จากคู่กัดสู่คนรู้ใจ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สามของนาทีนี้ พร้อมกับนิ้วเรียวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือจนหน้าจแทบจะทะลุออกมา ต้นข้าวนั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น สายตาก็จ้องเขม็งไปยังหน้าต่างบานกระจกที่สะท้อนภาพตัวเองกำลังทำหน้ายุ่งเหยิงเหมือนปลาทูแม่กลองโดนทุบหัว ก็แหม... จะไม่ให้หงุดหงิดได้ยังไงล่ะคะ ในเมื่อประโยคบอกเล่าชวนเข้าใจผิดจากตอนที่แล้วอย่าง *"ต้น... ฟังพี่ก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ!"* ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัวสมองของฉัน เอ๊ย... ของต้นข้าวไม่ยอมไปไหน แถมต้นเหตุของเรื่องอย่างพี่อาร์ต รุ่นพี่ปีสี่ตัวแสบ ก็ยังลอยหน้าลอยตา ส่งสติกเกอร์รูปแมวทำหน้ากวนประสาทมาให้อยู่เรื่อย ๆ จนอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงแม่น้ำเจ้าพระยาเสียให้รู้แล้วรู้รอด "พี่อาร์ต! เลิกส่งรูปแมวหน้ากวนแบบนี้มาสักทีได้ไหมเนี่ย ต้นไม่ได้ตลกด้วยนะ!" ต้นข้าวพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง พร้อมกับส่งสติกเกอร์ระเบิดตู้ümยักษ์ไปประกบเพื่อเพิ่มความเกรี้ยวกระราด [Art_Vichanon]: อ้าว ก็เห็นน้องต้นข้าวทำหน้าเหมือนยักษ์กินเมือง พี่ก็เลยอยากส่งรูปอะไรน่ารัก ๆ ไปเบรกอารมณ์ไงครับ เด็กอะไรก็ไม่รู้ หน้าบึ้งแล้วแก้มป่องเป็นซาลาเปาไส้หมูสับเลย ฮ่าๆๆ "ใครซาลาเปาฟะ! ปากเหรอเนี่ยพี่อาร์ต! แล้วไอ้ภาพเมื่อกี้มันคืออะไร อธิบายมาเลยนะ ไม่งั้นงดคุยสามวันเจ็ดวัน!" ต้นข้าวพิมพ์โต้กลับทันควัน มือบางกำโทรศัพท์แน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด แม้ปากจะบอกว่าโกรธนักโกรธหนา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวเหมือนกลองเพลวัดใกล้บ้านทุกครั้งที่เห็นข้อความอีกฝ่าย บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ ทว่าความเงียบนั้นไม่ได้ช่วยให้ใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะสงบลงเลยสักนิด ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงฉายชัดในความทรงจำ ภาพที่รุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตยืนอยู่ใกล้ชิดกับดาวคณะบริหารคนสวยจนเกินงาม แถมยังมีท่าทางเหมือนกำลังกระซิบกระซาบอะไรกันบางอย่าง... ใครเห็นก็ต้องคิดไปไกลทั้งนั้นแหละค่ะ! ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาต้นข้าวสะดุ้งโหย่ง ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที ใครมาตอนนี้ฟะ หรือว่าจะเป็น... "ต้นข้าว... เปิดประตูให้พี่หน่อยครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับแรงเคาะเบา ๆ อีกสองที ต้นข้าวสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะเดินไปกระชากเปิดประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าภาพคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับทำให้คำต่อว่านับร้อยคำที่เตรียมไว้ต้องกลืนกลับลงคอไปในทันที พี่อาร์ตยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการโดนลมข้างนอก และที่สำคัญ... ในมือข้างหนึ่งกำลังถือกล่องเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มร้านโปรดของต้นข้าว ส่วนอีกมือถือช่อดอกไม้เล็ก ๆ ที่ดูเหมือนจะแอบซ่อนไว้ข้างหลังแต่ไม่เนียนเอาเสียเลย "ทำหน้าแบบนี้ แปลว่ายังโกรธอยู่ชัวร์" พี่อาร์ตส่งยิ้มแห้ง ๆ มาให้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววออดอ้อนแบบที่ต่อให้ใจแข็งเป็นหินแกรนิตก็ต้องมีร้าวรานกันบ้างล่ะค่ะ "ไม่ต้องมาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะพี่อาร์ต! ไหน... อธิบายมาซิ ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร แล้วทำไมต้องไปยืนกระซิบกระซาบกันแบบนั้นด้วย ต้นไม่ใช่คนโง่นะคะ ถึงจะมาหลอกกันได้ง่าย ๆ" ต้นข้าวเปิดฉากโวยวายทันทีตามคาด นิ้วเรียวยื่นไปจิ้มอกแกร่งเบา ๆ เป็นเชิงคาดคั้น พี่อาร์ตหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะถือวิสาสะก้าวเข้ามาในห้องพักของต้นข้าวโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับตบที่ว่างข้าง ๆ เป็นเชิงเรียกให้ต้นข้าวเข้าไปนั่งเคลียร์กันดี ๆ "ฟังพี่อكانดี ๆ นะครับคุณแฟน..." "ใครแฟนพี่! อย่ามาเนียนนะ! ต้นยังไม่ได้ต... อุ๊บ!" ยังไม่ทันที่ต้นข้าวจะโวยวายจบประโยค มือหนาก็เอื้อมมาบีบแก้มทั้งสองข้างของฉันเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว จนปากเรียวเล็กยื่นออกมาเหมือนปากเป็ด พี่อาร์ตอมยิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ผู้หญิงคนนั้น... เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เองครับ พอใจหรือยัง?" พี่อาร์ตยอมเฉลยคำตอบออกมาในที่สุด น้ำเสียงเจือความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด "เขาเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แล้วบังเอิญเดินมาเจอพี่ที่ห้างพอดี เลยเข้ามาถามเรื่องของขวัญวันเกิดที่จะซื้อให้แฟนเขา... จบแค่นี้เลยครับ ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งสิ้น เจ้าเด็กขี้หึงเอ๊ย" ต้นข้าวชะงักไปทันที ความร้อนพุ่งขึ้นมาเห่อ2ข้างแก้มจนลามไปถึงใบหู สมองประมวลผลคำตอบเมื่อครู่แล้วพบว่า... ตัวเองโวยวายหน้าแตกไปเรียบร้อยโรงเรียนจีนแล้วค่ะ! "อะ... อ้าวเหรอคะ" ต้นข้าวเสียงอ่อนลงทันตาเห็น หลบสายตาคมคริบที่มองมาด้วยความรู้ทัน "ก็... ก็ใครจะไปรู้เล่า! ก็พี่เล่นทำตัวน่าสงสัยเองนี่นา!" "แล้วนี่หึงพี่ขนาดนี้ แสดงว่า... ยอมรับแล้วใช่ไหมครับ ว่าเราคิดเกินพี่ไปไกลแล้ว" พี่อาร์ตขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ เจือจางปะปนกับอากาศรอบตัว ระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ต้นข้าวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนพนักพิงโซฟา ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ ๆ ปากก็อ้างว้างพยายามเถียงกลบเกลื่อนความเขิน "ใครหึง! อย่ามามโนนะพี่อาร์ต ต้นแค่... แค่รักษาสิทธิ์ของความเป็นเพื่อนร่วมกลุ่มแชทต่างหากเล่า!" "เพื่อนร่วมกลุ่มแชทเหรอครับ?" พี่อาร์ตทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนใจสั่นระทับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ที่มุมปาก "งั้นกลุ่มแชทนั้นก็คงต้องเปลี่ยนชื่อเป็น 'กลุ่มคนคลั่งรัก' แทนแล้วล่ะมั้ง เพราะพี่ไม่อยากเป็นแค่เพื่อนในแชทกับต้นข้าวแล้ว..." บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เต็มไปด้วยความหวานละมุนที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ หัวใจของต้นข้าวเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน มือบางกำชายเสื้อตัวเองแน่นด้วยความประหม่า ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอก ทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งตื่นเต้น จนแทบจะหายใจไม่ออก พี่อาร์ตค่อย ๆ เอื้อมมือมาจับมือของต้นข้าวที่วางอยู่บนตักขึ้นมาสัมผัสเบา ๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดลูบไล้หลังมือฉันแผ่วเบา สายตาที่มองมาสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใด ๆ "เป็นแฟนกันนะครับ... ต้นข้าว" ประโยคสั้น ๆ แต่ทรงพลังทำเอาสติของต้นข้าวหลุดลอยไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนเหลือเพียงแค่เสียงหัวใจตัวเองที่ดังสะท้อนอยู่ในหู ความรู้สึกที่สะสมมานานนับเดือนจากการทะเลาะกันในแชทกลุ่ม การกวนประสาท การหยอดคำหวาน และความห่วงใยที่อีกฝ่ายมอบให้เสมอมา มันไหล Mอรวมกันจนกลายเป็นคำตอบเดียวในใจ ต้นข้าวเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมคริบของรุ่นพี่ตัวแสบ แล้วพยักหน้ารับเบา ๆ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอ "อือ... ก็ได้ค่ะ" เสียงพึมพำตอบรับเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของแมวน้ำ พี่อาร์ตยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่ต้นข้าวเคยเห็นมาในชีวิต ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่ง... ปลายจมูกโด่งรั้นชนเข้ากับแก้มเนียนของต้นข้าวแผ่วเบา พร้อมกับเสียงกระซิบข้างใบหูที่ทำให้ใจละลายยวบยาบ "เย้! ในที่สุดพี่ก็ได้แฟนเด็กปากแข็งมาครอบครองสักที... ฟอดดด!" "ไอ้พี่อาร์ต! ใครอนุญาตให้หอมแก้มฟะ!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องพักตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มของคนตัวโตและความวุ่นวายปนความเขินอายที่ไม่มีวันสิ้นสุด แต่ทว่า... ท่ามกลางความสุขสมหวังนั้นเอง จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากแชทกลุ่มที่คุ้นเคย [กลุ่ม: ชาวแก๊งป่วนเมือง (4)] [ไอ้เจมส์]: เห้ยทุกคน! กูบังเอิญไปเห็นรูปในสตอรี่ของพี่รหัสพี่อาร์ตวะ... รูปที่ถ่ายคู่กับผู้หญิงคนนั้นตอนไปกินข้าวด้วยกันเมื่อวาน... [ไอ้เจมส์]: เดี๋ยวรูปนี้นี่มัน... คนละคนกับที่ยืนที่ห้างนี่หว่า! สรุปแล้วผู้หญิงสองคนนั้นเป็นใครวะพี่อาร์ต?! ต้นข้าวชะงักกึก รอยยิ้มหวานบนใบหน้าแข็งค้างในทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่หันขวับไปมองหน้าพี่อาร์ตที่ตอนนี้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ได้มลายหายไป กลายเป็นสีหน้าเลิกลั่กเหงื่อตกแทนชั่วพริบตา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ ❤️