โชคชะตาเล่นตลก

"ถ้าคุณพี่ส่งรูปหน้าสดตอนเพิ่งตื่นนอนมาให้อีกรูปเดียว ต้นข้าวจะบล็อกแชทจริง ๆ ด้วยนะคะ!" นิ้วเรียวของต้นข้าวรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือจนแทบจะทะลุหน้าจอ ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความหงุดหงิดปนความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาจนพวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ภายในห้องสมุดคณะที่เงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่า ๆ เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์เครื่องเดิมดังขึ้นอีกครั้งราวกับตั้งใจจะกวนประสาทเขาให้สติหลุด ภาพที่พี่อาร์ต—รุ่นพี่ปี 4 ตัวแสบ ส่งมาก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที เป็นภาพเซลฟี่หน้ากระจกที่เจ้าตัวใส่เสื้อยืดสีขาวบางเบา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ แถมยังมีแคปชั่นชวนหมั่นไส้ว่า 'ตื่นมาก็เจอหน้าเด็กแถวนี้ลอยอยู่ในหัวเลยครับ' ใครมันจะไปทนไหวกันเล่า! ต้นข้าวสะบัดหน้าหนีหน้าจอโทรศัพท์ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะเสียอย่างนั้น *ครืด...* เสียงเก้าอี้ไม้ถูกดึงออกเบาะ ๆ ตรงข้ามที่นั่งของเขา พร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนทิ้งตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ติดจะกวนประสาทนิด ๆ ดังขึ้นเหนือหัว "บ่นอะไรอยู่ครับเด็กน้อย หน้าบึ้งเชียว ระวังหน้าแก่เร็วนะ เราน่ะ" ต้นข้าวสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองบุคคลมาใหม่ทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่าเป็นบุคคลที่เพิ่งส่งข้อความก่อกวนเขาไปเมื่อห้านาทีก่อน พี่อาร์ตกำลังนั่งเท้าคางส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งรุ่นน้องคนนี้จนหัวปั่น "พี่อาร์ต! มาโผล่ตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย แล้วใครอนุญาตให้นั่งฝั่งนี้คะ ลุกไปเลยนะ!" ต้นข้าวโวยวายเสียงเบาแต่หน้าตาเอาเรื่อง มือเล็กทำท่าจะผลักไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว "อ้าว ก็อาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ของเราสั่งมาไม่ใช่เหรอครับ ว่าให้เด็กปีสองที่ตกเป็นเหยื่อ... เอ๊ย หมายถึงเด็กปีสองที่ต้องมาทำรายงานวิจัยร่วมกับรุ่นพี่ปีสี่ รีบเคลียร์งานให้เสร็จภายในสัปดาห์นี้" พี่อาร์ตลอยหน้าลอยตาตอบ พรางหยิบชีทเอกสารปึกหนาขึ้นมาเปิดดูหน้าปกผ่าน ๆ "แล้วในฐานะที่พี่เป็น 'คู่หู' (ที่พี่เต็มใจเสนอตัว) ของน้องต้นข้าว พี่ก็เลยต้องรีบมาคุมความประพฤติ เอ้ย มาติวหนังสือให้ไงครับ" คำว่า 'คู่หู' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำพักน้ำแรงที่จงใจหยอกล้อ ทำเอาต้นข้าวอยากจะหยิบหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนาฟาดหัวคนตรงหน้าสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ... โชคชะตาเล่นตลกอะไรนักหนากับชีวิตของต้นข้าวกันนะ! ทำไมอาจารย์ถึงใจร้ายจับคู่เขากับไอ้รุ่นพี่จอมกะล่อนคนนี้ได้ ลำพังแค่ต้องมานั่งตอบแชทในกลุ่มรวมคณะที่มีพี่อาร์ตคอยหยอดคำหวานจนคนอื่นแซวกันทั้งภาควิชาก็แทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว นี่ต้องมานั่งหายใจร่วมห้อง ทำวิจัยหัวข้อเดียวกัน แถมยังต้องทนฟังเสียงทุ้ม ๆ ที่คอยกวนประสาทอยู่ใกล้ ๆ อีก ประสาทสัมผัสทุกส่วนของต้นข้าวเหมือนจะรวนไปหมดแล้วจริงๆ "ผมไม่ได้อยากคู่กับพี่สักหน่อย! อาจารย์ต่างหากที่สุ่มรายชื่อ... แล้วอีกอย่าง ผมทำคนเดียวก็ได้ ทำไมต้องให้พี่มาช่วยคุมด้วยเล่า" ต้นข้าวเชิดหน้าเถียง ตาขวางใส่คนที่นั่งยิ้มรับหน้าตาเฉย "ทำคนเดียวมันเหงาทราบไหมครับ... อีกอย่าง พี่อยากช่วยเราต่างหากล่ะ" พี่อาร์ตลดเสียงลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง จนต้นข้าวเผลอชะงักไป ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่อ่านยาก ทำเอาความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอีกรอบอย่างไม่มีสาเหตุ *ตึ๊กตััก ตึ๊กตัก* เสียงหัวใจตัวเองดังชัดเสียจนต้นข้าวกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยิน เขาต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองชั้นหนังสือด้านข้างแทน เพื่อซ่อนอาการรวนเรที่ควบคุมไม่ได้ "พ...