ที่ห้องสมุดไม่มีความลับ

"ถอยไปเลยนะพี่อาร์ต! นี่ห้องสมุดนะ ไม่ใช่ซุ้มไก่ชน จะมานั่งเบียดไหล่กันทำไมเนี่ย!" ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางขยับตัวหนีร่างสูงโปร่งที่จงใจหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดียวกับฉันจนแทบจะเกยกันอยู่รอมร่อ กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดเหมือนเพิ่งอาบน้ำใหม่ของคนข้างกายมันชวนให้สติสตังกระเจิดกระเจิงพอๆ กับการที่เขากำลังจ้องหน้าฉันไม่วางตา "ก็ตรงอื่นคนนั่งเต็ม พี่ก็ต้องเบียดเราสิ" อาร์ตเอ่ยหน้าตาย มือหนาถือหนังสือชีวะเล่มหนาปึกกางไว้บนโต๊ะ แต่สายตาเขาน่ะเหรอ... ไม่ได้มองตัวอักษรเลยสักนิด "โต๊ะว่างตั้งหลายตัวตรงนู้น! พี่แกล้งผมเหรอ" ฉันถลึงตาใส่ พยายามทำเสียงให้เบาที่สุดตามกฎของห้องสมุด ทั้งที่ใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ไม่รู้ว่ะ" เขาตอบกวนๆ ก่อนจะเท้าคางมองฉัน "สงสัยช่วงนี้พี่เป็นโรคขาดแคลนความสดใส มั้ง? เห็นเราแล้วมันรู้สึกเหมือนได้ชาร์จแบตฯ อ่ะ" คำหยอดระดับสิบกะโหลกที่พ่นออกมาหน้าตายแบบนั้นทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าวเป็นลูกตำลึง ปากก็ไวเท่าความคิด "ประสาท! ไปชาร์จแบตฯ ที่เซเว่นฯ ไป๊ อย่ามาเพ้อเจ้อแถวนี้ คนจะอ่านหนังสือ!" ฉันก้มหน้าก้มตาสนใจชีทสรุปในมือ หวังจะใช้ตัวอักษรเป็นเกราะกำบังจากสายตารุกรานของคนตรงหน้า แต่ทว่า... พลันสายตาฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์ของพี่อาร์ตที่วางทิ้งไว้ข้างๆ ตัว เครื่องมันดับลงไปแล้ว แต่แสงแจ้งเตือนบางอย่างเพิ่งเด้งขึ้นมา *‘ถ้ารักเด็กคนนี้แล้วมันผิดมากไหมวะ... อยากจีบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยวะไอ้พวกสัส’* ข้อความแชทในกลุ่มเพื่อนของเขา... ที่เด้งขึ้นมาค้างอยู่บนหน้าจอ ฉันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลไม่ทัน พี่อาร์ต... พี่อาร์ตเนี่ยนะคิดจะจีบฉัน? ไม่สิ เขาพูดถึงใคร? หรือว่า... "มองอะไร?" เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นใกล้ใบหูจนฉันสะดุ้งสุดตัว พี่อาร์ตยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมสะอาดนั้นเข้มข้นขึ้นจนฉันทำอะไรไม่ถูก "เปล่า! ไม่ได้มอง!" ฉันรีบก้มหน้าจนคางแทบชิดอก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกลองรัว "เหรอ... แต่เห็นจ้องแชทพี่ไม่วางตาเลยนะ" เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงเปลี่ยนจากกวนประสาทเป็นจริงจังจนน่าประหลาดใจ "ต้นข้าว... พี่ไม่ได้อยากเป็นแค่พี่รหัสที่กวนประสาทเราเล่นไปวันๆ หรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยไม่ตั้งใจ แววตาของพี่อาร์ตในตอนนี้ไม่มีความขี้เล่นเหลืออยู่เลย มีเพียงความหม่นแสงที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นแววตาของคนที่กำลังแบกความลับอะไรบางอย่างไว้หนักอึ้ง "หมายความว่าไง..." ฉันถามเสียงสั่น ความโกรธเคืองเรื่องที่เขาชอบมาแกล้งหายวับไปกับตา เหลือเพียงความสงสัยที่ถาโถมเข้ามา พี่อาร์ตถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาดึงหน้ากระดาษที่ฉันกำลังอ่านอยู่ออก แล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างรัวๆ *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้นในแชทกลุ่ม ‘แก๊งค์ป่วนโซนหอสมุด’ ที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน ทั้งที่คนในกลุ่มก็มีกันอยู่แค่ไม่กี่คน พี่อาร์ตทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ทำเอาคนทั้งห้องสมุดแทบจะกลายเป็นอากาศธาตุในความรู้สึกฉัน เขาส่งข้อความเข้ามาว่า: *‘เปิดแชทดูดิ ถ้าพี่บอกว่าชอบเราจริงๆ แล้วเราจะโกรธไหม... หรือว่าจะวิ่งหนี?’* มือฉันสั่นเทา กดเข้าไปที่หน้าต่างแชทส่วนตัวที่เขาส่งข้อความทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที มือถือในมือหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงไว้ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้ตัวเรา ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดของ ‘ใครบางคน’ จะดังขึ้นข้างหลังพี่อาร์ต "อ้าว... นั่งอยู่ด้วยกันเหรอ? กำลังสนุกกันอยู่เชียวนะ" ฉันและพี่อาร์ตหันไปมองพร้อมกัน และนั่นทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจ... เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น คือพี่ชายคนละแม่ของพี่อาร์ต คนที่เคยทำลายความสัมพันธ์ของเราเมื่อปีก่อน และเขากำลังมองมาที่มือถือในมือฉันด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ไง... อาร์ต ดูเหมือนความลับของแกจะเริ่มเก็บไม่อยู่แล้วนะ" ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรัก (ที่แอบวุ่นวาย) ของต้นข้าวกับพี่อาร์ตนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!