เผชิญหน้ากันตรงๆ

“ถอยออกไปเลยนะพี่อาร์ต! นี่มันหอพักนักศึกษา ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมาเล่นเกมไล่จับกันตอนตีสองแบบนี้!” ต้นข้าวตะโกนลั่นห้อง หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือไม้สั่นเทาขณะพยายามดันแผงอกกว้างของคนที่ถือวิสาสะพังเข้ามาในห้องจนสำเร็จ พี่อาร์ตในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยดูไม่เหมือนรุ่นพี่ปีสี่มาดนิ่งคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก แววตาของอีกฝ่ายคมกริบและสั่นไหวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “พี่บอกแล้วไงว่าทนไม่ไหว” พี่อาร์ตไม่ถอยกลับ ซ้ำยังก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของต้นข้าวชนเข้ากับบานหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ ลมเย็นยามค่ำคืนพัดเข้ามาปะทะกาย แต่ความร้อนผ่าวบนใบหน้าของต้นข้าวนั้นรุนแรงกว่ามาก “ทนไม่ไหวก็เรื่องของพี่สิ! เกี่ยวอะไรกับผม? แล้วที่ทักมาในแชทกลุ่ม... ที่บอกว่าจะพังเข้ามาน่ะ คิดว่าเท่มากเหรอ? มันน่ารำคาญ!” ต้นข้าวพยายามทำเสียงแข็ง ทั้งที่ในใจอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นจากสายตาคู่นั้น พี่อาร์ตยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคย แต่วันนี้มันกลับแฝงไปด้วยความจริงจังจนน่ากลัว “น่ารำคาญเหรอครับ? แล้วทำไมถึงไม่บล็อกพี่ล่ะ? ทำไมถึงยังอ่านทุกข้อความที่พี่พิมพ์... แถมยังรอให้พี่ส่งข้อความมาทุกคืนด้วย?” “ผมไม่ได้รอ! ผมแค่... ผมแค่ดูว่าเมื่อไหร่พี่จะเลิกบ้าสักที!” “งั้นพี่จะเลิกบ้า ถ้าต้นยอมตอบคำถามข้อเดียว...” พี่อาร์ตขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือหนาข้างหนึ่งยันขอบหน้าต่างไว้กักตัวต้นข้าวไม่ให้หนีไปไหน สายตาของเขากวาดมองใบหน้าแดงก่ำของอีกฝ่ายอย่างถือสิทธิ์ “ที่เงียบไป... ที่หนีไป... ที่ทำเป็นเย็นชาใส่พี่ในแชทกลุ่มน่ะ ต้นกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่?” “ผมไม่ได้กลัว!” “โกหก” พี่อาร์ตสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย “ต้นกลัวที่จะยอมรับความจริง ว่าสิ่งที่พี่แสดงออกไปน่ะ... มันไม่ใช่แค่การหยอกเล่น แต่มันคือเรื่องจริง” ต้นข้าวชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักเล็กๆ จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของทั้งคู่ พี่อาร์ตลดสายตาลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนใจคนฟังยวบยาบ “พี่เหนื่อยนะต้น... เหนื่อยที่ต้องคอยพิมพ์กวนประสาทในแชทกลุ่มเพื่อให้ต้นด่า พี่เหนื่อยที่ต้องเห็นต้นหัวเราะให้คนอื่น แต่พอเป็นพี่... ต้นกลับทำหน้าเหมือนเห็นตัวประหลาด ทั้งที่จริงๆ แล้ว... หัวใจของต้นน่ะ ก็เต้นแรงไม่ต่างจากพี่หรอก ใช่ไหม?” “พี่มันหลงตัวเอง!” ต้นข้าวเถียงไม่ออกได้แต่ก้มหน้าซ่อนความลับที่ปิดไม่มิด “หลงตัวเองหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่รู้คือ...” พี่อาร์ตเอื้อมมือไปเชยคางต้นข้าวขึ้นมาให้สบตากัน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความกวนประสาทกลายเป็นความอ้อนวอนอย่างปิดไม่มิด “พี่ไม่อยากเป็นแค่รุ่นพี่ในแชทกลุ่มแล้ว พี่อยากเป็นคนที่ต้นจะหันมามองเมื่อไหร่ ก็เจอพี่อยู่ข้างๆ เสมอ... ต่อให้ในความเป็นจริง หรือในความฝัน พี่ก็อยากเป็นคนคนนั้นของต้น” ต้นข้าวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดตรงไปตรงมาของคนตรงหน้าทลายกำแพงที่เขาสร้างไว้จนพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี ความโกรธที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ท่วมท้น “พี่อาร์ต... พี่มัน...” “พี่มันอะไรครับ?” “พี่มัน... บ้าที่สุดเลย” ต้นข้าวพูดพลางยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง แต่อีกฝ่ายกลับดึงมือเขาออกแล้วกุมไว้แน่น “พี่บ้าที่มาทำให้คนอย่างผมต้องมาใจเต้นแรงแบบนี้ พี่มันนิสัยไม่ดี!” “ถ้านิสัยไม่ดีแล้วจะรับผิดชอบไหมล่ะ?” พี่อาร์ตยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่ต้นเคยเห็น “รับผิดชอบยังไง?” ต้นข้าวถามเสียงแผ่ว พี่อาร์ตไม่ตอบ แต่เขากลับก้มลงมาจนชิดริมหูของคนตัวเล็กกว่า กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ก็แบบที่คนเป็นแฟนกันเขาทำ... แต่เดี๋ยวก่อน” จู่ๆ พี่อาร์ตก็หยุดชะงัก เขาผละออกมามองหน้าจอโทรศัพท์ของต้นข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แจ้งเตือนแชทกลุ่มเด้งขึ้นมานับสิบข้อความ แต่ข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาทำให้ใบหน้าของพี่อาร์ตเปลี่ยนสีไปทันที มันไม่ใช่ข้อความจากเพื่อนในกลุ่ม แต่มันเป็นข้อความจาก 'ใครบางคน' ที่ต้นข้าวเคยบอกว่าไม่รู้จัก... *“ได้ตัวมันแล้วใช่ไหมอาร์ต? ถ้าได้แล้ว ก็ส่งที่อยู่มาให้ฉัน เดี๋ยวนี้”* พี่อาร์ตหันขวับมามองต้นข้าวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความนั้นซ้ำๆ ก่อนจะหันมามองต้นข้าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ “ต้น... นี่มันหมายความว่ายังไง? คนคนนี้... ทำไมถึงรู้ว่าพี่มาหาต้น?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างพี่อาร์ตกับต้นข้าวมาจนถึงบทนี้เลยนะคะ หวังว่าจะลุ้นไปกับตอนต่อไปนะคะ!