คำสารภาพท่ามกลางเพื่อนฝูง

"นี่พี่อาร์ต! เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมในงานคณะสักทีได้ไหม คนมองกันทั้งงานแล้วนะ!" ต้นข้าวพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ มือที่ถือแก้วน้ำพันช์สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัวหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะความประหม่าที่ถูกสายตานับร้อยคู่ในหอประชุมใหญ่จ้องมองมายังเราสองคน พี่อาร์ตในชุดสูทสีเข้มที่ดูดีจนน่าหมั่นไส้กำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะอาหาร สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องที่ใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่ลดละ "ก็ต้นน่ารักนี่ครับ จะให้พี่ไปมองใครที่ไหน" พี่อาร์ตยักไหล่กวนๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนต้นข้าวสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย "แล้วเรื่องที่ถามเมื่อกี้... พี่รู้ได้ยังไงน่ะเหรอ? คำตอบมันง่ายนิดเดียวเองนะ" "ง่ายยังไงของพี่..." ต้นข้าวเม้มปากแน่น พยายามจะถอยหนีแต่ก็ชนเข้ากับโต๊ะวางอาหารจนร่างทั้งร่างถูกต้อนให้จนมุม "ก็เพราะพี่มองหาต้นอยู่ตลอดเวลาไง ไม่ว่าจะในแชทกลุ่ม ในหอประชุม หรือแม้แต่ในชีวิตประจำวัน... สายตาพี่มันล็อกพิกัดไว้ที่ต้นคนเดียวมานานแล้ว" เสียงฮือฮาดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนๆ ที่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ หลายคนเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปบ้าง ซุบซิบกันบ้าง บ้างก็เป่าปากแซวอย่างสนุกสนาน แต่สำหรับต้นข้าว มันเหมือนเขากำลังถูกจับไปไว้กลางเวทีที่ไม่มีสคริปต์ให้ท่องเลยสักนิด "พี่อาร์ต! นี่มันกลางงานนะ! จะทำอะไรน่ะ!" ต้นข้าวอุทานเมื่อจู่ๆ พี่อาร์ตก็คว้าไมโครโฟนที่วางอยู่บนเวทีเตรียมไว้สำหรับพิธีกรขึ้นมา เขาไม่ได้กดเปิดสวิตช์หรอกค่ะ แต่การกระทำนั้นก็ทำเอาทุกคนในงานเงียบกริบลงทันที พี่อาร์ตไม่ได้สนเสียงกระซิบกระซาบ เขาหันมาเผชิญหน้ากับต้นข้าวเต็มๆ แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความจริงจังที่ทำเอาใจดวงน้อยๆ ของต้นข้าวเต้นรัวเหมือนกลองชุด "ต้นข้าว... ที่พี่ทักไปจีบในแชทกลุ่มทุกวัน ที่พี่ชอบแกล้งให้ต้นโวยวาย ที่พี่คอยกวนประสาทเพื่อให้ต้นหันมาสนใจ... ทั้งหมดนั่นน่ะ มันไม่ใช่เพราะพี่ว่างงานหรอกนะ" "พี่อาร์ต... พอเถอะ" ต้นข้าวพยายามจะแย่งไมค์คืน แต่พี่อาร์ตกลับเลี่ยงไปอีกทาง "พี่แค่ไม่รู้วิธีอื่นที่จะทำให้คนปากแข็งอย่างต้นหันมามองพี่แบบคนพิเศษสักที... วันนี้ต่อหน้าเพื่อนๆ พี่จะบอกให้ชัดๆ ว่าพี่ไม่ได้มาเล่นๆ" "พี่อาร์ต... ใจเย็น!" ต้นข้าวหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู เขาอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นๆ จากสถานการณ์นี้เสียจริง ทำไมรุ่นพี่คนนี้ถึงได้รุกหนักแบบไม่ให้ตั้งตัวเลยนะ! "เป็นแฟนกับพี่นะ" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งหอประชุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโห่ร้องและเสียงเชียร์จะดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนหลังคาจะถล่มลงมา ต้นข้าวยืนนิ่งค้าง ความรู้สึกมันตีรวนไปหมด ทั้งเขิน ทั้งโกรธที่โดนแกล้งต่อหน้าคนเยอะๆ แต่ลึกๆ ในใจที่เต้นโครมครามนั้น มันกลับตอบรับไปก่อนสมองจะสั่งการเสียอีก ในจังหวะที่ต้นข้าวกำลังอ้าปากจะด่าแก้เขิน พี่อาร์ตกลับก้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "ถ้าไม่ตอบตกลง พี่จะประกาศชื่อบัญชีเฟซบุ๊กต้นให้ทุกคนในงานแอดไปขอไลน์ให้หมดเลยนะ" "ไอ้พี่บ้า! ขู่กันแบบนี้เหรอ!" "ตกลงไหมครับ... หืม?" พี่อาร์ตยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะแตะกัน สายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นดูมีความสุขเสียเหลือเกินที่เห็นต้นข้าวไปไม่เป็นแบบนี้ ทว่าในจังหวะที่กำลังจะตัดสินใจ ต้นข้าวก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของพี่อาร์ตที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ มันเด้งแจ้งเตือนขึ้นมาในแชทกลุ่มคณะ... เป็นข้อความที่ถูกพิมพ์ค้างไว้และดูเหมือนจะถูกส่งออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ *ข้อความจากพี่อาร์ต: "แผนสารภาพรักเสร็จสิ้นแล้วครับ เตรียมตัวโดนทำโทษที่ทำให้ผมต้องรอนานได้เลยนะต้นข้าว"* ต้นข้าวตาโต ความเขินอายเมื่อครู่มลายหายไปกลายเป็นความตกใจสุดขีด นี่มันไม่ใช่การสารภาพรักที่จริงใจหรอกเหรอ? หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่เกมที่เขาแพ้ตั้งแต่เริ่ม? พี่อาร์ตหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว—จากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กลายเป็นความวิตกกังวลที่ปิดไม่มิด "ต้น... ฟังพี่ก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราววุ่นๆ ของคุณพี่อาร์ตกับน้องต้นข้าวมาจนถึงตอนนี้นะคะ!