พบกับเด็กน้อยน่าสงสาร

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ยามวิกาลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้านหง Hsing ในยุคเจ็ดศูนย์ บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบจนชวนให้รู้สึกวังเวง หลินว่านหลิงชะงักมือที่กำลังจะตักซุปไก่ตุ๋นโสมคำที่สอง นางหันไปมองหน้าสามีด้วยความฉงน ยามวิกาลดึกดื่นป่านนี้ ใครกันนะที่กล้ามาเคาะประตูบ้านพวกเขาอีก? ลู่จ้านเฉิงขมวดคิ้วมุ่น วางตะเกียบในมือลงทันที ดวงตาคมกริบฉายแววระแวดระวัง สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ รอบตัวยามนี้มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงหอบสะท้านที่เล็ดลอดผ่านรอยแตกของบานประตูเข้ามา "นั่งรอก่อนนะ, เดี๋ยวพี่ไปดูเองค่ะ" ลู่จ้านเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะไหล่บางของภรรยาอย่างอ่อนโยน เป็นการส่งสัญญาณให้หลินว่านหลิงมั่นใจว่าตนจะดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง แต่มีหรือที่คนอย่างหลินว่านหลิง จะยอมนั่งรออยู่เฉยๆ ในเมื่อนางมีทั้งสมองที่เฉียบคมและระบบซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติฟาร์มที่พร้อมสนับสนุนทุกสถานการณ์ นางรีบส่งจิตเข้าไปสำรวจหน้าจอโฮโลแกรมในมิติทันทีเพื่อเตรียมหยิบอุปกรณ์ป้องกันตัวบางอย่างติดมือ ทว่าก่อนที่นางจะได้ขยับตัว เสียงเคาะประตูก็เปลี่ยนเป็นเสียงทุบเบาๆ และเสียงครางอู้อี้ราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย ปัง... ปัง... ฮื่อ... "ช่วยด้วย... แม่จ๋า..." เสียงเล็กๆ แหบแห้งและสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ดังลอดเข้ามา หลินว่านหลิงชะงักกึก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความเวทนา น้ำเสียงแบบนี้... ชัดเจนว่าเป็นเด็กอย่างแน่นอน! ลู่จ้านเฉิงรีบสาวเท้าเข้าไปกระชากประตูไม้เปิดออกกว้าง ลมหนาวยามดึกกรรโชกวูบเข้าบ้าน แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่โจรผู้ร้ายหรือญาติจอมป่วนจากบ้านตระกูลลู่ผู้เห็นแก่ตัว หากแต่เป็นร่างเล็กผอมโซของเด็กชายคนหนึ่ง ทรวดทรงของเขาดูราวกับไม้กระดานแห้งๆ เสื้อผ้าปะชุนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เนื้อตัวสั่นเทาด้วยพิษไข้และสายลมหนาว ดวงตากลมโตที่ลึกลงไปเพราะความหิวโหยเงยขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เป่าเป่า...?" หลินว่านหลิงอุทานออกมาเบาๆ เมื่อจำได้ว่าเด็กชายคนนี้คือ "อาเป่า" ลูกชายของบ้านข้างๆ ที่มักจะถูกปล่อยให้หิวโหยอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากแม่เลี้ยงใจร้ายมักจะริบอาหารทุกส่วนไปให้ลูกแท้ๆ ของนางกินจนหมด ภาพของเด็กน้อยที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าพับเพียบกับพื้นหน้าประตูกลางดึกดื่นเช่นนี้ บีบหัวใจคนเป็นแม่อย่างหลินว่านหลิงจนแทบแหลกสลาย นางไม่รอช้ารีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างเล็กๆ นั้นทันที "ตายจริง! ตัวร้อนจี๋เลยนี่นา ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะลูก?" ลู่จ้านเฉิงรีบกวาดสายตามองซ้ายมองขวาตรวจสอบความปลอดภัยรอบบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงอุ้มร่างเบาหวิวดุจขนนกของเด็กชายเข้ามาในบ้านแล้วปิดประตูกลอกกลอนแน่นหนา เพื่อไม่ให้ลมหนาวและสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนบ้านสอดส่องเข้ามาได้ ภายในห้องครัวตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของซุปไก่ตุ๋นโสมที่ยังคงเดือดปุดๆ บนเตาถ่าน แสงไฟสีส้มจากตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องกระทบใบหน้าซูบตอบของอาเป่า เด็กน้อยกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตะลึง ดวงตาคู่โตเบิกกว้างเมื่อได้กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารที่เขาไม่เคยแม้แต่จะฝันถึงในชีวิตนี้ "หน... หนูหิว..." อาเป่าพึมพำเสียงสั่นริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย มือเล็กๆ กำชายเสื้อเก่าๆ ของหลินว่านหลิงแน่นราวกับกลัวว่านี่คือความฝัน ตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างจะหายไป หลินว่านหลิงรู้สึกจุกในลำคอ นางหันไปสบตากับลู่จ้านเฉิง สามีหนุ่มพยักหน้ารับรู้ทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ลู่จ้านเฉิงรีบไปหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดหน้าเช็ดตาและเนื้อตัวให้เด็กน้อยอย่างเบามือที่สุด ขณะที่หลินว่านหลิงใช้สิทธิ์เข้ามิติฟาร์มแอบหยิบ "ซาลาเปานุ่มฟูไส้หมูสับเห็ดหอม" ที่เพิ่งนึ่งร้อนๆ จากระบบซุปเปอร์มาร์เก็ตออกมาวางใส่จานกระเบื้องเคลือบ กลิ่นหอมฉุยของเนื้อหมูหมักเครื่องเทศชั้นดีและแป้งซาลาเปานุ่มๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทันทีที่ใบตองรองถูกเปิดออก อาเป่ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองซาลาเปาสีขาวอวบอ้วนในจานราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลก หลินว่านหลิงหยิบซาลาเปาลูกนั้นขึ้นมาเป่าให้หายร้อนเบาๆ ก่อนจะยื่นส่งให้เด็กน้อยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความเมตตา "กินเสียนะลูก... ค่อยๆ เคี้ยว ไม่ต้องรีบ แม่... เอ๊ย พี่สาวอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครแย่งหนูหรอกค่ะ" หลินว่านหลิงเกือบจะแทนตัวเองว่าแม่ด้วยความคุ้นชิน แต่นางยั้งปากไว้ทัน อาเป่ารับซาลาเปานุ่มฟูอุ่นๆ นั้นด้วยมือทั้งสองข้างที่สั่นระริก ทันทีที่กัดคำแรกเข้าไป น้ำตาเม็ดโตก็ร่วงเผาะลงมากระทบหลังมือ รสชาติความอร่อยกลมกล่อม แป้งนุ่มละมุนลิ้น และไส้เนื้อหมูฉ่ำๆ ที่ละลายในปาก ทำให้เด็กน้อยผู้ไม่เคยลิ้มรสอาหารดีๆ มานานนับปีถึงกับสะอื้นไห้ "อร่อย... อร่อยเหลือเกินครับ... ฮือ..." อาเป่าเคี้ยวไปร้องไห้ไปอย่างน่าเวทนา เขากินมันอย่างหิวกระหายราวกับกลัวว่าอาหารตรงหน้าจะหายวับไปกับตา แต่ก็พยายามระมัดระวังไม่ให้มันหกเลอะเทอะ ลู่จ้านเฉิงมองภาพนั้นด้วยแววตาสفลึกซึ้ง เขาเอื้อมมือมาโอบไหล่ภรรยาเบาๆ พลางกระซิบชิดใบหู "เธอใจดีกับเขาเสมอเลยนะภรรยาของพี่... ดูท่าทางแล้ว เด็กคนนี้น่าจะหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นสินะ" "ใช่ค่ะ... บ้านนั้นใจร้ายกับแกเกินไปแล้ว มื้อนี้แค่ซาลาเปายังน้อยไปด้วยซ้ำ เดี๋ยวฉันจะต้มโจ๊กเนื้อเนียนๆ ให้แกทานเพิ่มอีกสักชามนะคะ" หลินว่านหลิงกล่าวด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว นางไม่ใช่คนโลกสวยที่จะช่วยเหลือทุกคนอย่างไร้เหตุผล แต่กับเด็กบริสุทธิ์ที่กำลังเผชิญความรุนแรงและอดอยากเช่นนี้ นางไม่มีทางนิ่งดูดายเด็ดขาด ระหว่างที่หลินว่านหลิงกำลังตักโจ๊กอุ่นๆ ใส่ชาม สายตาของนางก็พลันเหลือบไปเห็นรอยฟกช้ำดำเขียวบริเวณแขนเสื้อของอาเป่าที่ร่นขึ้นมาขณะหยิบซาลาเปา รอยแผลเก่าซ้อนทับแผลใหม่จนน่าตกใจ หัวใจของนางกระหน่ำเต้นด้วยความโกรธเกรี้ยว แม่เลี้ยงคนนั้นช่างอำมหิตนัก! ทว่า ก่อนที่หลินว่านหลิงจะได้เอמהปากเอ่ยสิ่งใดต่อ จู่ๆ ก็มีเสียงทุบประตูดังโครมใหญ่จากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูของหญิงสาวคนหนึ่งที่ตะโกนแผดเสียงเข้ามาลั่นซอย "ไอ้เด็กตัวดี! แกหนีหัวซุกหัวซุนมาซ่อนอยู่ที่นี่ใช่ไหม? คายของกินออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ เจ้าเด็กเนรคุณ!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับแรงกระแทกที่ทำเอาบานไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน อาเป่าสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัวจนซาลาเปาในมือร่วงหล่นลงบนตัก ใบเล็กซีดเผือกไร้สีเลือด น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายสั่นเทิ้มราวนกปีกหักที่กำลังเผชิญหน้ากับพายุร้าย ลู่จ้านเฉิงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงดุดันขึ้นมาทันตา รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนอากาศรอบตัวลดฮวบลง หลินว่านหลิงสูดหายใจเข้าลึก and สบตากับสามี รอยยิ้มเยдяเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของนางในทันที "มาได้จังหวะเสียจริง... ฉันกำลังอยากรู้เหมือนกันว่า ใครหน้าไหนกล้ามาอาละวาดหน้าบ้านของ 'สวนส้มปลายฟ้า' แห่งนี้!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!