ภารกิจหวงก้าง

"เลิกทำหน้าเหมือนโดนบังคับให้ไปชดใช้กรรมได้ไหมครับน้องต้นข้าว พี่แค่อาสามาส่งที่หอ ไม่ได้จะพาไปขายที่ไหนสักหน่อย" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวพี่อาร์ตลอยมาแตะจมูกทันทีที่ฉันก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะข้างคนขับ ต้นข้าวคนนี้ทำได้เพียงเบะปากใส่ความกวนประสาทที่แสดงออกผ่านแว่นกันแดดสีเข้มของอีกฝ่าย มือเล็กคว้าสายเข็มขัดนิรภัยมากระชากใส่ด้วยความหงุดหงิดผสมเขินอายที่พยายามเก็บซ่อนไว้จนหน้าแดงก่ำ "ใครเขาอยากให้พี่มาส่งกันล่ะครับ ปกติผมก็กลับเองได้... แล้วอีกอย่าง ที่หอผมไม่ได้ไกลขนาดต้องใช้บริการ 'คนขับรถส่วนตัว' ราคาแพงหรอกนะ" ฉันกระแทกเสียงตอบ พยายามไม่สบตากับคนข้างๆ ที่กำลังหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี "แพงเหรอ? พี่ไม่เห็นเรียกเก็บเงินสักบาท มีแต่จะแถม 'ค่าดูแล' ให้ตลอดทางด้วยซ้ำ" พี่อาร์ตขยับพวงมาลัยรถหรูเคลื่อนออกจากหน้าคณะด้วยความนุ่มนวล แต่น้ำเสียงน่ะเหรอ... สวนทางกับความนุ่มนวลนั้นไปไกลโขเลยค่ะ สายตาคมกริบเหลือบมองฉันที่นั่งตัวเกร็งเป็นท่อนไม้ ก่อนจะเอื้อมมือมาปรับแอร์ให้เบาลงนิดหน่อย "ค่าดูแลอะไรของพี่ พูดจาเลอะเทอะตลอด" "ก็ดูแลหัวใจตัวเองไงครับ... กลัวว่าถ้าให้กลับเอง เดี๋ยวมีไอ้หนุ่มที่ไหนมาตามจีบกลางทาง พี่คงต้องขับรถวนหาไปทั่วเมืองแน่ๆ" "โว๊ะ! พี่อาร์ต! หยุดพูดจาเสี่ยวๆ แบบนี้สักทีได้ไหมครับ ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว!" ฉันแว้ดใส่พลางยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าวเหมือนมีใครเอาเตารีดมาแนบ รู้นะคะว่าเขาแกล้ง แต่ทุกครั้งที่เขาพูดแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมมันดันเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ นี่ถ้ากระโดดลงจากรถที่กำลังวิ่งอยู่ได้ คงทำไปนานแล้วค่ะ! ตลอดทางที่รถเคลื่อนตัวผ่านถนนเส้นหลักแทนที่จะเงียบสงัดเหมือนทุกครั้ง พี่อาร์ตกลับเปิดบทสนทนาไม่หยุด ทั้งเรื่องที่เรียน เรื่องโปรเจกต์ที่ทำค้างไว้ จนมาถึงเรื่อง 'แชทกลุ่ม' ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราววุ่นวายทั้งหมด "ว่าแต่... ช่วงนี้ในแชทกลุ่มเงียบๆ ไปนะ" พี่อาร์ตเปรยขึ้น สายตายังคงมองถนนเบื้องหน้า "ก็เงียบสิครับ พี่ไม่อยู่ปั่นประสาทใครเขาก็สงบสุขดี" "สงบสุขเหรอ? แต่พี่ว่ามันเหงาแปลกๆ นะ หรือว่าจริงๆ แล้วต้นข้าวรอให้พี่ทักไปในนั้นอยู่?" "รออะไรล่ะครับ! ไม่มีทาง!" ฉันสวนกลับทันควัน แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะชอบใจหนักกว่าเดิม เรามาถึงหน้าหอพักเร็วกว่าที่คิด รถสปอร์ตคันสวยจอดสนิทลงตรงหน้าทางเข้า เสียงเพลงเบาๆ ที่คลอในรถหยุดลง เหลือเพียงความเงียบที่ทำเอาบรรยากาศในรถดูอึดอัดแต่ก็แฝงความหวานจนน่าใจหาย พี่อาร์ตถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่จ้องตรงมายังฉันอย่างจริงจัง จนฉันทำตัวไม่ถูก "ถึงแล้วครับ..." เขากล่าวเสียงนุ่ม ไม่ยอมขยับตัวไปไหน "ขอบคุณครับ... ที่มาส่ง" ฉันพึมพำ เตรียมตัวจะเปิดประตูรถหนี แต่แล้วมือหนาก็คว้าข้อมือฉันไว้เบาๆ "เดี๋ยวก่อนต้นข้าว" "คะ... ครับ?" "ที่บอกว่าจะไปส่งทุกวันน่ะ... ไม่ได้พูดเล่นนะ พี่เอาจริง" หัวใจฉันกระตุกวูบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทมากกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่การหยอกล้อในแชท แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและคำตอบบางอย่างที่ฉันยังไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของฉันก็สั่นรัว มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มที่คุยกันปกติ แต่เป็นข้อความจากไอดีที่ขึ้นต้นด้วยตัวอักษร 'A' ส่งตรงเข้าแชทส่วนตัวที่ฉันไม่เคยคิดจะเปิดอ่านในเวลาแบบนี้ *“ถ้าวันไหนพี่ไม่ไปส่ง... แสดงว่าพี่กำลังจะไปหาต้นข้าวที่ห้องแทนนะครับ เตรียมกุญแจไว้ด้วยล่ะ”* ฉันชะงักค้าง มือถือในมือสั่นระริกเมื่อเห็นข้อความนั้นโชว์หราบนหน้าจอ ในขณะที่พี่อาร์ตยังคงนั่งจ้องหน้าฉันด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ความลับทั้งหมดในหัวฉันไปเสียหมด "พี่อาร์ต... พี่... พี่ทำอะไร" ฉันถามเสียงสั่น ไม่กล้าเงยหน้ามองคนที่เพิ่งส่งข้อความท้าทายมาเมื่อครู่ "ก็แค่บอกวิธีให้เราจำไว้ให้ขึ้นใจน่ะครับ..." เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ "หรือว่าต้นข้าวอยากให้พี่พูดคำนั้น... ต่อหน้าเลยดีไหมครับ?" สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้กำลังสั่นสะท้าน เพราะดูเหมือนว่าบรรทัดต่อไปในหน้ากระดาษ... กำลังจะกลายเป็นเรื่องราวที่ฉันอาจไม่มีวันลืมไปตลอดกาลค่ะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายของต้นข้าวและพี่อาร์ตในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะอมยิ้มไปพร้อมๆ กันค่ะ!