แชทกลุ่มไฟลุก

เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์สั่นครืดคราดยาวติดต่อกันสามรอบจนนิ้วเรียวที่กำลังจิ้มหน้าจอเลือกซื้อชีทสรุปวิชาสถิติถึงกับชะงัก ต้นข้าวถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ปลายเล็บสีใสเคาะโต๊ะไม้ในห้องสมุดคณะเสียงดัง *ก๊อก ๆ* เป็นจังหวะระบายอารมณ์ เพราะไม่ว่าจะเป็นเวลาเรียน เวลาอ่านหนังสือ หรือแม้กระทั่งเวลาหายใจเข้าออก กลุ่มแชทสาธารณะที่มีสมาชิกกว่าสองร้อยชีวิตอย่าง ‘รวมพลคนรอด F ปีนี้’ ก็ไม่เคยเงียบสงบลงได้เลยสักนาทีเดียว แถมวันนี้ ประเด็นร้อนในกลุ่มมันดันพุ่งเป้ามาที่ ‘เขา’ อีกแล้วค่ะ **[Mink_MK]:** @Tonkhao ว่าไงคุณน้องปีสอง ตกลงพรุ่งนี้มิตติ้งภาควิชา ใครจะรับหน้าที่ถือป้ายคณะคะ ตัวเต็งอย่างน้องต้นข้าวปฏิเสธไม่ได้นะ งานนี้รุ่นพี่เจาะจงมาเลยค่ะ! ต้นข้าวเบะปากคว่ำใส่หน้าจอแทบจะทันที นิ้วเรียวรีบกดพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยความไวแสง **[Tonkhao]:** ไม่เอาค่ะพี่มิ้งค์! ทำไมต้องเป็นผมตลอดเลย หน้าผมเหมือนคนว่างงานมากเหรอครับ ชีทเทอมนี้ยังกองท่วมหัวอยู่เลยนะ จะให้ไปยืนถือป้ายยิ้มแฉ่งกลางแดดเปรี้ยง ๆ ไม่เอาด้วยหรอก ไปหาคนอื่นเลยครับ! **[Mink_MK]:** อุ๊ย ปากแซ่บจังนะเรา แต่โทษทีเถอะค่ะน้องรัก พอดีพี่ไม่ได้เป็นคนเลือก... คนที่จิ้มชื่อน้องน่ะ เขาเป็น ‘ระดับตำนาน’ ที่เพิ่งโผล่หัวเข้ากลุ่มมาเมื่อกี้ต่างหากล่ะ หึๆ ต้นข้าวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ‘ระดับตำนาน’ อะไรของพวกมันอีก ปกติพี่มิ้งค์ก็ชอบแกงเขาเล่นเป็นประจำอยู่แล้ว ใครจะไปหลงกลเชื่อกันล่ะคะ ทันใดนั้นเอง หน้าจอแชทที่กำลังเลื่อนข้อความเร็วปรื๋อ ก็พลันเงียบกริบลงไปชั่วขณะ... ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ข้อความทั้งหมดหยุดชะงักลงพร้อมกับการปรากฏตัวของสมาชิกใหม่ที่ไม่ได้พบหน้าค่าตานานนับเทอม พี่รหัสเทวดาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจเข้าเรียนแต่เกรดเฉลี่ยสามจุดเก้าห้า และความกวนประสาทระดับ 10/10 ที่ทำเอาต้นข้าวอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตึกคณะทุกครั้งที่เผลอไปต่อปากต่อคำด้วย **[Art_S4]:** ผมเลือกเองครับ. **[Art_S4]:** น้องต้นข้าวเหมาะที่สุดแล้ว หน้าตาตื่น ๆ ตอนโดนแกล้ง มันน่ารักดีเวลาเอามามองจากมุมสูงบนแสตนด์เชียร์ ดวงตากลมโตของต้นข้าวเบิกกว้างขึ้นทันที ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาตีตื้นที่พวงแก้มขาวใสจนรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ไม่ใช่เพราะเขินหรอกนะคะ! แต่มันคือความโกรธผสมความหมั่นไส้ที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คランチต่างหากเล่ะ! **[Tonkhao]:** พี่อาร์ต! ว่าว่างนักเหรอครับ ถึงได้มาสอดเรื่องของชาวบ้านเขาเนี่ย! แล้วใครให้น้อยหน้าว่าผมหน้าตาตื่นห๊ะ! อยากโดนส้นตีนผมทักทายตอนดึก ๆ หรือไงครับถึงได้ขยันหาเรื่องผมนัก! ต้นข้าวพิมพ์รัวข้อความด้วยความเร็วแสง มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาหัวตัวเองจนผมเผ้ายุ่งเหิงไม่เป็นทรง ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนลืมตัวไปเลยว่านี่คือกลุ่มสาธารณะที่มีอาจารย์และรุ่นพี่คนอื่นแฝงตัวอยู่เพียบ **[Art_S4]:** หูย ดุจังเลยครับตัวแค่นี้ **[Art_S4]:** แต่เรื่องส้นตีนเนี่ย... เอาไว้มาคุยกันตัวต่อตัวดีกว่าไหมครับ น้องต้นข้าวสะดวกห้องสมุดชั้นสามตอนนี้เลยหรือเปล่า พอดีพี่เพิ่งเดินขึ้นมาเนี่ยแหละ กำลังมองหา ‘คนปากดี’ แถวนี้อยู่พอดีเลย ต้นข้าวชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตากลมรีบละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ขวับมองไปทางประตูทางเข้าห้องสมุดที่เปิดอ้าซ่ารับลมธรรมชาติทันที ที่มุมเสาต้นที่สาม... ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาหลุดรุ่ยกระดุมบนปลดออกสองเม็ด เรือนผมสีเข้มยุ่งเหิงเล็กน้อยกำลังยืนพิงชั้นวางหนังสือมือหนึ่งส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์ในมือของอีกฝ่ายที่สว่างวาบขึ้นในจังหวะเดียวกับที่ข้อความใหม่เด้งเต้นดิก **[Art_S4]:** หันมามองทำไมครับ... หรือว่าคิดถึงพี่จนเนื้อตัวสั่นไปหมดแล้ว หื้ม? ขอบคุณที่แวะมาอมยิ้มและร่วมเดินทางไปกับความป่วนชวนใจเต้นของต้นข้าวกับพี่อาร์ตนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!