ายกิจการนักเรียนนักศึกษา ตัวแสบประจำปีสองจึงโดนเรียกตัวมาใช้งานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แถมอากาศในโรงยิมอเนกประสงค์ตอนนี้ก็อบอ้าวเสียจนแทบจะหายใจไม่ออก "โหนพี่มิว ขาวไหนก็เหมือนกันไหมล่ะครับ... เอ้ย! เหมือนกันแหละค่ะ! หนูหมายถึง... เดี๋ยวหนูแก้ให้ใหม่ก็ได้ค่ะ!" ต้นข้าวเกือบเผลอหลุดปากพูดคำผู้ชายออกไปเสียแล้ว ดีนะที่ไหวตัวทันรีบเปลี่ยนสรรพนามและลงท้ายด้วยค่ะเสียงสูงปรี๊ดจนพี่มิวหันมาเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย "ช่วงนี้เป็นอะไรคะน้องต้นข้าว พูดจาติดๆ ขัดๆ หรือว่าแอบไปทำความผิดอะไรมา ถึงได้หน้าแดงตลอดยังกับลูกตำลึงสุกแบบนั้น" พี่มิวหรี่ตามองอย่างจับผิดพลางยื่นมือมาอังหน้าผากต้นข้าว "ตัวก็ไม่ได้รึ่านะคะเนี่ย" "เปล่าสักหน่อยค่ะ! แดดมันร้อนต่างหากเล่า!" ต้นข้าวรีบปัดมือพี่มิวออกแล้วหันไปสนใจลังกระดาษตรงหน้าเพื่อหลบสายตาจับผิด ทั้งที่ความจริงแล้ว... ใบหน้าที่ร้อนผ่าวนี่ไม่ได้มาจากแสงแดดในโรงยิมเลยสักนิด แต่มันมาจากข้อความในแชทเมื่อคืนต่างหาก! ดวงตากลมโตแอบเหลือบมองสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ หน้าจอแสดงผลค้างอยู่ที่ห้องแชทของกลุ่มไลน์คณะ ที่ตอนนี้มีข้อความแจ้งเตือนเด้งรัวๆ จนน่าเวียนหัว แต่ประเด็นสำคัญไม่ใช่เรื่องงาน... มันคือข้อความส่วนตัวจาก 'พี่อาร์ต' รุ่นพี่ปีสี่ตัวแสบที่ขยันส่งข้อความมาก่อกวนหัวใจเขาไม่เว้นแต่ละวัน ตั้งแต่เหตุการณ์ประหลาดเมื่อคืนที่อีกฝ่ายพิมพ์ข้อความประหลาดมาหยอดจนเขาเกือบหัวใจวายตายคาเตนอน *Ping!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทำให้คนฟังสะดุ้งสุดตัว ต้นข้าวรีบคว้ามือถือขึ้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่ามันจะหนีหายไปไหน **Art_Suradet:** *อยู่ไหนแล้วครับคนเก่ง พี่ซื้อน้ำแดงโซดามาฝาก ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดเพราะพี่เดินมาถึงหน้าโรงยิมแล้ว* ต้นข้าวเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แค่คิดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสายตากรุ้มกริ่มและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนคนนั้นในระยะประชิด ขาทั้งสองข้างก็พาลจะอ่อนแรงขึ้นมาดื้อๆ นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ว่า... "อ้าว พี่อาร์ต มาช่วยงานเหรอคะวันนี้ นึกว่าจะโดดไปซ้อมบาสซะอีก" เสียงพี่มิวร้องทักขึ้นดังลั่น ทำให้ต้นข้าวสะดุ้งโหย่ง รีบซุกมือถือเก็บใส่กระเป๋าเสื้อกั๊กแทบไม่ทัน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ เดินเข้ามาในอาณาเขตของซุ้มกิจกรรม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกทันทีที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งของคนที่ยืนตัวลีบอยู่หลังโต๊ะอุปกรณ์ "ก็เห็นว่ามีคนแถวนี้บ่นว่างานเยอะจนหัวฟู พี่ก็เลยต้องเสียสละเวลาอันมีค่ามาช่วยดูแลเด็กดื้อแถวนี้ไงครับ" อาร์ตพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบชวนฟัง ดวงตาพราวระยับมองตรงมาที่ต้นข้าวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ใครเด็กดื้อกันคะ! หนูออกจะเรียบร้อยน่ารักทำงานเก่งจะตายไป!" ต้นข้าวเผลอเสียงดังใส่ตามนิสัยเดิม ก่อนจะรีบดัดเสียงให้หวานหยดย้อยแล้วยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อนเมื่อเห็นสายตาขำขันของรุ่นพี่ตัวสูง "ครับๆ เรียบร้อยมากครับ... เมื่อคืนก็เรียบร้อยจนพี่นอนไม่หลับเลย" อาร์ตแกล้งลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าประโยคกำกวมนั้นกลับจงใจพุ่งเป้ามาที่ความลับในแชทเมื่อคืนเต็มๆ จนต้นข้าวรู้สึกเหมือนมีใครเอาเตารีดมาแนบไว้ที่ข้างแก้ม "พี่อาร์ต! พูดบ้าอะไรเนี่ย!" ต้นข้าวแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะเงื้อมือขึ้นตีแขนอีกฝ่ายแก้เขิน แต่อาร์ตกลับไวกว่าคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทัน พร้อมกับยื่นแก้วน้ำแดงโซดาใส่น้ำแข็งเย็นฉ่ำมาจ่อไว้ตรงหน้า "เอ้า ดับร้อนซะหน่อย หน้าแดงหมดแล้ว... เป็นไข้รึเปล่าเนี่ยเรา" อาร์ตแกล้งเอื้อมมือมาอังหน้าผากต้นข้าวหน้าตาเฉย สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่แตะลงบนผิวเนื้อทำให้ต้นข้าวชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากกลิ่นกายสะอาดๆ ของคนตรงหน้าที่ลอยเข้ามาโอบล้อม "ไม่ได้เป็นไข้! ถือดีๆ นะคะ เดี๋ยวหกใส่โครงงานพี่มิวหมดพอดี" ต้นข้าวรีบปัดมือใหญ่ออกแล้วแย่งแก้วน้ำมาถือไว้เอง พลางเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่พยายามจะค้นหาความจริงในแววตานั้น บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา ท่ามกลางเสียงเลื่อยไม้และเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนในโรงยิม กลับเหลือแค่เสียงหัวใจของต้นข้าวที่เต้นดังแข่งกับเสียงเครื่องมือช่าง อาร์ตไม่ได้ขยับหนีไปไหน เขายืนกอดอกมองรุ่นน้องตัวเล็กที่กำลังดูดน้ำแดงโซดาแก้เขินจนแก้มป่อง รอยยิ้มเอ็นดูฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวหลังมอง "นี่... ต้นข้าว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกขึ้นเบาๆ "อะไรคะ?" "พรุ่งนี้ว่างไหมครับ" "ถามทำไมคะ งานคณะยุ่งจะตาย ยังต้องทำซุ้มใหม่อีกรอบเพราะพี่มิวสั่งแก้ด้วยเนี่ย" ต้นข้าวบ่นอุบอิบ อาร์ตหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวขึ้นอีกนิดจนต้นข้าวต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะไม้ "พรุ่งนี้เลิกงานแล้ว... ไปเดทกับพี่นะ" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที สมองที่ประมวลผลช้าอยู่แล้วยิ่งรวนหนักเข้าไปใหญ่ ประโยคคำว่า *'ไปเดทกัน'* วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหูจนแทบจะระเบิด "เดทบ้าบออะไรเล่า! ใครเขาจะไปกับพี่! ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวคนอื่นก็มองหรอก!" ต้นข้าวโวยวายหน้าตื่น พยายามดันแผงอกหนาให้ออกห่าง แต่วันนี้แรงของรุ่นพี่ตัวโตกลับเยอะเป็นพิเศษจนขยับไม่ได้เลยสักนิด อาร์ตโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงที่เอמהออกมาครั้งนี้ไม่มีความขี้เล่นเจือปนอยู่เลย มีเพียงความจริงจังและจริงใจที่หนักแน่นจนคนฟังต้องกลั้นหายใจ "ไม่ได้พูดเล่นนะครับ... พี่จีบเราอยู่ ไม่รู้ตัวเลยรึไงหืมน้องต้นข้าว" สิ้นคำพูดนั้น โลกทั้งใบของต้นข้าวก็คล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือที่ดังขึ้นตัดความเงียบพอดี... หน้าจอแจ้งเตือนปรากฏชื่อแชทของ **Art_Suradet** ส่งข้อความรูปภาพใบหน้าแดงแจ๋ของต้นข้าวเมื่อสักครู่นี้ พร้อมแคปชันสั้นๆ ที่ทำเอาคนอ่านแทบสิ้นสติ: *'น่ารักขนาดนี้... จะให้พี่จีบคนเดียวหรือจะให้พี่ไปขอแม่ด้วยเลยดีครับ?'* ต้นข้าวอ้าปากค้าง หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำแก้วน้ำในมือหล่นพื้น สมองตื้อตันจนไม่รู้ว่าจะโวยวายหรือจะมุดดินหนีจากตรงนี้ดี... ไอ้รุ่นพี่บ้าเอ๊ย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและเขินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของน้องต้นข้าวกับพี่อาร์ตนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!