รุ่นพี่ประสาทแดก

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ต้นข้าวถึงกับต้องใช้มือข้างหนึ่งนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความปวดตุบที่แล่นริ้วขึ้นมาทันทีที่สมองประมวลผลข้อความล่าสุดบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเสร็จสิ้น ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องเขม็งไปที่หน้าจอแชทกลุ่มสีเขียว ที่ตอนนี้สมาชิกในกลุ่มต่างพากันส่งสติกเกอร์รูปป๊อปคอร์นและอิโมจิหัวใจลอยฟ่องราวกับกำลังนั่งชมภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ ทั้งที่ความจริงแล้วนี่มันเป็นแค่กลุ่มรวมโปรเจกต์งานภาคเรียนที่มีเพื่อนร่วมชั้นอยู่กันครบถ้วน แต่ไอ้รุ่นพี่ตัวดีอย่าง *พี่อาร์ต* กลับใช้มันเป็นพื้นที่ส่วนตัวในการหยอดคำหวานชวนเลี่ยนใส่เขาซะงั้น ให้ตายเถอะ... หันมามองทำไม... หรือว่าคิดถึงพี่จนเนื้อตัวสั่นไปหมดแล้ว หื้ม? ประโยคคำถามหน้าไม่อายนั้นยังคงลอยเด่นทิ่มแทงความรู้สึกอยู่ตรงหน้า ต้นข้าวสูดหายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอด พยายามสะBredความโกรธที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีด 100 ให้สงบลง ก่อนจะรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วแสงเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ **(TonKhao):** เพ้อเจ้ออะไรของพี่วะครับ! ใครมองพี่ ทุเรศมากนะ พูดจาแบบนี้เอาปีปี๊บคลุมหัวแล้วเดินลงตึกคณะไปเลยไป! **(Art_S4):** อ้าว... ใช้คำว่า "วะ" กับรุ่นปีสี่เลยเหรอครับเด็กดื้อ หืม? แบบนี้ต้องโดนทำโทษแล้วมั้งเนี่ย **(TonKhao):** โทษพ่อพี่ดิ! เลิกกวนประสาทผมสักทีได้ไหมวะ งานกลุ่มก็ไม่ใช่เรื่องของพี่ ทำไมต้องเข้ามาวุ่นวายในแชทรวมเนี่ย คนอื่นเขาจะรำคาญกันหมดแล้วนะเว้ย! **(Art_S4):** คนอื่นรำคาญหรือเปล่าไม่รู้... แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้แก้มแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วมั้งครับ หันมาทางนี้หน่อยสิ พี่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปสามแถวเองนะ ต้นข้าวสะดุ้งโหยงโดยอัตโนมัติราวกับโดนน้ำร้อนลวก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองรอบตัวทันที สายตากวาดมองผ่านโต๊ะอาหารนับสิบโต๊ะจนไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ริมเสาต้นใหญ่ พี่อาร์ตกำลังนั่งยิ้มกริ่ม มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือชูขึ้นโบกหยอยๆ ให้เขา ส่วนมืออีกข้างก็เคาะโต๊ะเป็นจังหวะกวนๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีมึนใส่คนอื่นตลอดเวลาตอนนี้กำลังส่งสายตาแพรวพราวมาให้ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพ HD จนต้นข้าวอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ไอ้รุ่นพี่บ้าเอ๊ย! นั่งอยู่ใกล้แค่นี้ทำไมไม่ยอมบอกฟะ! มานั่งพิมพ์แชทหยอดอยู่ได้ ประสาทแดกชัดๆ! ต้นข้าวรีบหันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าอย่างประหลาดจนมือไม้เริ่มสั่นเทา ปากก็พยายามเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเขินอายที่ดันตีตื้นขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ควรจะโกรธแทบตายแท้ๆ แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้ทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะแบบนี้เล่า **(TonKhao):** โรคจิตชะมัด! ถ้ารู้ว่าว่างมากนักก็เอาเวลาไปเคลียร์โปรเจกต์จบของตัวเองโน่น ไม่ต้องมานั่งส่องผม! **(Art_S4):** โปรเจกต์จบพี่ทำเสร็จตั้งนานแล้วครับ... ตอนนี้สนใจแค่โปรเจกต์หัวใจน้องต้นข้าวมากกว่า ว่าเมื่อไหร่จะใจอ่อนให้พี่จีบสักที **(TonKhao):** 🤮🤮🤮 แหวะ! อ้วกจะแตก! ใครจะไปใจอ่อนกับคนประสาทแบบพี่วะ หลบไปไกลๆ เลยนะ! **(Art_S4):** ปากบอกว่าอ้วก... แต่หูแดงถึงใบหูแล้วนะเด็กน้อย ระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวพี่จะเดินไปอุ้มพากลับหอจริงๆ ด้วย บรรยากาศรอบตัวของต้นข้าวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ ขนลุกเกรียวไปทั่วแผ่นหลังจนต้องลุกขึ้นยืนพรวดจากเก้าอี้เสียงดังเอี๊ยดจนเพื่อนร่วมโต๊ะสะดุ้งโหยงหันมามองเป็นตาเดียว ต้นข้าวไม่สนใจคำถามของเพื่อนสักนิด รีบคว้ากระเป๋าเป้สะพายพาดบ่าอย่างลวกๆ กะว่าจะเดินหนีออกไปจากโรงอาหารให้พ้นรัศมีสายตาของไอ้รุ่นพี่จอมตื๊อคนนี้เสียที แต่ทว่า... ก้าวขาออกไปได้แค่สองก้าว ร่างสูงใหญ่ของคนที่ถูกพูดถึงเมื่อครู่ก็มายืนขวางทางอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลานั้น "จะรีบเดินหนีไปไหนล่ะครับ หื้ม? คนสวย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซวเบาๆ พร้อมกับยื่นมือมาหมายจะคว้าข้อมือของเขาไว้ ต้นข้าวเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนวงใหญ่ใส่คนตัวสูงกว่าอย่างเอาเรื่อง พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตา "ถอยไปเลยนะพี่อาร์ต! อย่ามาเดินตามผมนะเว้ย ไม่งั้นผมเอาไอ้นี่ฟาดหน้าจริงๆ ด้วย" พูดพร้อมกับยกหนังสือเล่มหนาในมือขึ้นขู่ฟอดๆ เหมือนแมวขู่จะตบ พี่อาร์ตหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมพินิจมองท่าทางพยศของรุ่นน้องตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนมันเขี้ยว "ดุเป็นแมวเลยนะเรา... แต่ต่อให้เอาช้างมาฉุด พี่ก็ไม่ถอยหรอกครับ เพราะพี่ตั้งใจจะ..." รุ่นพี่หนุ่มเว้นวรรคจังหวะการพูดไปชั่วขณะ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่ทำเอาต้นข้าวถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกกับประโยคที่กำลังจะหลุดออกมาจากริมฝีปากนั้น "จะจีบ... จนกว่าเราจะยอมเรียกพี่ว่าที่รักนั่นแหละครับ" ต้นข้าวเบิกตากว้าง ค้างเติ่งไปกับคำพูดหน้าตาเฉยนั้น สมองขาวโพลนประมวลผลไม่ทัน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่กำลังจะอ้าปากด่ากลับด้วยความเขินจัด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทในมือถือที่ยังกำไว้แน่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ดวงตากลมโตเหลือบมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ... และข้อความล่าสุดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแชทกลุ่ม ทำเอาลมหายใจของต้นข้าวขาดห้วงไปทันที **(Art_S4):** [ส่งข้อความรูปภาพ - เซอร์ไพรส์] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและเดินทางไปกับความป่วนของเจ้าต้นข้าวกับพี่อาร์ตนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!