แชทเด้งรัวๆ ตอนตีสอง

“พี่อาร์ต! นี่มันตีสองแล้วนะ! จะไม่นอนหรือไงคะ หรือว่าหน้าจอพี่มันมีวิญญาณสิงถึงได้กดส่งสติกเกอร์รูปหมีกอดใจมาให้ผมรัวๆ แบบนี้!” นิ้วเรียวของต้นข้าวรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วระดับแสง พลางทิ้งตัวลงนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนอนนุ่ม ขมวดคิ้วมุ่นใส่หน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบอยู่ในความมืด เสียงแจ้งเตือน ‘ติ๊ง’ ดังระงมไม่หยุดหย่อนตั้งแต่นาทีที่เขากดปิดไฟห้องนอน หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะจนน่ารำคาญ ไม่ใช่เพราะโกรธหรอกนะคะ แต่มันเป็นความรู้สึกวูบวาบที่เหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวมาบินวนอยู่ในท้องต่างหาก ยิ่งเห็นชื่อคนส่ง ‘Art_Senior’ ปรากฏอยู่บนหน้าจอซ้ำๆ พร้อมข้อความกวนประสาทที่ขยันส่งมาทุกค่ำคืน มันก็ยิ่งทำให้คนที่พยายามทำตัวเย็นชาอย่างต้นข้าวต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ [Art_Senior: ก็น้องต้นข้าวยังไม่ตอบแชทกลุ่มนี่นา พี่ก็เหงาเป็นนะ] [Art_Senior: อีกอย่าง... ใครบอกว่าผมจะนอน? คืนนี้พระจันทร์สวยนะ ไม่อยากคุยเรื่องพระจันทร์กับพี่หน่อยเหรอ?] ต้นข้าวเบ้ปากใส่หน้าจอ “พระจันทร์บ้านพี่สิคะ! ฝนตกหนักขนาดนี้ มองไปนอกหน้าต่างก็เจอแต่ความมืดกับหยดน้ำ นี่มันมุกจีบสาวสมัยคุณทวดหรือไงเนี่ย!” แม้จะบ่นพึมพำ แต่รอยยิ้มบางๆ กลับแต้มอยู่ที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว มือของเขากดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว [Ton_Khao: ถ้าว่างนักก็ไปเคลียร์งานที่ค้างไว้ในกลุ่มนู่นค่ะ อย่ามาป่วนแชทส่วนตัวผม ผมจะนอนแล้ว พรุ่งนี้มีเรียนเช้า!] [Art_Senior: เคลียร์แล้วครับ แต่ใจมันยังไม่เคลียร์เลย... ทำไมตอบห้วนจังครับ? ไหนลองบอกฝันดีพี่แบบน่ารักๆ ดูสิ ถ้าทำนะ จะยอมหยุดกวนถึงเช้าเลย] ต้นข้าวถอนหายใจยาวเหยียด พลิกตัวนอนหงายมองเพดานห้องที่มืดสนิท ความรู้สึกขัดเขินมันตีตื้นขึ้นมาจนหน้าร้อนผ่าว พี่อาร์ตคนนั้นน่ะร้ายกาจเกินไปแล้ว ทั้งที่เป็นคนบ้าอำนาจในกลุ่มแชทที่ชอบสั่งงานคนนั้นคนนี้ แต่พออยู่กันสองคนในแชทส่วนตัว กลับกลายเป็นคนละคน... เป็นคนที่ชอบหยอดให้เขาวางตัวไม่ถูก [Ton_Khao: ฝันดีค่ะ... พอใจยังคะ? ปิดไฟนอนไปเลยนะ!] [Art_Senior: ยังไม่พอครับ... น้องต้นข้าวรู้ไหมว่าเวลาพี่ส่งคำว่า ‘ฝันดี’ ไปทุกวันแบบนี้ พี่ไม่ได้แค่บอกให้ฝันดีนะ แต่มันหมายความว่า...] นิ้วของต้นข้าวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อเห็นสถานะ ‘กำลังพิมพ์...’ ขึ้นค้างไว้อยู่นานหลายวินาที ความเงียบในยามวิกาลทำให้เขารู้สึกเหมือนเสียงหัวใจตัวเองดังจนหนวกหู เขาจะพิมพ์อะไร? จะบอกว่ารัก? หรือแค่จะแกล้งกวนประสาทแบบเดิม? ข้อความเด้งขึ้นมาในที่สุด [Art_Senior: หมายความว่าคืนนี้พี่จะฝันถึงน้องครับ... ฝันว่าน้องมาเดินวนอยู่ในหัวพี่ไม่ยอมออกไปไหนเลย] ต้นข้าวกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ใบหน้าร้อนฉ่าจนแทบจะระเบิด มือสั่นระริกด้วยความประหม่า กำลังจะกดพิมพ์ด่ากลับไปแก้เขิน แต่แล้ว... ข้อความใหม่ที่เขาไม่คาดคิดก็เด้งขึ้นมาเสียก่อน [Art_Senior: เดี๋ยว... เมื่อกี้กดผิด! ไม่ใช่! ผมจะบอกว่าผมฝันถึงแมวน่ะครับ! อย่าเพิ่งอ่านนะ!] [Art_Senior: Art_Senior ยกเลิกข้อความ] ต้นข้าวตาโตเบิกกว้าง หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับกระตุกวูบหนักกว่าเดิม ความรู้สึกตื่นเต้นที่ถูกเก็บงำไว้พุ่งสูงจนถึงขีดสุด เขาเผลอกัดเล็บตัวเองด้วยความประหม่าขณะจ้องมองหน้าจอที่ว่างเปล่าหลังการยกเลิกข้อความนั้น พี่อาร์ต... พี่เพิ่งสารภาพรักแล้วลบมันทิ้งงั้นเหรอ? หรือนั่นคือการแกล้งหยอกที่ร้ายกาจที่สุดที่เคยมีมา? เขากำลังจะพิมพ์ถามกลับไปว่า ‘หมายความว่ายังไง’ แต่จู่ๆ หน้าจอก็มีสายเรียกเข้าวิดีโอคอลเด้งขึ้นมา ปรากฏชื่อของ ‘พี่อาร์ต’ ที่โทรเข้ามาในเวลาที่เขากำลังสับสนที่สุดแบบนี้ ต้นข้าวนิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจสะดุดกึกก่อนจะตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอเปลี่ยนเป็นใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มที่กำลังยิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์แต่ก็ซ่อนความประหม่าเอาไว้ลึกๆ จนเขาสังเกตเห็น “ว่าไงครับ... น้องต้นข้าว... เห็นข้อความที่พี่ลบไปทันหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านลำโพงมาในความเงียบยามตีสอง ทำเอาสติของต้นข้าวหลุดลอยไปไกลแสนไกล ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความกวนของพี่อาร์ตและความเขินของต้นข้าวมาถึงตอนนี้ด้วยนะคะ!