ไข่ไก่ตุ๋นน้ำแร่หอมกรุ่น

"ถ้าพวกคุณยังไม่อยากให้หน้าตาอัปลักษณ์กว่าเดิม ก็ไสหัวออกไปจากเขตบ้านฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ!" เสียงหวานใสแต่เฉียบขาดราวน้ำแข็งขั้วโลกของหลินว่านหลิงดังแทรกความมืดของยามวิกาลขึ้นทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวโรจน์จ้องมองร่างเงาตะคุ่มสองสามร่างที่กำลังพยายามเงอะงะงัดหน้าต่างห้องครัวหลังบ้าน นางยืนกอดอกพิงวงกบประตูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังรอต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ทั้งที่ในมือถือไม้หน้าสามอันเขื่องไว้มั่น หึ... ดูท่าทางคืนนี้คงจะไม่ได้นอนกันง่ายๆ เสียแล้วสินะคะ ร่างเงาพวกนั้นสะดุ้งสุดตัวเมื่อแสงไฟจากตะเกียงพายุในมือของลู่จ้านเฉิงสาดส่องเข้าไปเต็มรัก สามีหนุ่มของนางก้าวออกมาด้วยใบหน้าเรียบตึงเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยไอสังหารของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน เขากวาดสายตามองพี่สะใภ้จอมเจ้าเล่ห์กับหลานชายตัวแสบที่พยายามแอบย่องเบาเข้ามาขโมยเสบียงในบ้านของพวกเขา "จ้าน... จ้านเฉิง! แกจะทำอะไร ฉันเป็นพี่สะใภ้นะ!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลลู่ร้องแหวขึ้นด้วยความตกใจกลัว เมื่อเห็นท่อนไม้ในมือของลู่จ้านเฉิงไม่ได้เล็กไปกว่าของภรรยาเลยแม้แต่น้อย "พี่สะใภ้เหรอคะ? ตอนที่พวกคุณมาทุบประตูโวยวายตอนหัวค่ำเพื่อจะแย่งแป้งสาลีกับเนื้อหมูสามชั้นไป ไม่เห็นนึกถึงคำว่าพี่น้องเลยสักนิด" หลินว่านหลิงสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ รอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปากช่างบาดลึกหัวใจคนโลภยิ่งนัก "จำไว้นะคะว่าของทุกอย่างในบ้านหลังนี้ เป็นหยาดเหงื่อแรงงานของฉันกับสามี ถ้าใครกล้าเอามือสกปรกมาแตะต้องแม้แต่กระเบื้องหลังคาเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" ลู่จ้านเฉิงขยับตัวเข้ามาโอบเอวภรรยาไว้หลวมๆ ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาช่วยคลายความตึงเครียด สายตาที่เขามองภรรยาเต็มไปด้วยความรักใคร่และภูมิใจระคนเอ็นดู "ว่านหลิงพูดถูกครับ ถ้าไม่อยากให้ผมแจ้งกองร้อยมารับตัวไปปรับทัศนคติที่ค่ายทหาร ก็ไสหัวกลับไปซะ" สิ้นคำขู่ทรงพลังนั้น สองแม่ลูกตระกูลลู่ก็ลนลานวิ่งหนีหายไปในความมืดแทบไม่ทัน หลินว่านหลิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมาสบตากับสามีแล้วถอนหายใจยาว "คนพวกนี้นี่จริงๆ เลยนะคะ ดึกดื่นค่ำคืนไม่ยอมหลับยอมนอน ขยันหาเรื่องให้เหนื่อยอยู่เรื่อย" นางบ่นอุบอิบพลางยู่จมูกอย่างน่ารัก ลู่จ้านเฉิงหัวเราะทุ้มในลำคอ มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของภรรยาอย่างเบามือ "เหนื่อยเธอแล้วครับ ดึกป่านนี้แล้วยังต้องมาอารมณ์เสียกับคนพวกนี้อีก เข้าไปข้างในกันเถอะ ข้างนอกลมเริ่มแรงแล้ว" แม้เหตุการณ์วุ่นวายจะสงบลงแล้ว แต่ความหิวโหยกลับเริ่มก่อตัวขึ้นในท้องของหลินว่านหลิงเนื่องจากใช้พลังงานไปเยอะกับการต่อปากต่อคำ นางเหลือบมองนาฬิกาในมิติฟาร์มที่แสดงเวลาดึกสงัดพลางนึกขึ้นได้ว่า ในช่องเก็บความลับยังมีไข่ไก่สดจากฟาร์มมิติและน้ำแร่ธรรมชาติบริสุทธิ์ที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุหลงเหลืออยู่ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที เมนูเยียวยาจิตใจยามดึกผุดขึ้นมาในหัว "จ้านเฉิงคะ... หิวไหมคะ?" นางเอ่ยถามเสียงหวาน พร้อมส่งสายตาออดอ้อนที่สามีไม่เคยปฏิเสธได้ลงเลยสักครั้ง "ถ้าเป็นฝีมือเธอ ต่อให้ดึกแค่ไหนพี่ก็กินไหวครับ" ลู่จ้านเฉิงยิ้มละมุน ตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด ภายในห้องครัวเล็กๆ ที่สะอาดสะอ้าน หลินว่านหลิงจัดการจุดตะเกียงเพิ่มความสว่าง นางหยิบชามกระเบื้องเคลือบเนื้อเนียนออกมาเตรียมพร้อม สำหรับมื้อดึกรอบดึกนี้ นางตั้งใจจะทำ "ไข่ไก่ตุ๋นน้ำแร่เนื้อเนียนนุ่มละมุนลิ้น" เมนูง่ายๆ แต่ต้องใช้ความประณีตบรรจงเพื่อให้ได้สัมผัสที่ละลายในปากอย่างแท้จริง