เสียอาการหนักมาก

เสียงคลิกเบาๆ ของกลอนประตูที่ไม่ได้ล็อกสนิท ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดของต้นข้าว ราวกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ดังขึ้นในหัวสมองของคนตัวเล็กที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นหิน "พ... พี่เข้ามาได้ยังไงเนี่ย! ลืมล็อกเหรอวะ... ไม่สิ ประตูมันควรจะล็อกสิคะ!" ต้นข้าวสะดุ้งโหย่งจนแทบจะกระโดดเหยอง ถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน เสียงโวยวายดังลั่นห้องเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองผู้บุกรุกยามวิกาลด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงระหว่างความตกใจและความเขินอายที่เริ่มแผ่ซ่านมาจากใบหู "ก็ไม่ได้ล็อกจริงๆ นี่ครับ เดินผลักเข้ามาเบาๆ มันก็เปิดแล้ว" ร่างสูงโปร่งของพี่อาร์ตในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนมองหายใจไม่ทั่วท้อง ในมือหนายังคงถือกล่องคุกกี้เนยสดเจ้าปัญหาที่เจ้าตัวอ้างนักอ้างหนาว่าเป็น "สื่อกลางความรัก" ส่งตรงจากมารดา "แล้วใครใช้ให้ถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องคนอื่นตามใจชอบแบบนี้เล่า! ออกไปเลยนะ! ปรี่เข้ามาแบบนี้มันข้อบุกรุกชัดๆ เดี๋ยวผมแจ้งความจับซะนี่!" ต้นข้าวชี้หน้าคาดโทษ น้ำเสียงที่พยายามดัดให้แข็งกร้าวกลับสั่นเครือและสูงปรี๊ดจนฟังดูเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่าจะน่ากลัว พี่อาร์ตหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอย่างน่าหมั่นไส้ ขายาวก้าวเข้ามาประชิดทีละนิดจนต้นข้าวต้องถอยหลังหนีจนไม่มีที่จะไป แผ่นหลังบางแนบติดกับชั้นหนังสือจนมุม "แจ้งความข้อหาอะไรล่ะครับ หืม... ข้อหาคิดถึงแฟนจนทนไม่ไหวเหรอ" พี่อาร์ตโน้มใบหน้าลงมาใกล้ สายตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบแดงก่ำของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูที่ล้นทะลัก "ดูซิ หน้าแดงหมดแล้ว... ไหนบอกว่าไม่ได้เขินไงครับตัวเล็ก" "ใครเขิน! ใครแฟนพี่! อย่ามามั่วซั่วพูดจาไหลเจ้อนะ!" ต้นข้าวแว้ดใส่ทันควัน มือเล็กยกขึ้นผลักอกแกร่งที่ขยับเข้ามาใกล้เสียจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว แต่แรงแค่นี้มีหรือจะระคายเคืองคนตัวโตกว่า พี่อาร์ตกลับฉวยโอกาสนั้นรวบข้อมือทั้งสองข้างของต้นข้าวไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แล้วดันตรึงไว้1 ข้างกับชั้นหนังสือ ส่วนมืออีกข้างก็วางกล่องคุกกี้ลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างเบามือ บรรยากาศในห้องแคบๆ พลันเงียบงันลงทันตาเห็น ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่อาร์ตโชยเข้าจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของต้นข้าวเตลิดเปิดเปิงไปไกลลิบ "ปล่อยนะเว้ยพี่อาร์ต! บอกให้ปล่อยไง เลิกแกล้งผมสักทีจะได้ไหมวะ" ต้นข้าวพยายามดิ้นขลุกขลัก ใบหน้าร้อนผ่าวราւกับถูกไฟลน นัยน์ตาคู่สวยหลบวูบไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นที่มองมาด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะรับไหว หัวใจข้างซ้ายเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าจะได้คำตอบ" เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหูแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ในแชทกลุ่มก็ดื้อ ในชีวิตจริงก็ยังปากแข็ง... รู้ตัวไหมครับว่าเวลานายโวยวายกลบเกลื่อนความเขินเนี่ย มันน่ารักจนพี่แทบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว" "ใครโวยวาย! ผมไม่ได้เขิน! ฟังภาษาไทยไม่รู้เรื่องรึไง!" ต้นข้าวสวนกลับทันควัน เสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง แต่มันช่างดูไร้พลังเสียเหลือเกินเมื่อแก้มทั้งสองข้างแดงปลั่งลามไปจนถึงใบหูขนาดนั้น พี่อาร์ตหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู ยยอมคลายมือที่พันธนาการออกข้างหนึ่ง แต่มืออีกข้างยังคงเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรบแก้มใสอย่างเบามือสัมผัสนุ่มนวลนั้นทำให้ต้นข้าวชะงักงัน สมองขาวโพลนไปหมด แพ้ทาง... ยอมรับเลยว่าเขานี่แหละที่แพ้ทางผู้ชายคนนี้ราบคาบ "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ เดี๋ยวคนปากแข็งแถวนี้จะอกแตกตายซะก่อน" พี่อาร์ตยอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กได้สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ "แต่คุ้กกี้กล่องนี้... ตั้งใจเอามาให้จริงๆ นะครับ ทานให้อร่อยล่ะ" พูดจบ รุ่นพี่ตัวสูงก็ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้อีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินนิ่มๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้ต้นข้าวืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องเพียงลำพัง ต้นข้าวทรุดตัวลงนั่งแปะกับเก้าอี้ทำงาน ยกมือสองข้างขึ้นกุมแก้มที่ร้อนฉ่าของตัวเองไว้ พึมพำด่าตัวเองในใจซ้ำๆ ว่าทำไมถึงได้เสียอาการขนาดนี้วะเนี่ย! แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและพยายามสงบสติอารมณ์อยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ต้นข้าวเหลือบตาไปมองอย่างระแวง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น คิดว่าคงเป็นข้อความกวนประสาทอะไรสักอย่างจากคนเดิม ทว่าข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอแชทส่วนตัว ไม่ใช่จากกลุ่มไลน์รวมแก๊งเพื่อนฝูง... แต่เป็นข้อความจาก "พี่อาร์ต" ที่เพิ่งเดินออกไปหมาดๆ **Art.st:** *พรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยนะครับ... เดี๋ยวพี่มารับไปกินกาแฟที่ร้านเดิม* ต้นข้าวขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะพิมพ์ข้อความปฏิเสธกลับไปยาวเหยียดด้วยความฟอร์มจัด แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันได้สัมผัสแป้นพิมพ์ ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาต่อท้ายทันทีราวกับอีกฝ่ายนั่งมองอยู่ **Art.st:** *ห้ามปฏิเสธนะครับ... ไม่งั้นพี่จะถือวิสาสะเดินเข้ามาปลุกถึงเตียงแบบเมื่อกี้อีกรอบจริงๆ ด้วย* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบ ลมหายใจสะดุดกึก ใบหน้าที่เพิ่งจะหายร้อนกลับมาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบอย่างรวดเร็ว... ไอ้รุ่นพี่บ้าเอ๊ย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอมยิ้มไปกับความวุ่นวายของสองคนนี้เสมอนะคะ