หวานจนมดขึ้นจอ

เสียงตบโต๊ะดัง *“ปัง!”* สนั่นร้านกาแฟหน้ามอ จนแก้วชาเขียวเย็นเฉียบของโต๊ะข้างๆ ถึงกับกระฉิดกระเด็นออกมาเล็กน้อย สมเป็นฝีมือของต้นข้าวที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ ที่สว่างวาบแสดงข้อความแชทจากกลุ่มรวมแก๊งเพื่อนสนิทที่กำลังโหมกระหน่ำส่งสติกเกอร์แซวกันจนแชทแทบพัง [ข้าวโอ๊ตเจ้าเก่า]: อู๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! แสบตามากแกรรร หวานจนมดไต่ขึ้นจอไอแพดกูละเนี่ย! [ไอ้เจκιจ้า]: นึกว่าดูซีรีส์เกาหลี พี่อาร์ตตัวพ่อสายเปย์กับน้องต้นข้าวคนซึน โมเมนต์นี้กราบค่ะแม่! [มินนี่คนสวย]: หวานเกินเบอร์มากแก ประโยค "เดี๋ยวพี่ป้อนนะคับ" เมื่อกี้ ร้องกรี๊ดลั่นหอพักจนป้าข้างห้องเคาะผนังเตือนแล้วเนี่ย! ต้นข้าวอยากจะมุดลงไปใต้โต๊ะเสียเดี๋ยวนี้ สองมือบางกำโทรศัพท์แน่นจนนิ้วข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน สมองตื้อตันจนคิดคำด่าไม่ออก ได้แต่หันขวับไปมองหน้าต้นเหตุที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—พี่อาร์ต รุ่นพี่ปีสี่ตัวแสบ ที่ตอนนี้แม้สีหน้าจะมีความเลิกล่กเหงื่อตกอยู่บ้างตามเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด "พี่อาร์ต!" ต้นข้าวเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคืองสุดขีด "เพราะพี่คนเดียวเลย! ดูพวกมันแชทแซارดิเนี่ย! บอกแล้วว่าอย่ามาหยอดอะไรเลี่ยนๆ ในแชทกลุ่ม ทำไมพี่ไม่ฟังคะ!" พี่อาร์ตไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความขบขัน ร่างสูงใหญ่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะยื่นมือหนามาวางท้าวคางบนโต๊ะ แล้วส่งสายตากรุ้มกริมชนิดที่ต่อให้ต้นข้าวท่องบทสวดมนต์สิบจบก็ต้านทานไม่ไหว "อ้าวดูกลุ่มหรอครับ... เอ้ย! ดูสิครับน้องต้นข้าว" พี่อาร์ตแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาพิฆาตส่งตรงมาจากดวงตากลมโตคู่สวย "ก็พี่หมั่นเขี้ยวเรานี่นา ใครใช้ให้ตอนบ่นเรื่องชีทเรียนแล้วทำหน้ามุละมอมน่ารักขนาดนั้นเล่า ใครเห็นก็อยากแกล้งทั้งนั้นแหละ" "ใครน่ารัก! พี่สิหน้ามุละมอม! แล้วเลิกทำหน้าเจ้าเล่ห์แบบนี้ใส่ผมเลยนะ!" ต้นข้าวโวยวายเสียงเบาลงมาหน่อยด้วยความเกรงใจโต๊ะรอบข้าง แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่าเดิมกลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังเขินจนแทบระเบิด "ผมจะงอนพี่แล้วนะ! งอนจริงด้วย! สามวัน... ไม่สิ หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ เลย!" "โอ๋ๆๆ ครับผม..." พี่อาร์ตยิ้มกริ่ม ขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งตรงข้ามอีกนิดจนแทบจะชิดกัน "งอนหนึ่งสัปดาห์แล้วใครจะพาไปกินบิงซูร้านโปรดล่ะครับ หื้ม? หรือว่าจะให้พี่ตามง้อด้วยการส่งชานมไข่มุกไปเสิร์ฟถึงหน้าห้องทุกวันดี" "ไม่ต้องเลย! ชานมไข่มุกก็ซื้อเองได้!" ต้นข้าวเชิดหน้าขึ้นหนีสายตากรุ้มกริมคู่นั้น พยายามทำเป็นสนใจหลอดดูดน้ำในแก้วของตัวเอง แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยินเสียงไปด้วย บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงพูดคุยจอแจในร้านกาแฟ เสียงเครื่องชงกาแฟดังฟู่ฟ่า หรือเสียงเพลงคลอเบาๆ ดูเหมือนจะเลือนหายไปเหลือเพียงแค่ระยะห่างระหว่างคนสองคนที่ค่อยๆ ลดลงทีละน้อย ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาจากสายตาที่พี่อาร์ตใช้มองตนเอง มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความทะนุถนอมอย่างปิดไม่มิด จนคนปากแข็งอย่างต้นข้าวต้องเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะหลุดออกมา "นี่... เลิกมองแบบนั้นได้แล้วน่า คนอื่นมองหมดแล้วมั้งเนี่ย" ต้นข้าวพึมพำเสียงเบาหูแดงแจ๋เมื่อกวาดสายตาไปรอบร้านแล้วพบว่า โต๊ะมุมห้องและบาริสต้าหนุ่มหน้าเคาน์เตอร์ต่างก็แอบเหลือบมองมาที่พวกเขาพร้อมอมยิ้มกันเป็นแถบ "ช่างเขาสิครับ ให้เขารู้ว่าพี่กำลังจีบเราอยู่ จะได้ไม่มีใครกล้ามาขายขนมจีบแข่งกับพี่อีก" พี่อาร์ตเอ่ยหน้าตาเฉย น้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนที่จงใจลดระดับเสียงให้ได้ยินกันแค่สองคน ยิ่งทำให้ท้องไส้ของต้นข้าวปั่นป่วนราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในนั้น "ใครให้พี่จีบไม่ทราบ ยังไม่ได้อนุญาตสักหน่อย..." ต้นข้าวพึมพำงึมงำในลำคอ ทว่ามือบางกลับเลื่อนไปหยิบทิชชูมาม้วนเล่นแก้เขิน "อ้าว ไม่ต้องขออนุญาตหรอครับสำหรับการจีบแฟนตัวเองเนี่ย" พี่อาร์ตเลิกคิ้วสูง แกล้งทำเป็นตีหน้าซื่อตาใส "อ้าว... เผลอพูดคำว่าแฟนออกไปอีกแล้ว แบบนี้ต้องรับผิดชอบด้วยการพาไปเลี้ยงขนมเพิ่มอีกมื้อแล้วมั้งครับ" "พี่อาร์ต! คนฉวยโอกาส!" ต้นข้าวแหวลั่น ยกมือขึ้นทำท่าจะปาซองทิชชูใส่หน้ากวนๆ นั้น แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับตัว โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นครืดคราดติดต่อกันรัวๆ จนหน้าจอแทบไหม้ [ไอ้เจκιจ้า]: โหยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! แฟนเก่าแฟนใหม่อะไรยะ! นี่ยังไม่ได้แต่งตั้งยศตำแหน่งกันเลยนะแกรรร! [ข้าวโอ๊ตเจ้าเก่า]: ฉันเหม็นความรัก! ฉันเกลียดคนมีความสุข! ไอ้อาร์ตแกมันแน่มาก กล้าหยอดเพื่อนฉันต่อหน้าธารกำนัล! [มินนี่คนสวย]: ต้นข้าวแกอย่าไปยอมมมมมมม! จูบโชว์สักทีสิคะฉันยอมจ่ายค่าปรับในร้านเลยเอ้า! ต้นข้าวอ่านข้อความในกลุ่มแล้วอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้สักตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เพื่อนฝูงแต่ละคนนี่คือตัวดีคอยชงเข้มยิ่งกว่าชาไทย พลันนิ้วเรียวก็รีบกดแป้นพิมพ์เพื่อแก้ตัวรัวๆ [ต้นข้าวเองครับ]: พวกแกเงียบปากไปเลยนะ! ใครแฟนใครไม่มีทั้งนั้น! แค่รุ่นพี่รุ่นน้องเว้ย! เลิกแซวเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ยไอ้พวกบ้า! ทว่าในจังหวะที่ต้นข้าวกำลังพิมพ์ข้อความแก้ตัวด้วยความหัวเสียอยู่นั้น นิ้วมือหนาของพี่อาร์ตก็ยื่นเข้ามาแตะที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขาเบาๆ ก่อนจะดึงเครื่องมือถือออกจากมือไปดื้อๆ ต้นข้าวสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ "พี่อาร์ต! เอาคืนมานะ! จะพิมพ์เคลียร์กับพวกมัน!" ต้นข้าวโวยวายพยายามจะแย่งโทรศัพท์กลับมา แต่คนตัวสูงกว่ากลับยกมือขึ้นชูสูงเหนือหัวอย่างสบายๆ แถมยังก้มหน้าพิมพ์ข้อความอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ไม่ต้องเคลียร์หรอครับ ปล่อยให้พวกมันอิจฉาเล่นไปนั่นแหละดีแล้ว" พี่อาร์ตเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะกดส่งข้อความสุดท้ายเข้ากลุ่มแชทที่ตอนนี้กำลังปั่นป่วนสุดขีด แล้ววางเครื่องมือถือคว่ำไว้กับโต๊ะตามเดิม ต้นข้าวใจหายวาบ ลางสังหรณ์ประหลาดแล่นริ้วขึ้นมากลางหลัง รีบคว้ามือถือพลิกกลับมาดูหน้าจอทันทีด้วยความระทึกใจ และวินาทีที่สายตาได้กวาดอ่านข้อความล่าสุดที่ถูกส่งออกไปในกลุ่มแชทจากมือของพี่อาร์ต... ลมหายใจของต้นข้าวก็สะดุดกึก รอยยิ้มขัดขืนบนใบหน้าแข็งค้างในทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดจนแทบหลุดออกจากเบ้า ขณะที่ข้อความนั้นสะท้อนเด่นหราอยู่กลางหน้าจอ— [ข้อความที่ถูกส่งจากบัญชีของคุณ]: "ก็บอกว่าเป็นแฟนกันแล้วไงครับ... เดี๋ยวเลิกเรียนไปรับนะคับที่รัก" "พ... พี่อาร์ต!" ต้นข้าวหวีดร้องเสียงหลง หน้าแดงวาบจนร้อนฉ่าไปหมด ขณะที่เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มแชทเพื่อนสนิทดังรัวเป็นชุดใหญ่ชนิดที่เรียกว่าระเบิดตู้มกลางจอจนโทรศัพท์สั่นไม่หยุด! สมุดบันทึกสีน้ำตาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่รักคู่นี้เสมอนะคะ