นางตอกไข่ไก่สดสีทองอร่ามสามฟองลงในชาม เนื้อไข่แดงเต่งตึงและไข่ขาวใสแจ๋วบ่งบอกถึงคุณภาพชั้นเลิศจากมิติฟาร์ม หลินว่านหลิงใช้ตะשกมือตีไข่เบาๆ อย่างระมัดระวังไม่ให้เกิดฟองอากาศมากเกินไป เคล็ดลับความเนียนนุ่มดุจแพรไหมอยู่ที่การกรองส่วนผสมผ่านผ้าขาวบางถึงสองรอบ เพื่อให้เนื้อสัมผัสออกมาเนียนละเอียดไร้ที่ติ จากนั้นนางจึงค่อยๆ เติมน้ำแร่ธรรมชาติอุ่นๆ ลงไปในสัดส่วนที่พอเหมาะ เหยาะเกลือทะเลลงไปเพียงเล็กน้อยเพื่อดึงรสชาติความหวานตามธรรมชาติของไข่ไก่ ตามด้วยเหล้าจีนปรุงอาหารชั้นดีหยดเล็กน้อยดับกลิ่นคาว และน้ำมันงาบริสุทธิ์ที่ส่งกลิ่นหอมหวลเตะจมูก ลู่จ้านเฉิงยืนมองภรรยาคนเก่งขยับตัวทำอาหารด้วยความคล่องแคล่ว ท่าทางตั้งอกตั้งใจและรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของนางทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มช่วยก่อไฟในเตาถ่านขนาดเล็กอย่างรู้หน้าที่ คอยควบคุมระดับไฟไม่ให้แรงจนเกินไป เพราะภรรยาเคยบอกไว้ว่า ไข่ตุ๋นที่อร่อยต้องใช้ไฟอ่อนๆ ค่อยๆ นึ่งอย่างใจเย็น เมื่อน้ำในซึ้งเดือดพล่าน หลินว่านหลิงจึงนำชามไข่ไก่ขึ้นนึ่ง นางใช้จานใบเล็กปิดครอบชามไว้อีกชั้นหนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำหยดลงไปบนหน้าไข่ ซึ่งเป็นข้อผิดพลาดที่มือใหม่มักจะทำกันบ่อยๆ ผ่านไปราวสิบนาที กลิ่นหอมละมุนของไข่ไก่ตุ๋นผสมผสานกับความหอมกรุ่นของน้ำมันงาและไอน้ำบริสุทธิ์ก็เริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว และด้วยความที่บ้านเรือนในยุคเจ็ดสิบนี้ปลูกสร้างติดๆ กัน ควันและกลิ่นหอมอันเย้ายวนใจจึงเล็ดลอดผ่านรอยแตกของประตูหน้าต่าง ลอยออกไปตามสายลมยามค่ำคืนที่สงบเงียบ บ้านหลังข้างๆ ที่เพิ่งโดนไล่ตะเพิดไปหมาดๆ กำลังนั่งหน้ามุ่ยด้วยความแค้นเคือง ทันใดนั้น จมูกของสะใภ้ใหญ่ก็พลอยกระตุกฟุตฟิตเมื่อสูดดมกลิ่นบางอย่างที่ลอยมาตามลม "กลิ่นอะไรน่ะ... หอมอะไรขนาดนั้น?" นางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ในขณะเดียวกัน ภายในครัวของบ้านลู่ หลินว่านหลิงเปิดฝาซึ้งออก ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมละมุนที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก ชามไข่ตุ๋นตรงหน้าเนียนเรียบดุจผิวกระจกเงา สีเหลืองนวลชวนรับประทาน นางโรยต้นหอมซอยละเอียดสีเขียวสดและเนื้อหมูสับรวนซีอิ๊วลงไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มสีสันและรสชาติ ลู่จ้านเฉิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เขาจะเป็นนายทหารผู้ฝึกตนมาอย่างเข้มงวด แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับฝีมือปลายจวักของภรรยา "หอมมากครับ... แทบจะละลายในตาได้เลย" ชายหนุ่มเอ่ยชมด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับ หลินว่านหลิงตักไข่ตุ๋นเนื้อเนียนดุจพุดดิ้งคำแรกขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนจะป้อนให้สามีที่นั่งรออยู่ตรงข้าม "อะค่ะ ลองชิมดูสิคะ ว่าฝีมือภรรยาคนนี้ตกหล่นไปบ้างหรือเปล่า" ลู่จ้านเฉิงอ้าปากรับ สัมผัสแรกที่แตะลงบนลิ้นคือความนุ่มละมุนละลายหายไปในทันที รสชาติกลมกล่อม หอมกลิ่นน้ำมันงาและไข่สดฟุ้งกระจายไปทั่วโพรงปาก เป็นรสชาติที่หาไม่ได้จากที่ไหนในยุคสมัยนี้อย่างแน่นอน ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความอร่อยท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่น เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงที่หน้าบ้าน รัวเร็วและกระวนกระวาย ราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้น! ลู่จ้านเฉิงขมวดคิ้วมุ่นทันที วางชามในมือลงช้าๆ แววตาดุจพญาเหยี่ยวฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาอีกครั้ง หลินว่านหลิงชะงักมือที่กำลังจะตักคำที่สอง นางหันไปมองหน้าสามีด้วยความฉงน ยามวิกาลดึกดื่นป่านนี้ ใครกันนะที่กล้ามาเคาะประตูบ้านพวกเขาอีก? (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้สวนส้มปลายฟ้าเสมอนะคะ)