มือที่สามมาป่วน

"คือพี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้น้องต้นข้าวเข้าใจผิดนะคะ... เรื่องระหว่างอาร์ตกับพี่ เขามันแค่เรื่องเก่าที่จบไปนานแล้วจริงๆ ค่ะน้องต้นข้าว" เสียงหวานหยดย้อยที่เจือด้วยความน่าสงสารแบบพอเหมาะพอดีดังขึ้นกลางร้านกาแฟคาเฟ่ชื่อดังหน้ามหาวิทยาลัยค่ะ บรรยากาศรอบตัวที่ควรจะหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดและเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ กลับกลายเป็นสนามอารมณ์ขนาดย่อมที่ทำเอาโต๊ะริมกระจกตัวนั้นอุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าใจหาย ต้นข้าวในชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบ กำลังนั่งกอดอกมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกเลยค่ะ ระหว่างความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ กับความรู้สึกแปลกๆ ในอกที่เหมือนโดนน้ำเย็นจัดสาดใส่หน้าแบบไม่ทันตั้งตัว ผู้หญิงคนนี้คือ "พรีม" ดาวคณะสถาปัตย์รุ่นพี่ปีสี่... และที่สำคัญที่สุด เธอก็คือ "แฟนเก่า" ของพี่อาร์ตคนที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเคยคบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งก่อนจะเลิกรากันไปเมื่อช่วงปลายปีที่แล้วอย่างเป็นปริศนา แล้วทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มานั่งโต๊ะเดียวกับต้นข้าวได้น่ะเหรอคะ? ก็เพราะคุณเธอยืนดักรออยู่ตรงหน้าคณะตั้งแต่วันนี้ไม่มีเรียนพิเศษน่ะสิคะ แถมยังเอ่ยปากชวนมาเคลียร์เรื่องหัวใจแบบที่ต้นข้าวปฏิเสธไม่ลงเพราะโดนสายตาคนรอบข้างกดดันอยู่กลายๆ นี่แหละค่ะ "เอ่อ... พี่พรีมคะ คือเราไม่ได้เป็นอะไรกันในเชิงนั้นนะคะ แล้วอีกอย่าง ต้นข้าวกับพี่อาร์ต... เราก็ไม่ได้มีสถานะอะไรที่ต้องมาเคลียร์กับพี่ด้วยซ้ำค่ะ" ต้นข้าวพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ว่าในใจจะอยากลุกขึ้นแล้วคว่ำแก้วลาเต้เย็นใส่มือสวยๆ นั่นสักทีสองทีก็ตามที ปากก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทำไมเวลาพูดถึงพี่อาร์ตทีไร หัวใจมันต้องทรยศเต้นแรงทุกทีสิน่า "แหม... น้องต้นข้าวก็พูดเกินไปค่ะ ใครๆ ในกลุ่มเขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละค่ะว่าช่วงนี้อาร์ตตามจีบตามหยอดน้องในแชทกลุ่มหนักแค่ไหน แถมยังชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเด็กสถาปัตย์คนนี้จะตายไป" พรีมส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ส่งไปไม่ถึงดวงตามาให้ พร้อมกับยื่นมือเรียวสวยมาแตะที่หลังมือของต้นข้าวเบาๆ เชิงปลอบประโลม "พี่แค่อยากจะมาเตือนด้วยความหวังดีในฐานะคนที่รู้จักอาร์ตดีที่สุดคนหนึ่ง... ผู้ชายคนนั้นน่ะ เวลาเขาสนใจใคร เขาก็ทำแบบนี้กับทุกคนนั่นแหละค่ะ น้องต้นข้าวอย่าเพิ่งเอาหัวใจไปผูกไว้เลยนะคะ เดี๋ยวจะเจ็บตัวเปล่าๆ" คำพูดนั้นกรีดลงกลางใจของคนฟังอย่างจังค่ะ ไม่ใช่เพราะต้นข้าวเชื่อคำยุยงของแฟนเก่าคนนี้หรอกนะคะ แต่เพราะมันมีความจริงบางอย่างที่พี่อาร์ตไม่เคยอธิบายให้ฟังต่างหากล่ะค่ะที่สะกิดใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่อาร์ตมักจะเข้ามาป่วนในแชทกลุ่มคณะ คอยแซว คอยหยอด คอยหึงหวงแบบออกหน้าออกตาจนเพื่อนๆ ในกลุ่มแซวกันลั่นห้อง แต่เขาก็ยังไม่เคยพูดคำว่า "ขอคบ" หรือ "แฟน" ออกมาจากปากชัดๆ เลยสักครั้ง... หรือจริงๆ แล้ว ต้นข้าวก็เป็นแค่หนึ่งในของเล่นแก้เบื่อของเสือผู้หญิงคนนั้นจริงๆ อย่างที่ผู้หญิงคนนี้พูดกันแน่นะ? ในจังหวะที่ต้นข้าวกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคแซ่บๆ ตามสไตล์คนปากจัดแต่ใจบาง เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นจากด้านหลังก็ทำเอาบรรยากาศรอบโต๊ะหยุดชะงักลงทันทีค่ะ "อ๋อเหรอครับ? พอดีผมจำไม่ได้นะว่าเคยบอกใครว่าน้องเขาเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ... แล้วก็อีกอย่าง เรื่องของเรามันจบไปนานจนผมจำชื่อเล่นไม่ได้แล้วด้วยซ้ำครับ คุณพรีม" ร่างสูงใหญ่ของพี่อาร์ตในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ค่ะ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองคนทั้งสองคนด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนน่ากลัว รอยยิ้มกวนประสาทที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นหายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงความดุดันที่ทำเอาพรีมถึงกับหน้าถอดสีไปชั่วขณะ ต้นข้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาแทรกกลางวงสนทนา หัวใจดวงน้อยๆ เต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อเห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นของอีกฝ่าย พี่อาร์ตกำลังโกรธ... และโกรธมากด้วยค่ะ "อาร์ต..." พรีมครางชื่ออดีตแฟนหนุ่มออกมาเบาๆ ด้วยความคาดไม่ถึง น้ำเสียงสั่นเครือขึ้นมาทันที "พรีมแค่... พรีมแค่แวะมาคุยกับน้องเขาเฉยๆ ค่ะ ไม่คิดว่าอาร์ตจะ..." "ไม่ต้องมาอธิบายอะไรให้ผมฟังทั้งนั้นครับ" พี่อาร์ตตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวต้นข้าว พร้อมกับเอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือบางของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้หลวมๆ แต่เด็ดขาด "แล้วก็จำไว้ซะใหม่นะครับว่าคนนี้... น้องต้นข้าวเนี่ย... ไม่ใช่คนที่ใครจะมาพูดจาใส่ร้ายอะไรก็ได้ตามใจชอบ ถ้ายังไม่อยากให้ผมหมดความอดทนมากกว่านี้ แนะนำว่าให้เดินออกไปจากตรงนี้ซะดีกว่าครับ" คำพูดเฉียบขาดและแววตาจริงจังแบบที่ต้นข้าวไม่เคยเห็นมาก่อนทำเอาคนฟังถึงกับใบ้กิน พรีมเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินสะบัดก้นหนีออกไปจากร้านท่ามกลางสายตาของคนทั้งร้านที่หันมามองเป็นตาเดียว บรรยากาศในร้านกาแฟกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง แต่ความเงียบระหว่างคนทั้งคู่ตอนนี้กลับอึดอัดเสียยิ่งกว่าเดิมเสียอีกค่ะ ต้นข้าวนั่งก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาคมๆ ที่มองตรงมาทางตัวเองเลยสักนิด ปลายนิ้วเรียวบีบเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธที่อีกฝ่ายปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ทั้งใจเต้นแรงกับท่าทีปกป้องแบบเกินเบอร์ของพี่อาร์ต และที่สำคัญ... ความหวาดระแวงลึกๆ ที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจจากคำพูดของผู้หญิงคนนั้น "เงียบทำไมล่ะครับคุณหนูต้นข้าว หูชาไปหมดแล้วเหรอ หรือว่ากำลังน้อยใจอะไรพี่อยู่อีกล่ะเนี่ย" น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงที่หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้เจ้าของโต๊ะอนุญาตสักคำ "ใครน้อยใจพี่กันล่ะครับ! อย่ามามโนเองนะ!" ต้นข้าวเผลอเสียงดังใส่ตามสไตล์คนขี้โวยวายเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธในน้ำเสียงของตัวเอง "แล้วนี่... ตามมาทำไมเนี่ย ใครบอกให้มาแถวนี้ไม่ทราบ!" "ก็คนที่กำลังทำหน้าเหมือนหมาหงอยโดนแย่งกระดูกแถวนี้ไงครับที่ผมต้องตามมาดู" พี่อาร์ตยิ้มมุมปาก ยื่นมือหนามาดีดหน้าผากมนเบาๆ ทีหนึ่งอย่างหมั่นเขี้ยว "เชื่อคำพูดผู้หญิงคนนั้นมากกว่าผมหรือไงหึ?" "ใครบอกว่าเชื่อเล่า! แต่... แต่ที่พี่พรีมเขาพูดมันก็มีส่วนจริงไม่ใช่เหรอครับ..." ต้นข้าวชะงักไปนิด