ภรรยาเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้

“ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาข้าวสารในกระสอบนี้ไปแม้แต่เมล็ดเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่ไว้หน้าบ้านตระกูลลู่ก็แล้วกันค่ะ!” เสียงตวาดก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังลั่นห้องโถงเล็กๆ ของบ้านหลังเก่า ทำให้ร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านเฉิงที่เพิ่งก้าวเท้าพ้นธรณีประตูถึงกับชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววประหลาดใจระคนตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่หลินว่านหลิงคนเดิม—ผู้หญิงตัวลีบเล็ก ผอมแห้งแรงน้อย และเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัวยามเผชิญหน้ากับแม่สามีและบรรดาญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อ แต่หญิงสาวที่ยืนเด่นอยู่กลางห้องเวลานี้กลับสวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเรียวรูปไข่เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ผิวพรรณผุดผ่องราวน้ำนม ยิ่งไปกว่านั้น... แววตาคู่คมกล้าที่กำลังจ้องมองป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยความดุดันและมั่นอกมั่นใจนั่นเล่า ช่างเปล่งประกายเจิดจ้าจนผู้ชายชาติทหารอย่างเขาถึงกับหัวใจกระตุกวูบ “นัง... นังสะใภ้รอง! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน หูหนาตาบอดไปแล้วหรือไง ถึงได้กล้าอ้างสิทธิ์ในข้าวสารของบ้านใหญ่!” เสียงแหลมปรี๊ดของเฒ่าซื่อผู้เป็นแม่สามีแผดลั่นด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าลูกสะใภ้คนรองตัวสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง “ข้าวพวกนี้จ้านเฉิงส่งเงินมาให้ซื้อหาตุนไว้ในยามยาก แกมีสิทธิ์อะไรมาหวงแหน คิดจะเก็บไว้กินคนเดียวหรือไง อีคนอกตัญญู!” หลินว่านหลิงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะไว้หน้า ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดตัวป้าสะใภ้ที่กำลังซุกมือหยิบถุงผ้าเตรียมตักข้าวสารในกระสอบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายผลไม้สดชื่นโชยออกมาจากตัวนาง ยิ่งขับเน้นให้หญิงสาวดูโดดเด่นราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ท่ามกลางบรรยากาศบ้านนอกคอกนาที่ฝุ่นตลบ “เงินที่พี่จ้านเฉิงส่งมา เป็นหยาดเหงื่อแรงงานที่เขาแลกมาด้วยหยดเลือดบนชายแดนนะคะ ไม่ใช่เงินบุญจากฟ้าที่จะให้ใครหน้าไหนมาปล้นชิงไปหน้าด้านๆ แบบนี้” ว่านหลิงเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ถ้าอยากได้ข้าวสารนัก ก็กลับไปทำนาถางหญ้าที่บ้านของตัวเองสิคะ อย่ามาทำตัวเป็นปลิงคอยสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวคนอื่นอยู่เลย มันน่าไม่อายเกินไปหน่อยแล้วมั้งคะ!” “แก...!” ป้าสะใภ้หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายจนพูดไม่ออก ได้แต่เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนสะใภ้จอมอวดดี ทว่า... ยังไม่ทันที่ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นจะกระทบผิวแก้วใสของหลินว่านหลิง ร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านเฉิงก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของป้าสะใภ้เอาไว้ด้วยแรงมหาศาล ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงดุจพายุฤดูร้อน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยโทสะจนอีกฝ่ายสะท้านเยือกไปทั้งร่าง “ป้าครับ... มือข้างนี้ของป้า ถ้าไม่อยากใช้มันอีกต่อไป ก็บอกผมได้นะครับ” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงใดๆ ทั้งสิ้น ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือด รีบสะบัดมือออกด้วยความหวาดกลัว ถอยหลังกรูดจนไปสะดุดเก้าอี้ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า “จ้าน... จ้านเฉิง แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูซิว่าเมียแกมันทำอะไรฉัน! มันปีนเกลียวผู้ใหญ่ ด่าทอญาติผู้พี่และฉันสารพัด แกจะปล่อยไว้ไม่ได้นะ!” ลู่จ้านเฉิงไม่แม้แต่จะชายตามองป้าสะใภ้ที่กำลังโวยวาย เขาดึงภรรยาตัวน้อยเข้ามาหลบไว้ด้านหลังสัญชาตญาณความเป็นสามี สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ต่างไปจากเดิมลิบลับ ดวงตาคมกวาดมองข้าวของในห้องที่ถูกจัดระเบียบอย่างเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน ผิดหูผิดตากว่าเมื่อหลายเดือนก่อนที่เขาจำได้ว่าที่นี่สกปรกและอับทึบราวกับรังหนู “เรื่องระหว่างผมกับว่านหลิง ผมจัดการเองครับ ส่วนข้าวสารและเสบียงเหล่านี้... เป็นหยาดเหงื่อของผมที่หามาให้ภรรยาและลูกทาน ถ้าใครยังกล้าเหยียบเข้ามาขโมยของในบ้านนี้อีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจศักดิ์ศรีความเป็นเครือญาติก็แล้วกัน เชิญครับ!” คำประกาศิตอันเด็ดขาดของนายทหารหนุ่มประกอบกับสายตาดุดันราวกับพญาอินทรี ทำให้บรรดาญาติผู้ใหญ่ที่เหลือต่างพากันลนลาน หามป้าสะใภ้ที่ยังโวยวายไม่เลิกวิ่งหนีออกจากบ้านตระกูลลู่อย่างรวดเร็วราวกับฝูงหนูตกใจน้ำ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาจากห้องครัว หลินว่านหลิงถอนหายใจยาวเหยียด นางหันกลับมามองสามีหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ตอนนี้กำลังจดจ้องมองนางด้วยสายตาซับซ้อน—ทั้งความประหลาดใจ ความใครรู้ และประกายความรักความหลงใหลที่พรั่งพรูออกมาอย่างปิดไม่มิด “มองอะไรคะ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง” ว่านหลิงเลิกคิ้วถามพลางใช้หลังมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ ทว่ากิริยานั้นกลับยิ่งสะกดสายตาของลู่จ้านเฉิงให้ตรึงอยู่กับที่ “เธอ...” ลู่จ้านเฉิงเอ่ยเสียงแหบพร่า ก้าวเข้าไปใกล้ภรรยาอีกก้าวหนึ่งจนร่างแทบจะชิดกัน “ว่านหลิง... เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ” “เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น หรือแย่ลงล่ะคะ?” นางเงยหน้าสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปากอย่างท้าทาย “สวยขึ้น... ฉลาดขึ้น... และดุขึ้นด้วย” พระเอกหนุ่มตอบตามตรง หัวใจเต้นระรัวในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้หญิงตรงหน้าไม่เหลือเค้าลางของความอ่อนแอขี้ขลาดที่เขาเคยเป็นห่วงกังวลยามอยู่แนวหน้าเลยสักนิด แต่นางกลับดูเปล่งประกาย ทรงพลัง และมีเสน่ห์จนเขาแทบไม่อาจละสายตาได้ “บอกพี่หน่อยสิครับ ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงที่พี่ไม่อยู่” “ถ้าอยากรู้ความจริง... ก็ต้องช่วยฉันทำมื้อเย็นก่อนค่ะ” หลินว่านหลิงยิ้มหวานหยาดเยิ้ม นางหมุนตัวเดินนำเข้าไปในห้องครัว ปล่อยให้สามีหนุ่มยืนมองตามแผ่นหลังระหงด้วยความรู้สึกมึนงงและคลั่งรักจนโงหัวไม่ขึ้น ภายในห้องครัวที่สะอาดสะอ้าน หม้อดินขนาดกลางบนเตาไฟกำลังส่งเสียงเดือดปุดๆ กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูตุ๋นเห็ดหอมและเครื่องเทศสูตรพิเศษลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ยิ่งผสมผสานกับกลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรในมิติฟาร์มที่นางแอบใส่เพิ่มลงไป ยิ่งทำให้กลิ่นอาหารลอยข้ามรั้วบ้านออกไปไกลจนเพื่อนบ้านข้างเคียงต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก ลู่จ้านเฉิงเดินตามเข้ามาติดๆ สัญชาตญาณความเป็นชายชาติทหารทำให้เขาอยากปกป้องดูแล แต่วินาทีนี้เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาที่ถูกมนต์สะกดของภรรยาสาวตรึงไว้กับที่ “วันนี้ฉันทำ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ สูตรพิเศษนะคะ” ว่านหลิงเปิดฝาหม้อดินออก ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่เตะจมูกเต็มแรง เผยให้เห็นเนื้อหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำวาว แทรกมันกำลังพอดี เปื่อยนุ่มจนแทบละลายในปาก เคี่ยวเคียงคู่กับไข่ต้มและรากบัวสดจากมิติ ลอยตัวอยู่ในน้ำซุปข้นคลั่กสีอำพัน “เนื้อหมูนุ่มๆ ละมุนลิ้น ทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ ที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ๆ รับรองว่าคุณทานแล้วจะต้องลืมความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปเลยล่ะค่ะ” นางตักหมูสามชั้นชิ้นโตสีสันน่ารับประทานใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต ส่งกลิ่นหอมยวนใจตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ นั้น ลู่จ้านเฉิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะความหิวโหยจากอาหารตรงหน้า... แต่เป็นเพราะรอยยิ้มพราวเสน่ห์และดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับของภรรยาที่กำลังก้มลงตักข้าวให้เขาต่างหาก ที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงเสียยิ่งกว่ายามเผชิญหน้ากับศัตรูในในสนามรบ แต่น่าแปลก... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระด้างรัวเร็วที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้! —สวนส้มปลายฟ้า—