ข้าวต้มหมูสับเห็ดหอมมื้อแรกด้วยกัน

“ถ้าขืนคุณยังมองหน้าฉันแบบนี้ หม้อข้าวต้มคงจะระเหิดกลายเป็นไอหมดก่อนที่เราจะได้ตักกินกันนะคะ” เสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับทัพพีไม้ที่เคาะเบาๆ ลงบนขอบหม่อมดินเผาเนื้อเนียน หลินว่านหลิงปราบความเขินอายที่กำลังตีตื้นขึ้นมาด้วยรอยยิ้มบางๆ นางเหลือบมองสามีรูปงามที่นั่งตัวตรงแน่วอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ราวกับกำลังเข้าแถวรับคำสั่งจากผู้บัญชาการทหารสูงสุด ทั้งที่สถานที่แห่งนี้คือห้องครัวเล็กๆ ในบ้านพักเรือนแถวของกอง军 ลู่จ้านเฉิงสะดุ้งเล็กน้อยราวกับคนทำความผิดแล้วถูกจับได้ นัยน์ตาคมกริบที่มักจะใช้มองศัตรูในสนามรบหรือใช้ปราบพวกญาติผู้ใหญ่จอมกวนประสาท ยามนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบจะละลายกลายเป็นน้ำผึ้ง เขาไม่ได้ละสายตาไปจากร่างบางที่กำลังงלוนอยู่กับการตักข้าวต้มส่งกลิ่นหอมกรุ่นใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด “ผมไม่ได้มองหม้อข้าวต้มเสียหน่อยครับ... เอ่อ หมายถึง ฉันไม่ได้มอง...” ลู่จ้านเฉิงรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นภรรยาสาวหรี่ตามองด้วยความจับผิด ดวงหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด นายทหารหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวกระสุนปืนหรือการฝึกภาคสนามสุดโหด กลับพ่ายแพ้ราบคาบให้กับความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่นาน ตั้งแต่เหตุการณ์ที่หลินว่านหลิงจัดการตบหน้าพวกตระกูลลู่ชุดใหญ่จนหงายเงิบและตัดขาดความสัมพันธ์อันน่ารำعานนั้น บ้านพักหลังนี้ก็สงบสุขและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสุขที่แท้จริง ชีวิตในยุคเจ็ดสิบที่ผู้คนส่วนใหญ่ต้องอดมื้อกินมื้อ แต่สำหรับครัวเรือนของลู่จ้านเฉิงในเวลานี้ กลับมีวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับของภรรยาคอยเติมเต็มอยู่เสมอ หญิงสาวตักข้าวต้มหมูสับเห็ดหอมร้อนๆ ใส่ชามสองใบจนพูน เมล็ดข้าวเหนียวนุ่มที่เคี่ยวจนแตกตัวส่งกลิ่นหอมหวลของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวเคียงคู่มากับเห็ดหอมป่าดอกโตที่เธอนำออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตในมิติ โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยและพริกไทยป่นละเอียดที่ส่งกลิ่นฉุนเตะจมูกชวนน้ำลายสอ เธอวางชามข้าวต้มลงตรงหน้าเขา พร้อมกับส่งตะเกียบไม้คู่สะอาดตามไปติดๆ “ลองชิมดูค่ะ ฝีมือฉันสู้แม่ครัวเฒ่าที่บ้านเดิมของคุณได้ไหม” หลินว่านหลิงนั่งลงฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองเขาด้วยสายตาระยิบระยับ ลู่จ้านเฉิงไม่รอช้า เขารีบหยิบตะเกียบขึ้นมาตักข้าวต้มคำโตเข้าปาก ทันทีที่สัมผัสแรกแตะลงบนลิ้น รสชาติกลมกล่อม หวานน้ำต้มกระดูกผสมผสานกับความหอมละมุนของเห็ดหอมและเนื้อหมูสับนุ่มลิ้นก็กระจายไปทั่วโพรงปาก ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารกองพันใหญ่ตลอดทั้งวันราวกับถูกปัดเป่าให้หายไปในพริบตา ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความทึ่ง “อร่อย... อร่อยมากครับว่านหลิง” ลู่จ้านเฉิงพึมพำออกมาด้วยความสัตย์จริง น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความตื้นตันใจ “ผมไม่เคย... ไม่เคยได้กินอะไรที่อบอุ่นและอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต” “ปากหวานเสียจริง ระวังฉันจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นนะคะ” หลินว่านหลิงหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความพึงพอใจ เธอย่อมรู้ดีว่ารสชาตินี้เหนือกว่าอาหารทั่วไปในยุคนี้หลายเท่า เพราะนอกจากฝีมือการปรุงอันแพรวพราวของเธอแล้ว วัตถุดิบทุกอย่างยังสดสะอาดและมาจากระบบมิติที่คัดสรรมาอย่างดีที่สุด บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ อบอวลไปด้วยความอบอุ่น ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้มหน้าก้มตาซดข้าวต้มร้อนๆ จนหมดชามอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่ามันจะหายไป แต่ทุกการกระทำของเขากลับแฝงไปด้วยความทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้งใจจนล้นปรี่ สำหรับลู่จ้านเฉิง หลินว่านหลิงไม่ใช่แค่ภรรยาที่แต่งเข้ามาตามใบ tradepaper แต่นางคือแสงสว่าง เป็นบ้าน และเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตที่เขาพร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้อง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและเปี่ยมด้วยความสุขนั้น เสียงเคาะประตูหน้าบ้านพักก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงราวกับจงใจจะพังมันให้พังคามือ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “พี่จ้านเฉิง! พี่จ้านเฉิงอยู่ในบ้านไหมคะ! ช่วยฉันด้วยค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแผดเสียงร้องไห้โฮดังทะลุเข้ามาถึงในครัว ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินว่านหลิงและลู่จ้านเฉิงแข็งค้างไปในทันที ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "ซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติฟาร์มกับสามีทหารคลั่งรักในยุค 70" ตอนที่ 28 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