ข้าวของของใคร

"บอกมาเถอะค่ะว่านี่คืออะไร... ร่มคันนี้ เสื้อกันหนาวตัวนี้ แล้วไหนจะกล่องคุ้กกี้พรีเมียมที่วางอยู่บนโต๊ะนี่อีก! ชักจะเกินไปแล้วนะคะพี่อาร์ต!" เสียงโวยวายของต้นข้าวที่ดังลั่นห้องนั่งเล่นทำเอาเพื่อนร่วมหอพักอย่าง ‘กร’ ถึงกับต้องสำลักน้ำชาที่เพิ่งจิบเข้าไป สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้กำลังบันทึกภาพของเด็กหนุ่มปีสองที่กำลังยืนเท้าสะเอว หน้าตาบึ้งตึงราวกับเด็กถูกแย่งลูกอม แต่ถ้ามองให้ลึกลงไปในแววตากลับมีความสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่... ความหึงหวงที่เจ้าตัวก็คงไม่ยอมรับออกมาง่ายๆ แน่นอนค่ะ สาเหตุของเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนที่ต้นข้าวเปิดประตูรับพัสดุหน้าห้องแล้วพบกับกองสมบัติที่จ่าหน้าสิทธิ์ส่งถึง ‘พี่อาร์ต’ แต่ปัญหาคือ... ของทุกชิ้นล้วนเป็นของผู้หญิง! ร่มสีพาสเทลลายลูกไม้ เสื้อฮู้ดโอเวอร์사이즈กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงฟุ้งกระจาย และกล่องขนมที่มีการ์ดเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงว่า *“สำหรับพี่อาร์ต... คนเก่งของน้องมิ้นท์”* คำว่า ‘คนเก่งของน้องมิ้นท์’ ทำเอาสมองของต้นข้าวชัตดาวน์ไปชั่วขณะ โลกทั้งใบที่เคยมีแต่เสียงกวนประสาทของรุ่นพี่ปีสี่ในแชทกลุ่ม พังครืนลงมาในพริบตา ความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมากลางอกทำให้เจ้าตัวรู้ตัวว่า... แย่แล้วล่ะค่ะ ต้นข้าวเผลอคิดไปไกลกว่าสถานะ ‘รุ่นพี่รุ่นน้องในแชทกลุ่ม’ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ครืน—! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศมาคุในห้อง [Art_Varan]: น้องข้าวครับ พี่ฝากของไว้ที่ห้องหน่อยนะ พอดีกระเป๋าเดินทางมันแน่น เดี๋ยวพี่เข้าไปเอาช่วงเย็นครับ [Art_Varan]: อ้อ... อย่าเพิ่งแกะกล่องคุ้กกี้กินนะ นั่นของฝากจากญาติผู้ใหญ่ฝากมาให้คุณแม่พี่ต่างหาก ห้ามแอบกินเด็ดขาดนะตัวแสบ นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ข้อความด่าทอกลับไปชะงักกึกทันที ข้อความที่ว่า *“พี่ไปเคลียร์กับยัยน้องมิ้นท์อะไรนั่นให้เรียบร้อยเลยนะ!”* ค้างเติ่งอยู่บนแป้นพิมพ์ ต้นข้าวอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลความหึงหวงอย่างรวดเร็วกลับเบรกเอี๊ยดจนแทบหัวทิ่ม *“ญาติผู้ใหญ่... ฝากมาให้คุณแม่?”* ต้นข้าวทวนคำในใจ ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อลามไปจนถึงใบหู ความรู้สึกโล่งอกพรั่งพรูเข้ามาจนแทบจะทรุดตัวลงไปกองกับพื้น แต่ทิฐิและฟอร์มที่ตั้งไว้สูงลิ่วทำให้เด็กหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเชิดใส่หน้าจอทันที แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก็ตาม [Tonkhao_Narak]: ใครอยากจะไปกินของของพี่กันล่ะครับ! (อุ๊ย เผลอพิมพ์ครับ... ไม่ใช่สิ!) [Tonkhao_Narak]: ใครอยากจะไปกินของของพี่กันล่ะคะ! รกห้องจะตาย เอาออกไปเลยนะ! แล้วก็... ร่มกับเสื้อฮู้ดกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงนี่มันยังไงล่ะคะ ไหนจะโน้ตลายมือไก่เขี่ยอันนั้นอีก! [Art_Varan]: หืมมม...? อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งสติกเกอร์แมวทำหน้าสงสัยสุดกวนประสาทมาให้ [Art_Varan]: ร่มคันนั้นพี่ซื้อให้คุณแม่ครับ ส่วนเสื้อฮู้ด... เอ่อ อันนั้นของไอ้กรณ์เพื่อนพี่เอง มันลืมไว้ตอนไปติวหนังสือที่บ้าน แล้วส่วนโน้ต... อ๋อ น้องมิ้นท์ลูกป้าข้างบ้าน แกเอาขนมมาฝากแม่พี่แล้วเขียนแปะไว้เฉยๆ ทำไมเหรอครับตัวแสบ... หรือว่า... [Art_Varan]: หึงพี่เหครับเนี่ย? หืมมมม? ให้ตายเถอะค่ะ! ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อทำให้เด็กหนุ่มปีสองอย่างต้นข้าวอกแตกตายหรือยังไงกันนะ! ต้นข้าวโยนมือถือลงบนโซฟาอย่างแรงจนมันเด้งดึ๋ง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตารีดมาแนบแก้ม หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างห้องจะได้ยิน ความจริงที่ว่าตัวเอง ‘เข้าใจผิดไปเองแถมยังแสดงอาการหึงออกนอกหน้า’ กำลังทุบหัวต้นข้าวซ้ำๆ จนแทบแทรกแผ่นดินหนี "โว้ยยยยยย! ไอ้พี่บ้านี่!" ต้นข้าวทิ้งตัวลงนอนดิ้นกับโซฟา พลางเอาหมอนปิดหน้าด้วยความอับอายขายขี้หน้า ทว่า ในขณะที่เจ้าตัวกำลังนอนบิดเร้าด้วยความเขินปนโมโหอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็กรีดดังขึ้นสามครั้งติดกัน—ก๊อก ก๊อก ก๊อก "เปิดประตูให้หน่อยสิครับตัวแสบ... พอดีพี่ลืมหยิบ ‘หัวใจ’ ไว้ในห้องนี้ด้วย รบกวนเจ้าของห้องช่วยมารับหน่อยเร็" เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับข้อความแชทล่าสุดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟา [Art_Varan]: เปิดประตูให้หน่อยครับ... หรือถ้ายังเขินเรื่องที่พี่อธิบายเมื่อกี้ เดี๋ยวพี่เข้าไปกอดปลอบใจให้หายงอนเองดีไหมครับ? และก่อนที่ต้นข้าวจะทันได้ตั้งตัว หรือลุกขึ้นไปล็อกประตูให้หนาแน่น ลูกบิดประตูห้องก็ค่อยๆ หมุนช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ปีสี่ที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้... โดยที่ในมือถือกล่องคุ้กกี้กล่องเดิม พร้อมกับสายตาที่มองตรงมาที่ต้นข้าวด้วยประกายความเอ็นดูที่ล้นปรี่จนแทบจะทะลักออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างค่ะ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและอมยิ้มไปกับทุกตัวอักษรในสมุดบันทึกเล่มนี้เสมอนะคะ