อย่าหายไปไหนนะ

"พี่อาร์ตจะบ้าเหรอ! แค่ฝึกงานนะ ไม่ใช่ย้ายไปอยู่ดาวอังคาร ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกสิบปีด้วยเล่า!" เสียงของต้นข้าวแว้ดขึ้นกลางร้านกาแฟประจำที่พวกเราชอบมานั่งสิงสถิต พี่อาร์ตที่นั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับเสียงโวยวายของคนน้องเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเท้าคางมองด้วยสายตาแพรวพราวที่ทำเอาต้นข้าวแทบอยากจะมุดโต๊ะหนีไปให้พ้นๆ "ก็ที่นั่นไม่มีต้นข้าวให้นั่งมองนี่นา ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าวันๆ หนึ่งถ้าไม่ได้แกล้งเด็กแถวนี้ พี่อาจจะเฉาตายไปก่อนฝึกงานจบก็ได้นะ" "พี่อาร์ต!" ต้นข้าวหน้าแดงก่ำ มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขจนต้องคว้าหลอดในแก้วน้ำมาคนจนน้ำแข็งแทบละลายหมดแก้ว "พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้วนะ คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงเรื่องงาน เรื่องที่พัก เรื่องความปลอดภัย... นี่พี่ไม่คิดจะจริงจังกับชีวิตบ้างหรือไง" พี่อาร์ตขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่ปลายจมูกทำเอาต้นข้าวชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังวูบหนึ่ง "พี่จริงจังเสมอแหละ โดยเฉพาะเรื่องของเรา" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ต้นข้าวเม้มปากแน่น หลบสายตาไปทางหน้าต่างร้านที่ผู้คนเดินขวัญไขว่ แต่ในใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความรู้สึกหน่วงๆ ที่เกาะกุมอยู่ในอกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นับตั้งแต่ที่รู้ว่าเขาต้องไปฝึกงานที่ระยองเกือบสามเดือน "สามเดือนนะพี่อาร์ต..." ต้นข้าวพึมพำ เสียงที่เคยแว้ดแหลมกลับสั่นเครือลงอย่างห้ามไม่ได้ "สามเดือนที่ไม่มีคนมาคอยกวนประสาทในแชทกลุ่ม ไม่มีการทักมาหยอดให้ต้องเสียอาการ... ถ้าเกิดพี่ไปเจอคนใหม่ที่น่ารักกว่า หรือคุยสนุกกว่าล่ะ?" พี่อาร์ตเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาแตะที่หลังมือของต้นข้าวเบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้ต้นข้าวไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว "เด็กดื้อเอ๊ย คิดอะไรของเธอเนี่ย?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา "พี่ไม่เคยให้ความสำคัญกับใครมากพอที่จะยอมให้เขาเห็นมุมกวนๆ ของพี่ตลอด 24 ชั่วโมงแบบที่เธอเห็นหรอกนะ ต่อให้ที่นั่นจะสวยงามแค่ไหน แต่ถ้าไม่มี 'ต้นข้าว' อยู่ในนั้น ต่อให้เป็นสวรรค์พี่ก็คงไม่แวะไปหรอกครับ" "คนเจ้าชู้เชื่อถือไม่ได้หรอก" ต้นข้าวสวนกลับเบาๆ แต่รอยยิ้มที่หลุดออกมาเล็กน้อยก็ปิดไม่มิด "งั้นให้มัดจำไว้ก่อนไหมล่ะ?" พี่อาร์ตยักคิ้วกวนๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดยิกๆ "พี่แชร์โลเคชั่นแบบเรียลไทม์ไว้ให้แล้วนะ ไม่ว่าจะไปกินข้าว ไปทำงาน หรือหลงทางที่ไหน เธอสามารถตามมาจิกหัวพี่ได้ตลอดเวลาเลย... โอเคไหม?" เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทดังขึ้น ต้นข้าวหยิบขึ้นมาดูก็พบหน้าจอที่แสดงตำแหน่งของพี่อาร์ตที่กำลังจะขยับออกจากจุดนี้ในวันพรุ่งนี้ หัวใจมันโหว่งแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก "พี่อาร์ต..." "หือ?" "อย่าหายไปไหนนะ... ถึงจะบอกว่ารำคาญ แต่ถ้าไม่มีพี่จริงๆ... มันคงเหงาแย่เลย" ต้นข้าวพูดจบก็รีบก้มหน้าซดกาแฟกลบเกลื่อนความเขินที่ลามไปถึงใบหู พี่อาร์ตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแชทกลุ่มที่มีสมาชิกอยู่ห้าหกคน แต่ทว่านิ้วของเขากลับพลาดไปกดส่งข้อความเข้าแชทส่วนตัวของต้นข้าวแทน *‘พี่ก็เหงาเหมือนกัน... รักนะเจ้าต้นข้าวของพี่’* ข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอทันทีที่เขากดส่ง ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะคู่นี้อย่างฉับพลัน พี่อาร์ตเบิกตากว้างทำท่าจะเอื้อมมือมาคว้าโทรศัพท์ไปกดยกเลิกข้อความ แต่ดูเหมือนจะสายเกินไปเสียแล้ว เพราะนิ้วของเขามันกดไปโดนปุ่ม 'ส่ง' พร้อมกับข้อความที่ยาวเหยียดที่เขาตั้งใจจะบอกว่า 'รัก' แต่ดันเผลอพิมพ์ออกไปทั้งหมด ต้นข้าวอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความสับสน ความตกใจ และความดีใจตีกันวุ่นวายไปหมด ในขณะที่พี่อาร์ตทำหน้าเลิ่กลั่กพยายามจะแย่งโทรศัพท์ในมือเขากลับไป "เฮ้ย! อันนั้นอย่าเพิ่งอ่าน! พี่เผลอ... มันไม่ใช่..." พี่อาร์ตหน้าแดงจัดจนลามไปถึงใบหู "ลบเลย! ลบเดี๋ยวนี้!" "ไม่ลบ!" ต้นข้าวเงยหน้าขึ้นมองพี่อาร์ต ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน "ไหนบอกว่าห้ามอ่านไง... แล้วถ้าอ่านแล้วไม่ลบ พี่จะทำไม?" พี่อาร์ตชะงักไปทันที สายตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความวุ่นวายในร้านกาแฟ โลกทั้งใบของต้นข้าวเหลือเพียงแค่ผู้ชายตรงหน้าที่กำลังพยายามหาทางออกให้กับความเขินของตัวเองอยู่ "ถ้าไม่ลบ... ก็แปลว่ารับคำสารภาพพี่แล้วนะ" พี่อาร์ตยิ้มกว้าง ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหู "งั้นคืนนี้ไม่ต้องกลับไปนอนแล้วมั้ง... ไปค้างที่หอพี่เลยดีไหม จะได้ไม่ต้องเหงาไงครับ" ต้นข้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนแขนพี่อาร์ตเต็มแรง แต่รอยยิ้มเขินอายที่เผยออกมานั้นกลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับหัวใจของน้องต้นข้าวในตอนนี้นะคะ!