รอยร้าวบนผืนผ้าใบ

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของคาร์ลอสยังคงติดตรึงอยู่ในห้องรับแขก V.I.P. หลังบานประตูไม้สักทองที่เพิ่งปิดลง รินรดายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูแห่งความจริงที่ว่า มาร์คัส วอล์คเกอร์ ไม่ได้กักขังเธอไว้เพียงเพื่อปิดปากเรื่องธุรกิจสีเทาของเขา แต่เขากำลังใช้เธอเป็น "เหยื่อล่อ" ในเกมการค้าระหว่างเสือร้ายสองตัว "คิดว่าตัวเองฉลาดพอจะเล่นเกมของผู้ใหญ่แล้วหรือยังล่ะ แม่จิตรกรน้อย" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังขึ้นจากเงาดำมุมห้อง มาร์คัสก้าวออกมาจากแสงสลัวของโคมไฟคริสตัล แววตาสีอำพันคู่นั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและร่องรอยของความกระหายเลือดที่ถูกปิดตายไว้ภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพง รอยแผลเป็นที่หางคิ้วกระตุกยามที่เขาย่างสามขุมเข้ามาประชิดตัวเธอ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจนกลบความกลัวจนหมดสิ้น เธอตวัดสายตากลับไปมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพล "คุณมันบ้า มาร์คัส!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณเอาชีวิตฉันมาเสี่ยงกับเกมสกปรกของคุณ! คาร์ลอสจ้องจะเล่นงานคุณ ทำไมฉันต้องมากลายเป็นหมากบนกระดานเลือดของคุณด้วย!" มาร์คัสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง เขาก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ปลายนאיกอุ่นจัดของเขายื่นมากำรอบข้อมือเรียวไว้แน่น บีบเค้นด้วยแรงมหาศาลจนกระดูกแทบแหลกสลาย แต่รินรดากลับเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมปริปากร้องขอความปรานี แม้ความเจ็บจะแล่นริ้วไปถึงขั้วหัวใจ "หมากเหรอ?" มาร์คัสโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูของเธอจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่า "เธอไม่ใช่หมาก... รินรดา แต่เธอคือ 'ชนวน' ที่ฉันจงใจจุดขึ้นเพื่อเผาพวกมันให้มอดไหม้ต่างหาก" สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้จากข้อมือขึ้นมาตามท่อนแขนเนียนนุ่ม ช้าๆ และจงใจสร้างความสั่นสะท้าน รินรดาสะดุ้งสุดตัว ร่างกายของเธอทรยศด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสอันตรายนี้อย่างน่าละอาย กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาทั้งบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นกายบุรุษเพศแผ่ซ่านจนเธอแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยนะ..." เธอพยายามขัดขืน ออกแรงผลักแผงอกกว้าง แต่มาร์คัสกลับนิ่งสนิท ราวกับภูเขาหินผāที่ไม่มีวันสั่นคลอน "อย่าดื้อรั้นไปหน่อยเลย รินรดา" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีด "เพราะยิ่งเธอพยายามดิ้นหนี... เธอก็ยิ่งผูกมัดตัวเองไว้กับฉันแน่นขึ้น" สายตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งแรงดึงดูดอันตรายที่แผดเผาทุกสิ่ง มาร์คัสกวาดสายตามองริมฝีปากสั่นระริกของเธอด้วยความกระหายที่ปิดไม่มิด แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้พวยพุ่งขึ้นมาอย่างไร้การควบคุม เขาลากนิ้วโป้งไปตามริมฝีปากอิ่มอย่างถือวิสาสะ บดขยี้ความดื้อรั้นของเธอให้แหลกคามือ รินรดากลั้นหายใจยามที่ปลายนิ้วของเขาแทรกผ่านกลีบปากนุ่ม ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนอยู่ในอก ทั้งเกลียดชัง ทั้งหวาดกลัว และ... ปรารถนาอย่างน่าประหลาด เธอเกลียดตัวเองที่หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา เกลียดที่ร่างกายนี้ยอมสยบให้กาลเทศะอันบ้าคลั่งของมาเฟียไร้พ่ายผู้นี้ "มองตาฉันสิ" มาร์คัสสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา "บอกฉันซิว่าเธอรังเกียจสัมผัสของฉัน... บอกมาสิว่าเธอไม่ต้องการมัน" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความดื้อรั้นในแววตาของเธอยังคงอยู่ แต่มันเริ่มสั่นคลอนภายใต้เงาความเร่าร้อนที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้น มืออีกข้างของมาร์คัสเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของเธอ บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสจากเขาอย่างจำยอม ปลายนิ้วสากเกลี่ยเส้นผมที่เคลียคลออยู่ข้างแก้มออกอย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับแววตาดิบเถื่อนโดยสิ้นเชิง "คุณมัน... ปีศาจ" เธอกระซิบเสียงสั่น "ใช่... และเธอคือเหยื่อรายแรกที่ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือ" สิ้นคำประกาศิตริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบครั้งนี้ไม่ใช่การจู่โจม แต่มันคือการบดขยี้และการครอบครอง รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนราวกับไฟป่าแผดเผาริมฝีปากของเธอจนชาหนึบ รินรดาพยายามทุบอกเขาเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงทั้งหมดกลับละลายหายไปกับสัมผัสอันชำนาญและทรงพลังของเขา มือแกร่งรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน สัมผัสจากความอบอุ่นของร่างกายผ่านเนื้อผ้าทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มาร์คัสถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาของเขาก้มมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ "จำไว้... รินรดา" เขากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น "ไม่ว่าเกมนี้จะจบลงอย่างไร... เธอเป็นของฉัน ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในโลกมืดของฉันแล้ว" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งวาจาโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คาร์ลอสส่งคนลอบวางระเบิดที่โกดังสินค้าหลักของเราทางใต้!" มาร์คัสชะงัก ร่างหนาผละออกจากตัวเธอช้าๆ นัยน์ตาสีอำพันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที เขาหันกลับไปมองบานประตู ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ยืนหอบหายใจอยู่พิงผนังด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา "อยู่ที่นี่... อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา" เขาออกคำสั่งเด็ดขาดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจขัดขืนได้ ทว่า ก่อนที่มาร์คัสจะก้าวเดินออกไปจากห้อง โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเขาก็ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นมา หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่มาร์คัสกลับนิ่งงันไปเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอ เขากดรับสาย เปิดสปีคเกอร์โฟนท่ามกลางความเงียบงัน และเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น ที่ดังลอดออกมาจากปลายสาย ก็ทำให้เลือดในกายของมาเฟียไร้พ่ายถึงกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"สวัสดี... มาร์คัส นายคิดว่าเกมนี้มีแค่เราสองคนงั้นเหรอ? ผิดแล้ว... เพราะตอนนี้ 'ของขวัญ' ชิ้นสำคัญที่สุดของนาย กำลังจะกลายเป็นจุลไปพร้อมกับกองเพลิงที่ฉันจุดขึ้นแล้วล่ะ"* กุหลาบอาบแสงจันทร์ 🌹