แสร้งทำเป็นมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคาดคั้นคู่นั้น "พี่ก็เจ้าชู้จะตาย ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละ... แล้วอีกอย่าง ที่พี่ตามหยอดผมอยู่ในแชทกลุ่มทุกวันนี้ พี่ทำแบบนี้กับทุกคนรึเปล่าล่ะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากไปแล้วต้นข้าวก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียตรงนั้นเลยค่ะ ทำไมต้องทำเสียงน้อยใจขนาดนั้นด้วยเล่า! มันดูเหมือนเด็กงอแงไม่มีผิดเลยไม่ใช่เหรอไง! พี่อาร์ตชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่มองตรงเข้ามาในดวงตาของต้นข้าว ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนต้นข้าวต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ "มองหน้าพี่สิครับ ต้นข้าว" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัวทำให้ต้นข้าวต้องยอมเงยหน้าขึ้นสบตาโดยปริยาย "ฟังพี่ดีๆ นะครับ..." พี่อาร์ตเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ดวงตาคมกريบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "พี่ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร... และที่สำคัญที่สุด คนที่ชื่อต้นข้าวเนี่ย..." มือหนายื่นมาจับปลายคางมนให้เชิดขึ้นเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดไล้เบาๆ ที่พวงแก้มแดงก่ำที่ตอนนี้ลามเลียไปจนถึงใบหู "...ไม่ใช่แค่คนคุยแก้เหงาในแชทกลุ่ม แต่เป็นคนเดียวที่พี่อยากให้มาเป็นเจ้าของห้อง... และเป็นเจ้าของหัวใจพี่จริงๆ ต่างหากล่ะครับ" "อุ๊บ!" ต้นข้าวเบิกตากว้างจนแทบถסתออกจากเบ้า สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ ร่างกายแข็งทื่อเป็นหินไปชั่วขณะเมื่อเจอประโยคสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวกลางร้านกาแฟแบบนี้ นี่พี่อาร์ต... พี่อาร์ตพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย! ในขณะที่ต้นข้าวกำลังนั่งหน้าแดงแจ๋ สมองรวนเรจนแทบจะระเบิดคาโต๊ะด้วยความเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ขัดจังหวะความหวานซึ้งนั้นทันที ต้นข้าวรีบก้มลงมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก เผื่อว่ามันจะช่วยดึงสติเขากลับมาจากสถานการณ์ชวนละลายนี้ได้บ้าง แต่ทว่า... ข้อความล่าสุดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแชทกลุ่มคณะ กลับทำให้เลือดในAกายเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว *[แจ้งเตือนจากระบบแชทกลุ่ม]* **พรีม สถาปัตย์:** "ส่งรูปภาพ" **พรีม สถาปัตย์:** "แน่ใจเหรอคะน้องต้นข้าว ว่าเด็กฝึกงานที่พี่อาร์ตเพิ่งพาไปคอนโดเมื่อคืนซับซ้อนน้อยกว่าพี่น่ะ?" รูปภาพความละเอียดสูงที่แนบตามมาด้านล่าง... คือภาพถ่ายยามค่ำคืนของแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังยืนกอดเอวผู้หญิงคนหนึ่งอยู่หน้าลิฟต์คอนโดมิเนียมหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้น... มันคือตัวเดียวกับที่พี่อาร์ตกำลังใส่อยู่ในตอนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน! ต้นข้าวตัวชาวา หันขวับกลับไปมองหน้าคนข้างๆ ทันทีด้วยแววตาที่สั่นระริก ปราศจากความเขินอายเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง มีเพียงความหวาดระแวงและคำถามนับร้อยที่กำลังกรีดร้องอยู่ในหัวใจ ...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่คะพี่อาร์ต? *(ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นหัวใจของน้องต้นข้าวในตอนนี้นะคะ!)*