อย่าจีบกลางกลุ่ม!

หน้าจอโทรศัพท์มือถือของต้นข้าวสั่นรัวติดต่อกันเกือบสิบครั้ง จนนิ้วเรียวที่กำลังไถหน้าจอไอแพดเพื่อทำงานส่งอาจารย์ต้องหยุดชะงัก เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียวดังระรัวราวกับมีคนกำลังถล่มตึก แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มปีสองกระตุกวูบไม่ใช่ความถี่ของข้อความ หากเป็นชื่อกลุ่มแชทที่ขึ้นหราอยู่บนสุด—*‘แก๊งคนโสดโปรดจีบ (แต่มีเจ้าของแล้วบางคน)’* กลุ่มรวมเพื่อนคณะและรุ่นพี่ร้อยกว่าชีวิตที่ตอนนี้... กำลังเงียบกริบราวกับนัดกันตาย ต้นข้าวสูดหายใจเข้าลึก ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยกดเปิดเข้าไปดูข้อความล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามาเมื่อสามวินาทีก่อน และนั่นก็ทำให้เขาอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้สักให้รู้แล้วรู้รอด **[Art_Suradet]:** *@{TonKhao.22} น้องต้นข้าวครับ เลิกสนใจชีทสรุปพวกนั้นแล้วหันมาสนใจพี่ดีกว่า... หน้าตาอย่างพี่ไม่ต้องอ่านหนังสือก็สอบผ่าน แต่ถ้าเป็นเรื่องรัก ศึกษามาสี่ปีเต็ม พร้อมสอบวิชาหัวใจน้องคนเดียวเลยครับ* ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่การหยอดธรรมดา แต่มันคือการหยอดกลางลานประหารที่มีสักขีพยานร่วมร้อยชีวิต! ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้าเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาจนลามไปถึงใบหู ต้นข้าวอ้าปากค้าง ไร้คำพูดใดๆ จะหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากนอกจากเสียงสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ด้วยความเคืองระคนเขินจนแทบจะระเบิด ตัวอักษรพิมพ์ว่า *'พี่อาร์ตบ้าไปแล้วหรือไง!'* ค้างเติ่งอยู่ที่แป้นพิมพ์ แต่ยังไม่ทันได้กดส่ง ข้อความในกลุ่มก็เริ่มระเบิดระเบ้อขึ้นมาอีกระลอก **[Boss_ME]:** *0_________0 เชี่ยยยยยยยยย!* **[Mim_Natnicha]:** *กราบความกล้าของพี่อาร์ตค่ะคุณผู้ชมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม* **[Kan_Phakin]:** *ไอ้อาร์ต! มึงมือลั่นหรือโดนของวะ หน้ากลุ่มใหญ่ขนาดนี้ มึงกล้าเล่นมุกนี้เลยเหรอวะเนี่ย 5555555* **[P_Jane_Sec]:** *อุ๊ยตาย ว้ายปังมากแม่! น้องต้นข้าวขา พี่ว่ารับรักเถอะค่ะ สงสารความพยายามของอีตาประธานค่ายเขาหน่อย เหงือกแห้งมานานละ* ต้นข้าวกัดริมฝีปากแน่นจนแทบห้ามเลือดไม่ไหว มือข้างที่ว่างทุบลงบนโต๊ะเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนทำอะไรไม่ถูก เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อยากจะมุดแผ่นดินหนีหายไปซะเดี๋ยวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมพี่ร่างสูงปีสี่คนนี้ถึงได้หน้ามึนหน้าทนขนาดนี้นะ! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเล่นอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะ แต่ดูสิ่งที่เขาทำสิ... เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียترยิ่งกว่าเดิมอีก! ภายในห้องสมุดคณะที่เงียบสงบ ต้นข้าวกลับรู้สึกเหมือนมีเสียงกลองชุดดังกระหน่ำอยู่ในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมาก่อนจะรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปในแชทกลุ่มด้วยความเร็วแสง **[TonKhao.22]:** *พี่อาร์ต! บ้าหรือเปล่าเนี่ย มากดส่งในกลุ่มรวมทำไม! ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! 😡😡😡* **[TonKhao.22]:** *แล้วใครให้มาหยอดอะไรแบบนี้กลางกลุ่มเล่า! คนเห็นเป็นร้อยนะเว้ย!* ผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที ข้อความจากอีกฝ่ายก็เด้งสวนกลับมาทันทีราวกับนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ตลอดเวลา **[Art_Suradet]:** *ก็ตั้งใจให้คนเห็นเป็นร้อยนี่แหละครับ... จะได้รู้ทั่วกันว่าแถวนี้มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของก็น่ารักมากด้วย เขินเหรอครับหูแดงใหญ่แล้วนะ* ต้นข้าวสะดุ้งเฮือก รีบยกมือขึ้นจับใบหูตัวเองทันที... มันร้อนผ่าวและแดงแจ๋อย่างที่อีกฝ่ายว่าจริงๆ ให้ตายสิ! คนบ้าคนนี้แอบมองเขาอยู่หรือไงถึงได้รู้ว่าเขากำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะอุณหภูมิสูงขึ้นฉับพลัน ทั้งที่แอร์ในห้องสมุดก็ปรับไว้เสียหนาวจัด กลุ่มแชทที่ตอนนี้กลายเป็นเวทีแสดงความอิจฉาตาร้อนและเสียงแซวระรัวยิ่งกว่างานวัด ทำให้ต้นข้าวแทบอยากจะปิดเครื่องโทรศัพท์แล้วโยนทิ้งถังขยะไปเสียให้พ้นๆ **[Mim_Natnicha]:** *แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม น้ำตาลในเลือกล้นจอแล้วค่ะคุณพี่!* **[Boss_ME]:** *กูเหม็นความรักโว้ยยยยยยยยยยยยยยย ไอ้ดินหลบไป ไอ้นี่มันเอาจริงวะ!* **[Art_Suradet]:** *@{TonKhao.22} เลิกสนใจคนอื่นแล้วตอบไลน์ส่วนตัวพี่ได้แล้วครับ... พี่รอนานแล้วนะ* ต้นข้าวยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติที่กระเจิดกระเจิงไปไกล ปากก็บ่นงึมงำกับตัวเองเบาๆ ว่าอยากจะจับตีสักทีสองทีฐานที่ทำให้เขาเสียอาการต่อหน้าธารกำนัลขนาดนี้ แต่ในขณะที่เขากำลังจะกดออกจากแอปเพื่อไปเคลียร์กับคนเจ้าเล่ห์ในแชทส่วนตัว หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความส่วนตัวจากใครบางคนที่ไม่คาดคิดว่าจะทักมาในเวลานี้... *“ไง... อาร์ต ดูเหมือนความลับของแกจะเริ่มเก็บไม่อยู่แล้วนะ... สนใจมาเคลียร์กับทางนี้หน่อยไหมล่ะ ต้นข้าว”* ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความสงสัย เมื่อข้อความนั้นไม่ได้มาจากพี่อาร์ต แต่มาจากรุ่นพี่ปีสี่อีกคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน... และเป็นคนเดียวกับที่เคยเตือนเขาเรื่องความลับบางอย่างเมื่อสัปดาห์ก่อน ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!