คนขี้หึงเริ่มออกลาย

ปัง! เสียงกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้สักในร้านคาเฟ่ใต้คณะดังสนั่นจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ สะดุ้งโหยง แต่คนทำสิคะ ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจสายตาใครเลยสักนิด ใบหน้าหวานของต้นข้าวตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าก้นกระทะ งวงงอนจนแทบจะผูกโบว์ได้อยู่แล้ว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นเตือนไม่หยุดหยักจากข้อความในแชทกลุ่มคณะ ให้ตายเถอะค่ะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมชีวิตสงบสุขของนักศึกษาปีสองอย่างเธอถึงต้องมาพังทลายลงเพราะผู้ชายตัวสูงที่ชื่อ "อาร์ต" คนเดียวด้วยนะ! [กลุ่ม: "แก๊งนี้มีแต่คนหน้าตาดี (และพี่อาร์ต)"] **พี่อาร์ตตัวแสบ:** @ต้นข้าว น้องข้าวครับ ร้านกาแฟตรงข้ามคณะมนุษยศาสตร์ กาแฟรสชาติเป็นยังไงบ้างครับ เห็นมีผู้ชายเสื้อยืดสีขาวนั่งคุยด้วยท่าทางสนุกสนานเชียว เพื่อนใหม่เหรอครับ? หน้าตาคุุ้นๆ นะ หน้าเหมือนคนอยากโดนพี่เอาหัวโขกโต๊ะเลยอ่ะ **ไอ้ปั้นเพื่อนรัก:** อุ๊ย! กลิ่นอะไรตุๆ วะ เหมือนกลิ่นคนหึงวะพวกแก ร้อนเป็นไฟแล้วมั้งนั่น **พี่เจームส์ (ประธานสโม):** ใจเย็นครับไอ้อาร์ต น้องเขาอาจจะแค่คุยงานก็ได้... มั้งนะ 55555 ต้นข้าวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอารมณ์เดือดดาลที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ยิกๆ ด้วยความโมโหจนหน้าจอแทบพัง **ต้นข้าวคนสวยขา (ที่แปลว่าอย่ามายุ่ง):** @พี่อาร์ตตัวแสบ ประสาทเหรอคะพี่! นั่นเพื่อนร่วมกลุ่มโปรเจกต์ค่ะ! แล้วอีกอย่าง นั่งห่างกันเป็นวา พี่จะมาเดือดร้อนอะไรด้วยคะเนี่ย ว่าแต่... แอบส่องหนูเหรอ? โรคจิตป่ะเนี่ย! พิมพ์เสร็จก็กดส่งแบบไม่คิดชีวิต พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ร้านคาเฟ่กระจกใส จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขน ที่แกล้งทำเป็นก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงโต๊ะมุมเสา หน้าร้านฝั่งตรงข้ามพอดีเป๊ะ! ให้ตายเถอะ... หมอนั่นนั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ ด้วย! แถมยังเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ พร้อมกับยกยิ้มมุมปากส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้อีกต่างหาก รอยยิ้มแบบนั้นแหละค่ะที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมของต้นข้าวเต้นผิดจังหวะทุกที—ไม่ใช่เพราะความโรแมนติกนะคะ แต่เป็นเพราะความหมั่นไส้ล้วนๆ! โทรศัพท์ในมือสั่นครืดอีกครั้ง **พี่อาร์ตตัวแสบ:** เปล่าโรคจิตครับ แค่หวง... เอ้ย! แค่ห่วง ในฐานะพี่รหัสที่ดีต่างหากล่ะครับ พอดีพี่ผ่านมารjอนแถวนี้ เห็นแล้วมันขัดหูขัดตา ยังไงก็... ถอยห่างจากมันรัศมีสามเมตรเลยนะน้องข้าว ถ้าไม่อยากให้พี่เดินข้ามถนนไปลากตัวกลับคณะ ต้นข้าวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความเขินไอ้คำว่า "หวง" ที่เกือบหลุดออกมาเมื่อกี้กันแน่ ยัยต้นข้าวแกต้องตั้งสตินะคะ! อย่าไปหลงกลมุกกวนประสาทของพี่ปีสี่เด็ดขาด! "นี่พี่ว่างมากเหรอคะ ถึงได้มาตามติดชีวิตหนูเนี่ย กลับไปทำโปรเจกต์จบของพี่เลยไป!" ต้นข้าวพิมพ์ตอบกลับไปเสียงแข็ง **พี่อาร์ตตัวแสบ:** โปรเจกต์จบมันทำเมื่อไหร่ก็ได้ครับ แต่ถ้าปล่อยให้ไอ้เด็กบริหารหน้าตาจืดชืดคนนั้นมานั่งยิ้มให้หนูอีกวินาทีเดียว พี่คงได้ไปนอนในคุกข้อหาฆ่าคนตายจริงๆ แน่ๆ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านไปมา แม้เราจะคุยกันผ่านหน้าจอแชท แต่พลังงานความหึงหวงแบบไม่มีเหตุผลของพี่อาร์ตมันแผ่ซ่านทะลุกระจกมาจนต้นข้าวรู้สึกได้ชัดเจน หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นรัวระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ มือที่ถือโทรศัพท์ชื้นเหงื่อขึ้นมาดื้อๆ ทั้งๆ ที่ปากก็ยังบ่นงصแง "อะไรของเขาเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ..." ต้นข้าวพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพื่อนร่วมกลุ่มโปรเจกต์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับตัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยทักขึ้นด้วยความสงสัย "เป็นอะไรหรือเปล่าต้นข้าว หน้าแดงเชือก... โทรศัพท์มีปัญหาเหรอ?" "อะ เปล่าค่ะ! ไม่มีอะไรค่ะ!" ต้นข้าวรีบปฏิเสธเสียงสูง ใบหน้าร้อนผ่าวหนักกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าอาการของตัวเองมันฟ้องชัดเจนขนาดไหน ในจังหวะนั้นเอง เสียงข้อความแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ข้อความในกลุ่มรวม หากแต่เป็นข้อความส่วนตัว (Direct Message) จากคนที่กำลังนั่งจ้องเธออยู่จากอีกฟากถนน **พี่อาร์ตตัวแสบ:** ออกมาเจอพี่ที่หน้าร้านเดี๋ยวนี้เลยครับ... ถ้าไม่อยากให้พี่เดินเข้าไปอุ้มหนูต่อหน้าเพื่อนร่วมกลุ่มนะ ต้นข้าว ต้นข้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองที่กระจกหน้าร้านทันที ปรากฏว่าร่างสูงของพี่อาร์ตลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้ว แถมขายาวๆ ก้าวฉับๆ ข้ามถนนมุ่งตรงมาทางร้านกาแฟที่เธอนั่งอยู่ด้วยสีหน้าจริงจังแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน! ******************** (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและอินไปกับความขี้หึงแบบเนียนๆ ของพี่อาร์ตในตอนนี้ด้วยนะคะ เลิฟยูว์ค่ะ!)