แววตานักล่า

“ถ้าเธอยังไม่หยุดสั่น ฉันจะทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจ... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นชิดใบหู รินรดารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบของปลายกระบอกปืนที่กดเข้ากับแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบา ทว่ากลับหนักอึ้งในความรู้สึก มาร์คัส วอล์คเกอร์ ไม่ได้แค่ขู่ เขาคือสัตว์ร้ายที่ไร้ซึ่งความปรานี และตอนนี้ เธอกำลังตกอยู่ในกรงเล็บของเขาอย่างไม่อาจหลีกหนี หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามควบคุมลมหายใจที่กระชั้นถี่ สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลังของเธอนั้นให้ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าที่กัดกินผิวหนัง เขาไม่ได้แตะต้องเธอด้วยความเสน่หา แต่มันคือการประกาศอาณาเขตและการจองจำที่น่าสะพรึงกลัว “คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ในที่แบบนี้... ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ!” รินรดารวบรวมความกล้าหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เปรียบเสมือนเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ซึ่งมีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านหางตา ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าหล่อเหลาดุดันนั้นดูอันตรายขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว มาร์คัสหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์ขัน เขาต้อนร่างบางจนถอยกรูดไปติดกับผนังห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำสนิท พื้นที่ห้องกว้างขวางทว่ากลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกายของเขา—กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความดิบเถื่อนเฉพาะตัว—รุมล้อมรินรดาจนเธอสั่นสะท้าน “สิทธิ์เหรอ?” มาร์คัสเอ่ยพลางใช้มือแกร่งยันผนังข้างศีรษะเธอไว้ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม “ในโลกของฉัน ‘สิทธิ์’ คือสิ่งที่คนแข็งแกร่งเท่านั้นที่กำหนดได้ ส่วนเธอ... ในวินาทีที่เห็นสิ่งที่อยู่ในภาพสเก็ตช์แผ่นนั้น เธอก็หมดสิทธิ์เลือกทางเดินชีวิตของตัวเองไปแล้ว” เขาก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งสันแทบจะสัมผัสกับแก้มใส รินรดาเห็นภาพตัวเองสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้น มันเป็นแววตานักล่าที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อผู้โชคร้ายด้วยความกระหายในอำนาจ “คุณคิดจะฆ่าฉันปิดปากงั้นหรือ?” รินรดาถามเสียงสั่น แต่พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ “การฆ่ามันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเธอ” มาร์คัสไล้นิ้วโป้งไปตามริมฝีปากนุ่มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ “ฉันจะขังเธอไว้ที่นี่ ให้เธอได้เห็นทุกความเน่าเฟะของโลกที่เธอพยายามจะเลี่ยง ให้เธอรับรู้ว่าภาพวาดสวยหรูของเธอมันไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเทียบกับความจริงที่เปื้อนเลือดของฉัน” เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบเน้นที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นกายสาวหอมหวานจนเขารู้สึกถึงแรงปรารถนาที่ตีตื้นขึ้นมาในช่องท้อง มาร์คัสไม่ได้ต้องการแค่ขังเธอไว้เพื่อความลับ แต่เขากำลังถูกความท้าทายในดวงตาคู่นั้นดึงดูดจนแทบคลั่ง ร่างกายของเขาร้อนผ่าวเมื่อรับรู้ถึงความสั่นเทาของร่างกายหญิงสาวภายใต้การสัมผัสของเขา “มาร์คัส... ได้โปรด...” “โปรดอะไร? โปรดปรานีงั้นหรือ?” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะกดจูบหนักหน่วงลงไป สัมผัสที่ไร้ความอ่อนหวาน มีเพียงแต่ความเรียกร้องและครอบครอง รินรดาเบิกตากว้าง ความแข็งขืนในตอนแรกเริ่มมลายหายไปเมื่อสัมผัสที่ดุดันนั้นเปลี่ยนเป็นการรุกรานที่เร่าร้อน เขาชิมรสความหวานในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันจนเธอรู้สึกมึนหัว ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งเริ่มโอนอ่อนตามแรงกอดรัดที่แน่นหนาขึ้นของมาเฟียหนุ่ม เขารู้ดีว่าเธอกำลังตกหลุมพรางที่เขาขุดไว้ ไม่ใช่แค่เรื่องความลับขององค์กร แต่เป็นความเร่าร้อนที่เขาเพิ่งจุดชนวนให้มันลุกโชนขึ้นกลางห้องทำงานเงียบสงัดแห่งนี้ ทว่าในจังหวะที่มือหนากำลังจะเลื่อนลงไปสัมผัสสัดส่วนโค้งเว้าของหญิงสาว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะที่ทำลายบรรยากาศอันร้อนฉ่า “บอสครับ! คาร์ลอสส่งคนมาปิดล้อมคฤหาสน์ทางทิศตะวันตก มันรู้แล้วว่ารินรดาอยู่ที่นี่!” มาร์คัสผละออกทันที ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเรียบตึงราวกับรูปปั้นหิน ดวงตาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยไฟราคะกลับกลายเป็นดวงตาของเพชฌฆาตที่พร้อมจะสังหารทุกคนที่ขวางทาง เขาหันไปคว้าปืนกระบอกคู่ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยความรวดเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เขามองกลับมาที่รินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “อยู่ตรงนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมา” เขากำลังจะหมุนตัวออกไป แต่รินรดากลับคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเธอสับสนระหว่างความกลัวและความกังวลใจที่ไม่อาจอธิบาย “ถ้าคุณไป... พวกเขาก็จะ...” “ถ้าฉันไม่ไป เธอจะไม่มีชีวิตอยู่ถึงรุ่งเช้า” มาร์คัสกระชากมือเธอออกแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในความมืดลำพัง ทว่าวินาทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลง เสียงฝีเท้าอีกคู่ที่ไม่ใช่ของมาร์คัสกลับดังก้องขึ้นจากภายในห้องทำงาน... เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากมุมมืดหลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ ซึ่งรินรดาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน “ขอบคุณที่พาฉันมาส่งถึงที่นะ... แม่นกน้อย” เสียงแหบพร่าของชายปริศนาที่ดูคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับความเย็นเยียบของเหล็กแหลมที่จ่อเข้าที่ลำคอของเธอ รินรดาตัวแข็งทื่อ... มาร์คัสไม่ได้กักขังเธอไว้เพื่อป้องกันความลับ แต่เขากลับทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในบ้านของเขาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