ความรู้สึกที่เก็บไว้ไม่อยู่

หน้าจอโทรศัพท์ในมือของต้นข้าวสั่นครืดคราดติดต่อกันจนฝ่ามือชื้นเหงื่อเริ่มเย็นเฉียบ ขณะที่สายตาคู่กลมโตยังคงมองค้างไปยังร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสี่ที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสลัว หน้าหอพัก ในหัวของเธอล่องลอยเคว้งคว้างระหว่างเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม กับข้อความในแชทกลุ่ม "แก๊งป่วนเมือง" ที่ตอนนี้เพื่อนสนิทในกลุ่มกำลังพิมพ์แซวกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่าภัยเงียบกำลังจะมาเยือน [กลุ่ม: แก๊งป่วนเมือง (4)] **ข้าวปั้นหนูน้อยหมวกแดง:** @ข้าวเหนียวปิ้ง แกๆๆๆ ฉันตาฝาดป่ะวะ ทำไมพี่อาร์ตไปยืนหล่ออยู่ใต้หอข้าววะ หรือเขามีนัดส่งมอบวิญญาณเด็กปีสองตอนตีสอง? **เต้าหู้ทอดกรอบ:** บ้าป่ะแก มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามาเฝ้าเด็กแถวนี้แหละ แหม... พ่อคุณเอ๊ย ขยันมาดึกดื่นป่านนี้ กลัวน้องเขาเหงาหรือกลัวน้องมีกิ๊กคะเนี่ย คิกคิก **ต้นข้าว:** @เต้าหู้ทอดกรอบ @ข้าวปั้นหนูน้อยหมวกแดง พวกแกสองคนนี่ว่างมากใช่ไหมคะ! สอบไฟนอลพรุ่งนี้อ่านหนังสือกันหรือยัง ถึงได้มานั่งเฝ้าจอโทรศัพท์เสือกเรื่องชาวบ้านแบบนี้ห๊ะ! **ข้าวเหนียวปิ้ง:** อุ๊ยๆๆๆ แ식แรงมากแม่ ร้อนตัวเฉยเลยนะน้องต้นข้าวขา พี่เขายังไม่ได้เอ่ยชื่อสักแอะ ทำไมร้อนรนจังคะ หรือว่า... แอบลงไปหาเขาแล้วล่ะสิ ต้นข้าวสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามระงับอาการมือสั่นที่กำลังพิมพ์ตอบเพื่อนกลับไปอย่างหัวเสีย เธอตั้งใจจะพิมพ์ว่า *"ไม่ได้ลงไปเว้ย! กำลังจะนอน แยกย้ายกันไปอ่านหนังสือได้แล้วพวกบ้า!"* แต่เพราะความลนลานประกอบกับสายตาที่เหลือบไปมองหน้าต่างห้องพักแล้วเห็นพี่อาร์ตชูโทรศัพท์ขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทผ่านมาทางกระจก ทำให้ปลายนิ้วเรียวของเธอพิมพ์ข้อความผิดพลาดมหันต์ **ต้นข้าว:** ฮื่อออออ... ก็คนมันคิดถึงนี่คะ! จะให้ทำยังไงเล่า รู้สึกตัวอีกทีก็อยากวิ่งลงไปหาเขาจะตายอยู่แล้วเนี่ย! ฮือออ พี่อาร์ตคนบ้า ชอบทำให้ใจสั่นอยู่เรื่อยเลย เวลามองรอยยิ้มแบบนั้นทีไร สมองฉันพังหมดแล้วนะรู้ไหมคะ! พรึ่บ! ทันทีที่กดส่งข้อความลงไปในกลุ่ม... ความเงียบงันชั่วขณะก็เข้าปกคลุมห้องนอนของต้นข้าว ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปดื้อ ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน สมองที่เคยประมวลผลได้รวดเร็วตอนนี้กลับขาวโพลนไร้รอยต่อ เธอมองข้อความสีเขียวที่ยาวเหยียดบนหน้าจอแชทกลุ่มรวม ซึ่งมีสมาชิกทั้งเพื่อนสนิทสามคนและ... *รุ่นพี่ปีสี่ตัวต้นเรื่อง* อยู่ในนั้นครบถ้วน! *ตาย... ตายแน่ๆ ต้นข้าวแกตายสนิทไม่มีที่ฝังศพ!