ติวหนังสือหรือติวรัก

"ถ้าขีดเส้นใต้อีกรอบเดียว พี่อาร์ตจะโดนหนูจับโยนออกนอกระเบียงนะคะ! นี่ชีทสรุปแคลคูลัส ไม่ใช่สมุดระบายสี!" เสียงโวยวายของต้นข้าว, นักศึกษาปีสองคณะบริหารธุรกิจที่กำลังจะสติแตก, ดังลั่นห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์จนนักศึกษาโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามองด้วยสายตาเอ็นดูแกมขบขัน แต่คนถูกดุกลับไม่ได้มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย พี่อาร์ต—รุ่นพี่ปีสี่ตัวสูงใหญ่ เจ้าของรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดในสามโลก—กำลังนั่งเท้าคางมองหน้าเขาด้วยสายตาแพรวพราว มือหนาถือปากกาเน้นข้อความสีชมพูสะท้อนแสงไว้ในมือ โดยมีเป้าหมายหลักไม่ใช่การจดจำสูตรทางคณิตศาสตร์ แต่เป็นการจงใจลากเส้นทับลงบนนิ้วมือเรียวของคนที่กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหาก "ก็มันน่ารักดีนี่ครับ... นิ้วมือน่ะ" พี่อาร์ตลอยหน้าลอยตาตอบ พรางขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอ่านหนังสือที่แคบอยู่แล้วให้แคบลงไปอีก จนต้นข้าวต้องเอนตัวหนีแทบจะสิงพนักเก้าอี้ "น่ารักอะไรเล่า! พี่อาร์ต! สอบย่อยวันพรุ่งนี้นะคะ ไม่ใช่วันเด็กแห่งชาติ! ถ้าหนูสอบตก วิชาอื่นไม่เท่าไหร่แต่วิชานี้หนูต้องซ่อมกับอาจารย์ใจยักษ์คนนั้นแน่ๆ เพราะฉะนั้น... กรุณาเอาสมองอันชาญฉลาดของวิศวะปีสี่มาช่วยติวให้มันจริงจังกว่าการนั่งจ้องหน้าหนูทีค่ะ!" ต้นข้าวทุบโต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจ ใบเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโห... หรืออาจจะเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้เกินไปจนหัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นผิดจังหวะกันแน่ เจ้าตัวก็ชักจะไม่แน่ใจ สมุดบันทึกสีน้ำตาลของต้นข้าวในตอนนี้ คงเต็มไปด้วยรอยขีดฆ่าคำว่า 'ตั้งใจเรียน' แล้วเปลี่ยนเป็นคำว่า 'อยากหยิกคนกวนประสาทให้เนื้อเขียว' แทนเสียแล้วกระมัง บรรยากาศรอบตัวในห้องสมุดเงียบสงบ แอร์เย็นฉ่ำตัดกับความร้อนรุ่มที่ตีขึ้นมาจากอกของต้นข้าว กลิ่นกาแฟดำผสมกับกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ จางๆ จากตัวของคนพี่ลอยมาแตะจมูกทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับตัวเข้ามาใกล้ มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายต่อสุขภาพจิตของคนขี้โวยวายอย่างเขาเสียเหลือเกิน "โอเคๆ ตั้งใจก็ตั้งใจครับ" พี่อาร์ตยอมยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างง่ายดาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมานิดหน่อยเมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของรุ่นน้อง "ไหน ลองอธิบายข้อนี้ให้พี่ฟังซิ ว่าทำไมถึงใช้สูตรนี้" ต้นข้าวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาที่กองชีทเอกสารตรงหน้า นิ้วเรียวชี้ไปยังโจทย์ปัญหาพร้อมกับเริ่มอธิบายตามความเข้าใจของตัวเอง เสียงใสเจื้อยแจ้วอธิบายหลักการคำนวณอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีสายตาคมกริบของพี่อาร์ตคอยมองตามทุกย่างก้าว สายตาคู่นั้นไม่ได้มองที่กระดาษเลยสักนิด... มันเอาแต่มองริมฝีปากที่ขยับพูดเจื้อยแจ้ว กับดวงตากลมโตที่ฉายแววเอาจริงเอาจังจนน่ารักน่าเอ็นดู *ติวหนังสือหรือติวรักกันแน่ฟะเนี่ย...* ต้นข้าวแอบบ่นในใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วสบตาเข้ากับประกายตาหวานเชื่อมคู่นั้นเข้าอย่างจัง "มองอะไรเล่า! หนูอธิบายผิดตรงไหนเหรอคะ?" ต้นข้าวเสียงสูงใส่ แก้เขินด้วยการแกล้งทำเป็นดุกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก "เปล่าครับ... มองคนเก่ง" พี่อาร์ตพูดเสียงนุ่ม ทิ้งน้ำหนักเสียงตรงคำว่า 'คนเก่ง' จนคนฟังต้องรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน "อธิบายดีขนาดนี้ รางวัลติวเตอร์ยอดเยี่ยมต้องเข้าแล้วล่ะมั้ง" "รางวัลอะไรล่ะคะ เลิกกวนประสาทแล้วช่วยทำโจทย์ข้อถัดไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" มือเล็กดันไหล่กว้างให้อציออกห่าง แต่พี่อาร์ตกลับอาศัยจังหวะนี้คว้าข้อมือของต้นข้าวเอาไว้ รemสัมผัสอุ่นจัดที่ส่งผ่านมาทำเอาต้นข้าวสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน สมุดโน้ต ปากกา และกองชีทเรียนตรงหน้ากลายเป็นสิ่งไร้ความหมายไปในทันที เมื่อโลกทั้งใบของทั้งคู่เหลือเพียงแค่เงสะท้อนในดวงตาของกันและกัน พี่อาร์ตโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงแอร์ "ถ้าสอบผ่าน... ขอจีบแบบไม่ผ่านแชทกลุ่มได้รึยังครับ เด็กดื้อ?" ต้นข้าวเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำถามจู่โจม ยิ่งระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนแทบไม่มีช่องว่าง... ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของคนเจ้าเล่ห์จะได้ขยับเข้าไปใกล้มากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนในทันที ต้นข้าวสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือตัวเองกลับแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแก้เก้อ หน้าจอแสดงข้อความจากแชทกลุ่มคณะที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับชื่อของบุคคลที่ไม่คาดคิด... คนที่ควรจะอยู่ต่างจังหวัดไม่ใช่หรือไงกัน? ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไปอีกเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความล่าสุดที่ปรากฏบนหน้าจอ ก่อนที่ความเย็นวาจะแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและเอาใจช่วยเจ้าต้นข้าวคนปากแข็งของเราในตอนนี้นะคะ เลิฟยูว์ค่ะ!)*