พูดจาอะไรแปลก ๆ อีกแล้วนะ พี่อาร์ตนี่ชอบหยอดเรื่อยเปื่อยจริง ๆ เลย" ต้นข้าวพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า มือเล็กหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือไปมาแก้เก้อ "ไม่ได้หยอดเรื่อยเปื่อยสักหน่อยครับ พี่ตั้งใจพูดต่างหาก" พี่อาร์ตยิ้มกริ่ม ขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งของต้นข้าวอีกนิด จนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงอย่างน่าใจหาย "ไหนดูสิ หัวข้อที่เราต้องทำคือเรื่องอะไร... 'อิทธิพลของสื่อโซเชียลมีเดียที่มีต่อพฤติกรรมผู้บริโภคยุคดิจิทัล' อืม... หัวข้อกว้างเป็นทะเลเลยนะเนี่ย สงสัยเราต้องหาเวลาไป 'เดท' เอ้ย ไปหาข้อมูลนอกสถานที่กันบ่อย ๆ แล้วล่ะมั้งครับน้องต้นข้าว" "ใครจะไปเดทกับพี่กันล่ะคะ! เลิกพูดจาเจ้าเล่ห์สักทีเถอะ รีบเปิดคอมพิวเตอร์แล้วพิมพ์โครงร่างงานส่งอาจารย์ได้แล้วค่ะ ชักช้าเดี๋ยวผมตีตายเลย" ต้นข้าวแยกเขี้ยวขู่ใส่ ทั้ง ๆ ที่ใบหูสองข้างแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ "ครับ ๆ ยอมแล้วครับคุณภรรย... เอ้ย คุณคู่หู" พี่อาร์ตหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ยอมหยิบแล็ปท็อปของตัวเองขึ้นมาเปิดแต่โดยดี ทว่าสายตาก็ยังคงแอบชำเลืองมองใบหน้าหวานที่กำลังทำปากมุบมิบด้วยความหมั่นไส้เขาไม่วางตา บรรยากาศในมุมเงียบสงบของห้องสมุดดำเนินไปอย่างทุลักทุเล เสียงถอนหายใจยาว ๆ ของต้นข้าวสลับกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของพี่อาร์ตดังขึ้นเป็นระยะ ท่ามกลางกองเอกสารและหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบ ความวุ่นวายใจที่ต้นข้าวพยายามสร้างกำแพงกั้นไว้ กลับเริ่มสั่นคลอนลงทีละน้อยด้วยความใส่ใจที่อีกฝ่ายแอบแทรกมาในทุกการกระทำ ไม่ว่าจะเป็นการเลื่อนแก้วน้ำชาเขียวโปรดของเขามาวางไว้ให้เงียบ ๆ หรือการช่วยอธิบายทฤษฎีที่ยากเย็นให้เข้าใจง่ายขึ้นในประโยคเดียว จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงเย็น แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้องสมุด ทอดเงายาวของคนทั้งคู่ทับซ้อนกันอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเดิม งานโครงร่างบทแรกเสร็จสมบูรณ์ทันกำหนดส่งพอดี ต้นข้าวพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก "เฮ้อ... เหนื่อยเป็นบ้าเลย" ต้นข้าวบ่นอุบอิบ ฟุบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเองบนโต๊ะอย่างหมดแรง "เก่งมากครับเด็กดี สมand... เอ้ย สมควรได้รับรางวัลนะเนี่ย" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นใกล้ใบหู จนต้นข้าวต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง ทว่า... จังหวะนั้นเองที่ใบหน้าของพวกเขากลับอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่ฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่ารุ่นพี่น้องปกติจะมองกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันแผ่วเบาในความเงียบงัน ทำเอาสมองของต้นข้าวขาวโพลน คิดอะไรไม่ออก ก่อนที่พี่อาร์ตจะทันได้พูดอะไร มือถือบนโต๊ะของพี่อาร์ตก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์จากใครบางคน... หน้าจอแสดงข้อความพรีวิวสั้น ๆ ที่ทำให้หัวใจของต้นข้าวหล่นไปตาตุ่ม เมื่อมันคือข้อความจากกลุ่มแชทคณะที่ถูกส่งเข้ามา โดยมีชื่อของพี่อาร์ตเป็นผู้พิมพ์ข้อความนั้นค้างไว้: *(Art_S4): "ถ้ารักเด็กคนนี้แล้วมันผิดมากไหมวะ... อยากจีบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยวะไอ้พวกสัส"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอมยิ้มไปกับความนุบนิบนี้ด้วยกันนะคะ!