* นี่เธอไม่ได้พิมพ์ในแชทส่วนตัวของพี่อาร์ตเหรอเนี่ย! ทำไมมือมันถึงได้รั้นและซุ่มซ่ามขนาดนี้นะ! ต้นข้าวอยากจะมุดดินหนีลงไปใต้ตึกเสียเดี๋ยวนี้ ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหูและลำคอ ความอายพุ่งทะยานจนแทบจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาต่างดาว เธอกลั้นหายใจพยายามจะกดปุ่มยกเลิกข้อความ (Delete for Everyone) ทว่า... มันช้าไปเสียแล้ว **เต้าหู้ทอดกรอบ:** โอโหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห **ข้าวปั้นหนูน้อยหมวกแดง:** กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดประโยคสารภาพรักระดับชาติ! แกรรรรรรรรรรรรร! **ข้าวเหนียวปิ้ง:** ฉันแคปหน้าจอไว้ทันเว้ยยยยยยยยยยยย! ดีนะมือไวไม่งั้นเสียดายแย่ น้องต้นข้าวคนปากแข็ง ยอมรับแล้วเหรอคะว่าคิดถึงเขาอะ งื้ออออ เขินแทนโว้ยยยยยย **อาร์ต:** หืม... คิดถึงพี่เหรอครับเด็กดี? พี่ไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมเนี่ยที่เห็นน้องต้นข้าวพิมพ์แบบนี้ลงในกลุ่มรวมอะ หึหึ หัวใจของต้นข้าวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นชื่อของ "อาร์ต" เด้งขึ้นมาตอบแชททันทีราวกับเขารอจังหวะนี้อยู่แล้ว ร่างบางยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ลมหายใจติดขัดจนแทบสำลักอากาศ ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกปนความเขินอายที่ระเบิดออกมาจนควบคุมไม่อยู่ *ไอ้พี่อาร์ตบ้า! คนเขายิ่งอายอยู่ยังจะมาซ้ำเติมอีก!* เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามน้ำตาซึม ๆ แห่งความคับแค้นใจไม่ได้ มือบางรีบกดปิดโทรศัพท์แล้วโยนมันลงไปบนเตียงนอนทันทีด้วยความหงุดหงิดปนระเบิดอารมณ์ เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ทำไมชีวิตของต้นข้าวถึงต้องมาเจอผู้ชายคนนี้คอยแกล้งคอยหยอดจนเสียศูนย์อยู่เรื่อยเลยนะ! ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินหนีไปล้างหน้าเรียกสติในห้องน้ำ เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เครื่องเดิมที่เพิ่งถูกโยนทิ้งไว้บนเตียงกำลังแผดเสียงร้องเรียกเข้าอย่างดื้อดึง และชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอก็ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ * [สายเรียกเข้า: พี่อาร์ตตัวแสบ] * ต้นข้าวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยืนมองโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนเตียงด้วยความลังเล จะกดรับดีไหม หรือจะปล่อยให้มันตัดสายไปเองแล้วแกล้งตายยาวถึงชาติหน้าเลยดี? แต่ในขณะที่เธอกำลังชั่งใจอยู่นั้น เสียงเคาะกระจกหน้าต่างห้องพักดังขึ้น "ก๊อก... ก๊อก..." เบา ๆ ด้วยความสงสัยปนตกใจ ต้นข้าวค่อย ๆ หันขากลับไปมองที่หน้าต่างห้องอีกครั้ง และภาพที่เห็นก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างล่างตึกแล้ว... แต่ตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงระเบียงห้องพักชั้นสองของเธอ พร้อมกับยกมือขึ้นเคาะกระจกเบา ๆ สองสามที ก่อนจะส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ละลายใจผ่านมาให้ พร้อมกับขยับปากพูดไร้เสียงผ่านกระจกเข้ามาว่า... *"เปิดหน้าต่างให้หน่อยสิครับคนดี... หรือจะให้พี่พังเข้ามาเองเพราะทนคิดถึงไม่ไหวเหมือนกัน?"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