คนขี้โวยวายแพ้ทาง

“พี่รุจน์... พี่จะมาทักแบบนี้ในแชทกลุ่มทำไมคะเนี่ย! คนอื่นเขาเข้าใจผิดกันหมดแล้วนะ!” ฉันพิมพ์ข้อความกลับไปแทบจะทันทีที่เห็นหน้าจอแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดจนอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง รุ่นพี่ปีสี่คนนั้น... ไอ้พี่รุจน์จอมเจ้าเล่ห์นั่นจงใจพิมพ์ประโยคกึ่งหยอกกึ่งแฉเรื่อง ‘ความลับบางอย่าง’ ของฉันลงในกลุ่มงานกิจกรรมของคณะ ซึ่งแน่นอนว่าในกลุ่มนั้นมี ‘ใครบางคน’ อยู่ด้วย หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด มันไม่ใช่แค่เรื่องความลับหรอกนะ แต่มันคือการที่พี่อาร์ต... คนที่ฉันพยายามจะตีตัวออกห่างมาตลอดทั้งอาทิตย์ กลับกำลัง ‘อ่าน’ ข้อความนั้นอยู่ *Art_t: [ส่งสติกเกอร์หมีทำตาโต] อ้าว... ความลับอะไรเหรอครับน้องต้นข้าว? ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ หืม?* นั่นไง... ประโยคกำกวมแบบที่ถนัดนักล่ะไอ้พี่อาร์ต! ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดจางๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติที่กำลังจะหลุดลอยไป เพราะตอนนี้ในห้องสมุดที่เงียบสงัด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของฉันมันดังเกินความจำเป็นไปมากจนคนข้างๆ เริ่มหันมามองด้วยสายตาตำหนิ ฉันรีบคว้าโทรศัพท์แล้วเดินหนีออกจากมุมเงียบๆ นั้นตรงไปที่ระเบียงทางเดินด้านหลังตึก ทันใดนั้น มือถือในมือก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่ม... เป็นสายเรียกเข้าจาก ‘พี่อาร์ต’ ฉันมองหน้าจอนิ่ง ความลังเลถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ถ้ากดรับ พี่เขาต้องต้อนให้จนมุมแน่ๆ แต่ถ้าไม่รับ... ความสงสัยในใจของเขาก็จะยิ่งบานปลาย “ฮัลโหล... ว่าไงคะ” ฉันกรอกเสียงลงไป พยายามทำให้นิ่งที่สุด “ไม่ต้องทำเสียงแข็งใส่พี่เลยครับ” เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นดังลอดออกมาจากปลายสาย ทำเอาฉันเผลอชะงัก “สรุปว่าความลับอะไรที่พี่รุจน์เขาพูดถึง? น้องต้นข้าวมีอะไรปิดบังพี่อยู่หรือเปล่า?” “ก็ไม่มีอะไรนี่คะ พี่รุจน์ก็แค่กวนประสาทไปเรื่อย พี่อาร์ตอย่าไปใส่ใจเลย” “แต่พี่ว่าพี่เริ่มสนใจแล้วนะ... แล้วก็สนใจคนแถวนี้มากขึ้นด้วย” คำพูดหยอดทิ้งท้ายแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำเอาฉันร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ฉันเม้มปากแน่น พยายามจะด่ากลับด้วยประโยคเดิมๆ ที่ชอบใช้ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเองที่ประตูทางออกระเบียงเปิดออก พร้อมกับร่างสูงที่คุ้นตาของรุ่นพี่ปีสี่ก้าวออกมา พี่อาร์ตยืนอยู่ตรงนั้น... เขาไม่ได้แค่โทรมา แต่เขา ‘ตาม’ มาหาฉันถึงที่นี่ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองมาที่ฉันนิ่ง มือข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์ค่อยๆ เลื่อนมาเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง ท่าทางสบายๆ นั่นขัดกับบรรยากาศกดดันที่เขาสร้างขึ้นโดยสิ้นเชิง ฉันลดโทรศัพท์ลงช้าๆ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่คนตรงหน้า “พี่อาร์ต...” ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ “ตกใจเหรอ?” เขาถามพร้อมก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนฉันต้องถอยหลังไปพิงกับขอบระเบียงโดยอัตโนมัติ “ทำไมต้องทำท่าทางแบบนั้นด้วยคะ... ขู่กันเหรอ?” ฉันถามพลางหรี่ตาลง พยายามรักษามาดคนขี้โวยวายไว้ให้มั่น แต่มือไม้เจ้ากรรมดันสั่นจนต้องกำชายเสื้อนักศึกษาแน่น “ไม่ได้ขู่สักหน่อย” เขาหลุดขำเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่คืบ “พี่แค่กำลัง ‘จีบ’ อยู่... ไม่รู้ตัวเหรอครับน้องต้นข้าว?” คำพูดตรงไปตรงมาทำเอาความร้อนพุ่งทะลุจุดเดือด ฉันรู้ตัวเลยว่าตอนนี้หน้าของฉันต้องแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหูแน่ๆ ฉันพยายามเบือนหน้าหนี แต่พี่อาร์ตกลับใช้มืออีกข้างยันขอบระเบียงกักตัวฉันไว้ “หน้าแดงขนาดนี้... เขินพี่เหรอคะ?” “ใครเขิน! ไม่ได้เขินสักหน่อย! ออกไปเลยนะพี่อาร์ต อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบนี้ หนูไม่ชอบ!” ฉันพยายามผลักอกเขา แต่เขากลับนิ่งเหมือนหินผา “ไม่ชอบจริงๆ เหรอ?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ เป็นยิ้มที่ทำลายล้างความตั้งใจของฉันจนพังไม่เป็นท่า “ถ้าไม่ชอบ... แล้วทำไมหัวใจน้องเต้นแรงจนพี่ได้ยินไปถึงตรงนี้เลยล่ะ?” เขาขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย ความรู้สึกแพ้ทางมันตีตื้นขึ้นมาในอกจนฉันแทบหายใจไม่ออก สมองสั่งให้หนี แต่ร่างกายกลับเหมือนถูกแช่แข็งไว้กับที่ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของฉันกำลังสั่นคลอนและหน้าแดงก่ำจนปิดไม่มิด เสียงข้อความจากโทรศัพท์ที่ฉันถือค้างไว้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความใหม่จาก ‘พี่รุจน์’ ที่ส่งเข้ามาแทรกจังหวะที่ชวนหัวใจเต้นผิดจังหวะนี้พอดี *[พี่รุจน์: ถ้ารู้ว่าอาร์ตมันมาหาขนาดนี้ พี่ว่าพี่ควรบอกความลับเรื่องที่ต้นข้าว ‘เคยแอบชอบพี่สมัยปีหนึ่ง’ ให้มันรู้ไปเลยดีไหมนะ?]* ฉันเบิกตากว้าง มือสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ พี่อาร์ตชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความสงสัยฉับพลัน เขาหันมามองที่หน้าจอโทรศัพท์ของฉันในเสี้ยววินาทีที่ฉันพยายามจะกดล็อกหน้าจอ “ความลับอะไร...” เสียงของพี่อาร์ตเปลี่ยนไปเป็นโทนต่ำที่น่าขนลุก “ที่น้องต้นข้าวเคยแอบชอบใครสักคน... แล้วทำไมพี่รุจน์ถึงรู้เรื่องนี้ล่ะครับ?” ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านเรื่องราววุ่นๆ ของต้นข้าวและพี่อาร์ตมาจนถึงตอนนี้นะคะ!